๑๕.
•ดาบน้ำไหล|วาด เวียงฟ้า
__
เมื่อไส้ศึกโจรกบฏเป็นคนเดียวกับข้าราชแล้วไซร้ บ้านเมืองจะมิตกอยู่ในความระส่ำระสายได้เยี่ยงไรเล่า อย่างไรก็อย่างนั้นเสมอมาและเสมอไป
ทว่าอย่างไรเสียตั้งแต่เดิมมาว่ากันว่าแผ่นดินไม่สิ้นคนดีฉันใด แผ่นดินล้านนาย่อมเป็นหนึ่งในนั้น เมื่อมีหมู่มารผู้กล้าย่อมก่อเกิด
เช่นนั้นแล้ว เชิญหมู่มิตรสหายร่วมเดินทางท่องยุทธภพแผ่นดินล้านนาไปกับอ้า ยแสงคำกับเพื่อนพ้องน้องพี่มิ่งมิตรผู้กล้ามากฝีมือซึ่งแฝงเร้นหลีกกาย บ้างมีสัมมาชีพบังหน้า บ้างเป็นเพียงชายมิสร่างเมาคนหนึ่งผู้ร่ำแต่สุราเป็นอาจิณ บ้างเป็นหญิงขายผ้านางหนึ่ง บ้างเป็นเพียงชายผู้ทุบสกิลบั๊บ(หนังควาย)ในผามเหล้า บ้างเป็นผู้เฒ่าเปิดแผงสมุนไพร ทุกผู้คนล้วนมากน้ำใจร่วมกันฟันฝ่าอุปสรรคทั้งส่วนตนและส่วนรวมไปพร้อมกันเถิดหนา
บัดนี้เหล่าผู้กล้าจะฉายฉานร่วมใจประกอบกิจธุระเพื่อแผ่นดิน
อ่านดาบน้ำไหลมิแผกอ่านนวนิยายกำลังภายใน ต่างกันก็เพียงแต่บริบทแวดล้อมสังคมวัฒนธรรมเท่านั้น `พับสาดำ` ถูกชูขึ้นมาเป็นเพชรยอดมงกุฎที่ทุกคนไขว่คว้าแสวงหา เป็นแรร์ไอเท็มในการถือครองอำนาจ ที่ว่ากันว่าใครได้ครอบครองแล้วไซร์จะล่วงรู้ซึ่งเคล็ดลับปราบศรัตรูพ่ายได้ง่ายดายอะไรทำนองนั้น
การช่วงชิงการแสวงหาจึงเกิดขึ้น ความเถื่อนดิบจากการกระหายอำนาจ จึงเผยออกมาในตัวผู้คนมากบ้างน้อยบ้าง ทั้งฝ่ายอริราชศัตรูหลายฝักฝ่าย ทั้งฝ่ายเดียวกันที่ขายกระทั่งจิตวิญญาณผืนแผ่นดินถิ่นตัวเอง การไขว่คว้าให้ได้มา หรือการต้านความเย้ายวนภายในตนมิให้ตกไปในฝ่ายต่ำสำหรับบางคนแสนยากเย็นกระทั่งตัวตายก็ยอม พับสาดำจึงเป็นเสมือนความล่อลวงใจของฝ่ายต่ำ ให้มนุษย์ฉายความตื้นหนาของจิตใจตน
ดาบน้ำไหลเป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์แผ่นดินล้านนา ซึ่งผู้เขียนใช้ความถนัดของตัวเองในเรื่องเชิงดาบผูกเรื่องราวเคียงไปกับประวัติศาสตร์สังคมการเมืองในยุคสมัยนั้นได้พอเหมาะลื่นไหลกำลังดี ไม่หนักจนอ่านแล้วเครียดอึดอัด แม้เส้นเรื่องจะไม่เกินความคาดเดาของเราคนอ่าน แต่ต้องยอมรับว่าอ่านเพลินมาก ยกเล่มเพ ียงสองครั้งก็อ่านจบ
โดนส่วนตัวมีความหงุดหงิดเล็กน้อยช่วงต้นในการบรรยายถึงแสงคำ ตรงที่ผู้เขียนใช้แทนตัวว่า`ชายหนุ่ม`ในการกล่าวถึงแสงคำ ซึ่งเรารู้สึกว่ามันค่อนข้างไม่เข้ากับบริบทเรื่องนัก อยากให้ใช้ `มัน` มากกว่า แต่ถัดจากนั้นดูเหมือนผู้เขียนจะแทนชื่อลงไปเลย เราก็จะเออต้องอย่างงี้สิแบบนี้ดีกว่าเยอะเลยมันดูเข้ากว่า แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นควมรู้สึกส่วนตัวนะคะ
ถึงแสงคำจะเป็นตัวเอกในเรื่องเป็นผู้ถือครองนามดาบน้ำไหล เรามิผูกใจรักผู้บ่าวคนนี้เท่าใดนัก ส่วนตัวอีกนั่นแหละเรารู้สึกว่าตัวแสงคำเป็นผู้ทะนงตนเกินไปละมั้ง แพ้ศิษย์พี่ครั้งเดียวนอยแดกไปเลยไม่กล้าใช้ดาบอีก เสมือนหนึ่งคิดว่าในใต้หล้าไม่มีผู้ใดเก่งเกินตัวเองหรืออย่างไร อะไรของแกวะหนุ่ม แกคิดงั้นจริงดิ แกฝึกดาบมาตั้งแต่เด็กน้อย ซึ่งแน่นอนมันต้องฝึกทั้งกำลังภายนอกภายในอยู่แล้วมิใช่หรือ มางี่เง่าพ่ายใจตัวเองด้วยเรื่องนี้มันดูไม่ค่อยสมเหตุ แต่ก็นั่นแหละใครมันจะไปเข้มแข็งได้ทุกสถานการณ์เนอะ ในตัวมนุษย์ย่อมประกอบไปด้วยความเทา ความหลงตนทะนงตนย่อมเป็นหนึ่งในนั้น
ซึ่งผู้เขียนใช้จุดนี้ในการผลักตัวละครไปตามเส้นเรื่อง การบีบคั้นตัวละครให้เราเอาใจช่วย แต่อิคนอ่านคนนี้ไม่ค่อยเอาใจช่วยแสงคำเท่าไหร่นอกจากซ้ำเติมอย่างที่ว่าข้างต้น
ดิฉันหวีดดาบตักสุรานู่นค่ะ ส่วนตัวรู้สึกว่าตัวละครตัวนี้ดูน่าสนใจ แม้บทในเรื่องจะไม่มากมายอะไรพอให้ดึงดูดแต่ความเป็นพระเอกมันโชนแสง ดาบตักสุราเท่ในแบบหมาป่าเดียวดายที่เบื้องหลังยังไม่คลี่ปม ความไม่อินังขังขอบไม่ยี่หระกับอะไรนักแต่คุณพี่เท่ค่ะ ต้องมีบทเด่นให้ด าบตักสุราสักเล่มแล้วมั้ยเนี่ย
นิยาย "ดาบน้ำไหล" ไม่ได้เป็นเพียงแค่นิยายกำลังภายในทั่ว ๆ ไป หากแต่สอดแทรกด้วยบริบทประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของแผ่นดินล้านนา ทำให้ผู้อ่านรู้สึกอินและเห็นภาพของยุทธภพล้านนาอย่างชัดเจน การผสมผสานบรรยากาศท้องถิ่น วิถีชีวิต และการเมืองยุคก่อนอย่างลงตัวช่วยเพิ่มความน่าสนใจและความลึกซึ้งในเนื้อเรื่อง จากประสบการณ์การอ่านของหลายคน ระบบตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นมาแม้จะมีบางจุดที่ทำให้รู้สึกหงุดหงิด เช่น พฤติกรรมของแสงคำซึ่งเป็นตัวละครเอกที่บางครั้งดูทะนงตนเกินไป แต่ก็ทำให้เรื่องมีความสมจริงในแง่มุมของความขัดแย้งภายในใจและความเปราะบางของมนุษย์ ซึ่งถือเป็นจุดเด่นอีกอย่างหนึ่งของนิยายเรื่องนี้ การต่อสู้เพื่อครอบครองพับสาดำที่ถูกเปรียบเหมือนเครื่องมือพลังที่มีกะทัดรัดและทรงอิทธิพล เป็นเสมือนปริศนาและแรงดึงดูดใจในเรื่อง ความแนวทางของการแสวงหาและช่วงชิงพลังนี้สะท้อนให้เห็นถึงความโลภและความมืดในจิตใจมนุษย์ ทั้งฝ่ายศัตรูและคนในแผ่นดินเดียวกันที่พร้อมจะขายจิตวิญญาณเพื่ออำนาจ สำหรับผู้ที่ชื่นชอบอ่านนวนิยายกำลังภายในและสนใจประวัติศาสตร์ล้านนา ดาบน้ำไหลเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจอย่างยิ่ง ด้วยเนื้อหาไม่ซับซ้อนหนักหนาและมีจังหวะการเล่าเรื่องที่ลื่นไหล ทำให้สามารถอ่านจบได้ในเวลาอันรวดเร็ว นอกจากนี้ ตัวละครเสริมเช่น ดาบตักสุรา ที่ผู้เขียนวิจารณ์ว่าเท่มาก น่าจะมีบทบาทโดดเด่นในภาคต่อไป เป็นการส่งเสริมให้ผู้เขียนได้พัฒนาตัวละครให้มีรายละเอียดและความน่าสนใจมากขึ้น โดยรวม "ดาบน้ำไหล" เป็นนิยายที่ช่วยเปิดประตูสู่ยุทธภพล้านนาในแง่มุมที่แตกต่างและสดใหม่ สร้างความสนุกและสะท้อนความเป็นมนุษย์ที่มีจุดแข็งและจุดอ่อนในเวลาเดียวกัน ผู้ที่สนใจสามารถนำเรื่องนี้เป็นจุดเริ่มต้นในการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ผ่านการเล่าเรื่องที่บันเทิงและสร้างแรงบันดาลใจได้ดีทีเดียว