๑๐.
•คำสาปนักรบศิลา_ลวิตร์/พัณณิดา ภูมิวัฒน์
__
“เวลานี้เจ้ากำลังเปลี่ยนแปลง พวกเจ้าทั้งหลายลืมเลือนพวกข้า พวกเจ้าอยากมีชีวิตอยู่รอดในโลกนี้ ข้าเข้าใจ แต่ขออย่าได้ลืมว่าที่จริงแล้วพวกเจ้าฝันถึงเรา เราถึงได้เกิดมา
พวกเจ้าใฝ่ฝันถึงสิ่งที่เข็มแข็ง สิ่งยิ่งใหญ่ซึ่งมีวิญญาณบริสุทธิ์ไม่โกหกหลอกลวง ฝันถึงสติปัญญา สายตาหยั่งถึงธรรมชาติและจิตใจ พวกเจ้าฝัน เพราะรู้ว่าความเป็นมนุษย์ในต ัวเจ้าเองกำลังเรียกร้องสิ่งใด ความฝันของเจ้าเกิดจากตัวเจ้าเอง
หากเจ้าลืมความฝันเหล่านั้น ลืมพวกเราเสีย พวกเจ้าจะเป็นอย่างไร…”
กาลเวลาเปลี่ยนไป จินตนาการความเชื่อความศรัทธาของมนุษย์ย่อมเปลี่ยนตามไปด้วย มนุษย์เห็นแก่ตัวมากขึ้นคิดแต่เรื่องของตัวเอง ทำอย่างไรถึงจะมีชีวิตที่ดีขึ้น อำนาจ เงินตราความมั่งคั่ง เช่นนั้นมนุษย์จึงลืมเลือนจินตนาการที่เคยมีที่เคยสร้าง หรือกระทั่งเกิดความสงสัยในสิ่งที่มีอยู่ซึ่งเป็นสิ่งไกลตัวห่างออกไป ช่างมันเถิดจะจริงหรือไม่จริงล้วนไร้ประโยชน์กับการดำรงชีวิตตน
จะสงสัยจะแสวงหาความจริงทำไมกันในเมื่อการเฝ้ารักษาซึ่งอำนาจที่มีอยู่ล้วนเสียแรงสาหัสพออยู่แล้ว คนที่มุ่งไปหาอย่างซาลกับคนที่ต้องรักษาไว้อย่างพระสังฆราชไม่มีเวลาพอจะสอดส ่ายสายตาระหว่างทางหรอก
เพราะอย่างนี้อีกโลกหนึ่งจึงเกิดความหายนะขึ้น โลกของมังกร ที่ว่ากันว่าอุบัติขึ้นมาเพราะจินตนาการของมนุษย์ มังกรตัวหนึ่งเผอิญเห็นนิมิต เห็นความล่มสลาย บอกเผ่าพันธุ์ตนเองไม่มีใครเชื่อถือ เขาหมกมุ่นแต่หาหนทางทั้งโกรธขึ้งชิงชังคนอื่นรอบตัว จากความที่จะทำเพื่อเผ่าพันธุ์เพื่อส่วนรวมเส้นทางความคิดเขาจึงแปรเปลี่ยน เพื่อหนทางสู่เป้าหมายเขาเห็นแก่ตัว เขาแสวงหาอำนาจเพื่อครอบครองด้วยความเกลียดชัง
โกรธเผ่าพันธุ์ตัวเอง ชิงชังเผ่าพันธุ์มนุษย์ จึงคิดจะครอบครองเสียจะได้ง่ายในการควบคุม
เขาบิดพลิ้วไร้ซึ่งความสัตย์ ทรยศหักหลังเพื่อนเพื่อจุดประสงค์เพียงหนึ่งเดียว
เราว่าเล่มนี้ตัวละครเอกอย่างซาลค่อนข้างแปลกไปกว่าทุกเรื่องที่ผ่านมา ม ีความเป็นพื้นฐานมนุษย์ปกติมากกว่าตามขนบส่วนตัวของนักเขียน หรือแม้แต่ตัวฝั่งตรงข้ามอย่างนิวาก็เช่นกัน ฝั่งนั้นไปสุดทางด้วยแรงขับที่แม้ตัวเขาเองยังคิดว่าสิ่งที่ทำนั้นถูกต้อง ซึ่งที่ผ่านมาผู้เขียนมักเปิดทางสว่างไว้ให้ตัวละครเช่นนิวา แต่ครั้งนี้ไม่
อีกทั้งอ่านไปถึงกลางเรื่องนี่แบบ เอ๊ะ!!! ใช่หรือ มันมีความไม่จริงไม่ใช่ไม่สมเหตุมากมาย ต่อให้ตัวละครมันจะสามัญปานใด มีความละโมภเห็นแก่ตัวปานใด ยังกลับมีความไม่สมเหตุมากมาย ไม่ใช่ละ ทว่าที่สุดเราก็จับได้ก่อนเฉลย เกือบพลาดแล้วเชียว
มนุษย์ผู้ถูกกักขังอยู่ภายในตนเองอย่างซาล สะท้อนความเป็นมนุษย์ที่กำลังแปรเปลี่ยน ถูกล่อลวงด้วยการวิ่งแสวงหาทรัพย์จนหลงลืมครอบครัว เป็นความผิดพลาดอย่างมหันต์ของซาลเมื่อเขามัวแต่เดินไปข้างหน้า ความฝ ันมืดที่เขาติดอยู่ภายใน สิ้นหวังเมามาย ปล่อยชีวิตไปสู่ความล่มจม
การแสวงหาอำนาจการครอบครองอำนาจ ระหว่างราชากับสังฆราช การยื่นข้อเสนอของนิวาต่อราชา การยื่นข้อเสนอของซาลต่อสังฆราชเฉกเช่นพ่อค้า อำนาจของพ่อค้ากับการเมือง อำนาจของพ่อค้าในราชสำนัก เล่ห์เหลี่ยมการแย่งชิงความศรัทธา อยู่ที่ว่าการทำทั้งหมดนั่นเพื่อสิ่งใด
เพื่ออำนาจส่วนตนหรือส่วนรวม
เรื่องนี้เป็นการผจญภัยของพ่อค้าอย่างซาลกับมังกรแดงผู้ถูกสาปอย่างเฮย์เดน จากการแลกเปลี่ยนข้อเสนอด้วยเหรียญทองนำไปสู่ความเป็นเพื่อนระหว่างมังกรกับมนุษย์ ข้อแลกเปลี่ยนที่ถูกเลือกระหว่างเส้นทางมีผิดบ้างถูกบ้าง เห็นแก่ตัวบ้าง
ถึงอย่างนั้นด้วยพื้นฐานความรู้สึกผิดชอบชั่วดี มนุษย์ชั้นห่วงโซ่ล่างอย่างซาลที่เห็นและเผชิญความเสียเปรียบถูกเอารัดเอาเปรียบจากผู้ที่มีอำนาจมากกว่ามีเงินทองมากกว่าคั้งแต่เเด็กยังคงเลือกเส้นทางดี.
ปอลิง.
แต่ตัวละครที่ชอบสุดกลายเป็นพระสังฆราชไปได้ไงไม่รู้ ออกมาน้อยนึงไม่มากไม่มายทว่าให้ความรู้สึกว่าตาลุงคนนี้เท่จังว่ะ
ถ้าใครเสิร์ชว่า “นางขุชชุตตรา” แล้วงงว่าเป็นใครกันแน่ เราเคยงงเหมือนกันค่ะ เพราะชื่อไม่ค่อยคุ้นหูเท่าพระนางวิสาขาหรือพระนางเขมา แต่พอไล่อ่านประวัติและบทบาทจริงๆ จะรู้ว่า “ขุชชุตตรา” เป็นหนึ่งในสตรีสำคัญมากของพุทธกาล โดยเฉพาะในฝั่งอุบาสิกา ขุชชุตตรา (บางแหล่งเรียก “นางขุชชุตตรา”) เป็นหญิงในราชสำนัก/ในเรือนของชนชั้นสูง (มักกล่าวว่าเกี่ยวข้องกับฝ่ายใน) จุดเด่นของท่านคือเป็นผู้ “เล่า-ถ่ายทอดธรรม” ได้แม่นและเป็นระบบมาก หลังจากได้ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าแล้วเกิดศรัทธาอย่างแรงกล้า สิ่งที่ทำให้ชื่อของท่านโดดเด่นคือ บทบาทการเป็น “ผู้ทรงจำคำสอน” และนำไปบอกต่อให้คนอื่น โดยเฉพาะกลุ่มสตรีในวังหรือในเรือนที่อาจไม่มีโอกาสเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าโดยตรง สิ่งที่เราชอบมากคือภาพของขุชชุตตรามันเหมือน “สะพาน” ระหว่างคนธรรมดากับคำสอนที่ลึกซึ้ง ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นนักบวชก็ทำประโยชน์ได้มหาศาล แปลว่าในชีวิตจริง ต่อให้เราเป็นแค่คนทำงาน คนเรียน หรืออยู่ในบทบาทเล็กๆ เราก็ยังเป็นคนที่เอาความรู้ดีๆ ไปส่งต่อให้คนรอบตัวได้เหมือนกัน ถ้าอ่านแล้วอยากจำให้ขึ้นใจ ลองจำเป็น 3 คีย์เวิร์ดนี้ค่ะ 1) ฟังให้เข้าใจก่อน: ขุชชุตตราไม่ได้รีบสอนคนอื่นแบบผิวเผิน แต่เริ่มจาก “ฟังธรรม” ให้เกิดความเข้าใจจริง 2) จำและเรียบเรียง: จุดแข็งคือการจำเนื้อหาและถ่ายทอดอย่างเป็นลำดับ ทำให้คนฟังตามทัน 3) ส่งต่อด้วยเมตตา: ไม่ใช่เพื่อเอาชนะ แต่เพื่อให้คนอื่นได้ประโยชน์ เราเอามาปรับใช้กับชีวิตแบบง่ายๆ คือ เวลาอ่านหนังสือ/บทความ/ฟังพอดแคสต์ดีๆ จะไม่เก็บไว้คนเดียว ลองสรุปสั้นๆ แล้วแชร์ให้เพื่อนหรือคนในบ้าน เหมือนทำหน้าที่ “ผู้ถ่ายทอด” เวอร์ชันชีวิตประจำวัน บางทีแค่ประโยคเดียวก็ช่วยให้ใครบางคนใจเย็นลงหรือคิดได้มากขึ้น ปล. ในโพสต์หลักเราพูดถึงนิยาย “คำสาปนักรบศิลา” ที่มีธีมเรื่องความเชื่อ ศรัทธา อำนาจ และการไม่ลืมความฝันของตัวเอง พอโยงกับขุชชุตตรา เรารู้สึกว่าคนเราจะไม่หลุดจากแก่นได้ง่าย ถ้ามีคนคอยเตือน คอยเล่า “สิ่งที่ควรจำ” ให้กันและกัน—เหมือนที่ขุชชุตตราทำในยุคนั้นเลยค่ะ
