๑๙.

•ผีเสื้อย้อมศพ|มินาโตะ คานาเอะ

•กิ่งดาว ไตรยสุนันท์ แปล

__

“อะไรคือด้านหน้าด้านหลังกันแน่ ตัวอย่างเช่นคำว่าเบื้องหน้ากับเบื้องหลัง หมายถึงภาพที่แสดงต่อคนอื่นกับภาพที่ปกปิดเอาไว้ คือสิ่งที่มองเห็นกับมองไม่เห็น ถูกแบ่งแยกเป็นด้านหน้าและด้านหลัง แต่ก็ใช่ว่าจะมองไม่เห็นด้านหลังเสียเลย

ตรงกันข้ามมันเป็นเพียงสิ่งที่เจ้าตัวมองไม่เห็นด้วยตาของตัวเอง แต่ในสายตาของคนอื่นกลับมองเห็นมันได้ชัดเจน

แต่คนส่วนใหญ่กลับใส่ใจแต่ด้านหน้า คงเพราะตอนยืนหน้ากระจกจะเห็นด้านหน้าได้ชัดเจน แล้วอาศัยภาพที่สะท้อนเข้าตาตัวเองผ่านจินตนาการว่าคนอื่นจะเห็นเป็นอย่างไร แล้วปรับแต่งให้เป็นอย่างที่อยากให้เห็น ถ้าหากด้านหลังมีดวงตาอีกคู่ ก็อาจไม่คิดว่าด้านหลังคือด้านหลังอีกต่อไป

สิ่งที่ตาเรามองเห็นคือด้านหน้า สิ่งที่เรามองไม่เห็นคือด้านหลัง”_น.145

_

ไม่รู้จะเรียกว่าเวอร์ชั่นโรมิโอจูเลียตในภาคที่ดาร์กกว่าได้หรือไม่ เพราะอันที่จริงมันไม่ใช่ความรักใคร่ระหว่างหนุ่มสาว ฉากบริบทก็ไม่ใช่อีก หากมันคือความรักระหว่างพ่อลูกรักที่แท้มิใช่ใคร่ ที่ถูกชี้นำให้บิดเบี้ยว ช็อคกับสิ่งตรงหน้านำไปสู่หนทางเลือกเพียงหนึ่งเพราะอะไร

หากเราไม่ได้เป็นบุคคลใกล้ชิด หรือสิ่งที่เกิดไกลจากตัวเรา เราเชื่อว่าการเปิดมุมมองหลายด้านความจริงความลวงการลำดับเหตุการณ์ความเป็นไปได้ ตรรกะความเป็นเหตุเป็นผลความมีสติให้ตรึกตรองย่อมเกิดแก่เราได้บ้าง แต่เชื่อเถิดหากเราเป็นพ่อในเรื่องเป็นมนุษย์ปุถุชนธรรมดาสามัญ กับสิ่งที่อ่านกับภาพที่เห็น ความผิดปกติแวดล้อมใจมันแตกสลายไปแล้ว ความมีสติรู้คิดมันโบยบินปราศนาการแบบไม่เหลียวหลัง

ดูอย่างบุคคลที่ถูกยกย่องนักหนาว่าถึงพร้อมด้วยคุณธรรมอย่างรามก็ได้ ว่ากันว่าเป็นผู้ครองสติอยู่กับปัจจุบันขณะ สอนคนอื่นเก่งให้ละวางปล่อยวางครองสติให้สมบูรณ์พร้อม ครั้นพอเหตุเกิดขึ้นกับตัวเห็นจิตหลุดทุกที แล้วหลุดข้ามไปสายดาร์กด้วยนะเออ ความที่ตัวเองมีฤทธิ์เป็นเด็กเส้นอะไรต่างๆ ด้วย/ว่าแต่ไปแซะแขวะรามทำไมเนี่ย😅(ไหลไปเรื่อยนะหล่อน)

ในตอนนั้นความเป็นพ่อคิดว่าระหว่างตัวเองกับลูกมีอะไรผิดพลาดไปตอนไหน การชี้นำพร่ำสอนของตัวเองมีอะไรที่นำไปสู่หนทางนั้น ลูกแปลกแยกบิดเบี้ยวไปตอนไหน และคิดได้เพียงอย่างเดียวว่าจะช่วยลูกได้อย่างไร ไม่ว่าผิดหรือถูกอย่างไรก็ต้องช่วย และพ่อเลือกที่จะปลดปล่อยจิตวิญญานลูกแทนทางเลือกอื่น

เราในฐานะเป็นแฟนคลับคุณนักเขียนคืออ่านทุกเล่มที่นำมาแปล ไม่รู้คิดไปเองหรือเพราะห่างหายจากการอ่านงานคานาเอะมาพักใหญ่ เรารู้สึกว่าน้ำเสียงเล่มนี้ต่างออกไปจากเดิม ร่องรอยความคานาเอะแบบที่เราอ่านจนคุ้นชินจนเราจับลักษณะได้ กลับไม่ค่อยมีในเล่มนี้ทำให้รู้สึกว่าสดใหม่กว่าเล่มก่อนหน้านี้ แต่คานาเอะก็คือคานาเอะนั่นแหละ

เนิบนาบแต่พร้อมจะพาใจของคุณแตกสลายไปพร้อมตัวละครได้ทุกเมื่อ ขนาดเราจับได้ว่าใครคือตัวการคือเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความวิปริตในครั้งนี้ตั้งแต่ต้นแบบปักหมุดตั้งธงไว้แล้ว เรายังเขวสติหลุดใจสลายไปพร้อมกับคนเป็นพ่อได้เลย

เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นถึงการครอบงำของคนเป็นพ่อแม่ ความเป็นคนเด่นดังมีชื่อเสียงในสังคม ความคาดหวังของสังคมคนรอบข้างกับสำนวนติดปากที่ว่า ‘ลูกไม้ใต้ต้น’ เรียกว่าเป็นความคาดหวังโดยนัยให้คนเป็นลูกไม่มากก็น้อยเป็นธรรมดา การเกิดเป็นลูกคนมีชื่อเสียงมันไม่ง่ายในการใช้ชีวิต

และถ้ายิ่งคนเป็นแม่อย่างในกรณีนี้จะเรียกว่าใช้ความรักเป็นข้อต่อรองในการครอบงำลูก ขณะเดียวกันยังด้อยค่าลูก ดูถูกความสามารถของลูกไปอีกเพราะอะไร อิจฉาหรืออย่างไร ความซับซ้อนของจิตใจมนุษย์มันยากหยั่งถึง คนเป็นลูกต้องทำอะไรขนาดไหนถึงได้รับการยอมรับจากแม่ ตะเกียกตะกายไปให้ถึงความสามารถพิเศษอันเอกอุของผู้แม่ พร้อมทำทุกอย่างตามการชี้นำของแม่เพื่อให้ถูกยอมรับถูกรัก เป็นรักที่มีเงื่อนไขอย่างนั้นหรือ

คานาเอะใช้ลักษณะเด่นของผีเสื้อแต่ละชนิดแต่ละสายพันธุ์นำมาเปรียบเทียบกับมนุษย์ผ่านความหลงไหลของเด็กชายคนหนึ่งสู่แรงกระตุ้นถึงเด็กหญิงคนหนึ่งผู้มีดาวตาพิเศษในการมองเห็นมากกว่าคนทั่วไปสู่การเป็นจิตกรผู้มีชื่อเสียงในการใช้สี ส่วนเด็กชายผู้หลงไหลในผีเสื้อกลายเป็นนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญเรื่องผีเสื้อ

หากจะเรียงลำดับทามไลท์เด็กชายหญิงคู่นี้เป็นลูกชายลูกสาวของคนมีชื่อเสียงอีกเช่นกัน ก่อนที่พวกเขาจะกลายเป็นพ่อเป็นแม่ผู้มีชื่อเสียง และถ้าเพียงแต่คนเป็นพ่อแม่จะชื่นชมในความสามารถของลูกอย่างจริงใจ ยอมรับในความเป็นตัวตนพร้อมยินดีกับความสามารถของลูกในแบบของเขา ความสามารถความเก่งในแบบที่พ่อแม่ใฝ่ฝันว่าตัวเองจะเป็นความสามารถพิเศษที่คนเป็นพ่อแม่ยังอิจฉา เรื่องราวต่างๆ คงไม่บิดเบี้ยวถลำลึกไปขนาดนี้

หรือสังคมรอบข้างก็อย่าได้เพียรคาดหวังความลูกไม้ใต้ต้นนักเลย ปล่อยให้ลูกไม้ถูกกระแสลมหอบพัดไปยืนต้นงอกงามที่ไกลออกไปบ้างตามแต่ปัจเจกส่วนบุคคลบ้าง การแสดงออกถึงความชื่นชมบุตรหลานแม้เพียงเล็กน้อยมันชุบชูใจหล่อเลี้ยงต้นอ่อนให้เจริญเติบโตแข็งแรงได้ฉันใด

การด้อยค่าถากถางไม่ชื่นชมยินดีกับความสามารถในที่ทางของลูก หรือรักที่ต้องแลกมาด้วยเงื่อนไขมันย่อมเป็นพิษสะสมอยู่ในต้นอ่อนต้นนั้นเฉกเช่นกัน

พ่อแม่ที่เปร่งประกายเป็นฮีโร่ของลูกเสมอ ลูกเองก็อยากไปให้ถึงจุดนั้นใช้พ่อแม่เป็นต้นแบบเลียนแบบผ่านการชี้นำสั่งสอน หรือหากไม่ใช่ทางก็อย่าฝืน อย่าสร้างตัวตนเพียงเพราะต้องการความรัก เพราะความเป็นจริงรักของพ่อแม่ควรจะไร้เงื่อนไข แต่ประเด็นของเรื่องนี้คือตัวอิแม่มันไม่ปกติไง

เหยื่อคือเด็กหญิงผู้ลูกและเด็กชายอีกคนผู้แตกสลายไม่อาจดำรงความเป็นมนุษย์ได้อีกหลังจากนั้น

ฉากระหว่างพ่อลูกใจสลายว่ะไม่รู้จะสงสารใครดี😑

#บันทึกการอ่าน

#ผีเสื้อย้อมศพ

#อ่านตามlemon8

#รีวิวหนังสือ

#หนังสือ