การทำงานในสายอาชีพพยาบาลนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะนอกจากต้องรับผิดชอบดูแลผู้ป่วยอย่างใส่ใจตลอดเวลางานแล้ว เมื่อสิ้นสุดเวรยังมีภารกิจส่วนตัวอีกมากมายที่ต้องจัดการ หนึ่งในนั้นคือการดูแลแมวจรและแม่แมวที่ผมรักและเอ็นดู สำหรับแม่แมวจรนั้น ชีวิตที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากเป็นประจำ เช่น ต้องหาที่ปลอดภัยสำหรับวางลูกแมว รอคอยโอกาสพักผ่อนหลังจากลงเวรเหน็ดเหนื่อย และยังต้องจัดการปัญหาต่างๆ ที่แมวจรต้องเผชิญในแต่ละวัน ความรับผิดชอบนี้เพิ่มพูนความรู้สึกเห็นคุณค่าและความอดทนในตัวเองมากขึ้น อีกทั้งการดูแลแมวจรที่ไม่มีเจ้าของ ยังทำให้ผมเข้าใจถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างคนกับสัตว์ และความสำคัญของการช่วยเหลือสังคมสัตว์จรจัดในเมืองใหญ่ การลงเวรพยาบาลแต่ละวัน แม้จะทำให้เหนื่อยล้า แต่การได้เห็นแม่แมวจรได้พักผ่อนอย่างปลอดภัยหรือได้อาหารยังทำให้รู้สึกชื่นใจและเติมเต็มชีวิต เมื่อเวลาลงเวรผ่านไป การกลับมาดูแลชีวิตแม่แมวจรจึงกลายเป็นช่วงเวลาที่ได้ผ่อนคลายและเติมพลังใจให้ตัวเองได้มากที่สุด แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากงาน แต่ความรักและความเอาใจใส่ต่อแม่แมวจรและแมวจรเหล่านี้ คือแรงบันดาลใจที่ทำให้ยืนหยัดต่อสู้ในทุกวันได้อย่างมีความหมาย