有名な作曲家は、有名人のリサがプレゼンターを務める旅行プロモーションについて話しました。

ถ้าใครเสิร์ชชื่อ Nitipong Honark แล้วมาเจอประเด็นนี้ น่าจะอยากรู้ว่า “เขาวิจารณ์อะไร” และ “ภาพมันพลาดตรงไหน” มากกว่าดราม่าแบบฉาบฉวยนะคะ จากที่ไล่อ่านโพสต์และดูภาพประกอบ (ภาพโปรโมต “Amazing THAILAND x LISA” กับภาพล้อ/ภาพปรับแต่งที่ถูกแชร์เทียบกัน) แก่นที่เขาพูดค่อนข้างชัด คือความรู้สึกว่า “ศิลปินระดับโลก” ถูกนำเสนอออกมาแบบแข็งๆ ไร้อารมณ์ และไม่เป็นธรรมชาติ จนภาพไม่ช่วยยกระดับการท่องเที่ยวเท่าที่ควร สิ่งที่คนจำนวนมากอินกับคำวิจารณ์ของ Nitipong Honark คือเรื่อง “อารมณ์ภาพ” ค่ะ ภาพท่องเที่ยวที่ดีไม่ใช่แค่สวย แต่ต้องทำให้คนดูอยากไปจริงๆ เช่น เห็นแล้วรู้สึกผ่อนคลาย อบอุ่น มีชีวิต หรือมีเรื่องเล่า (story) พอภาพออกมาให้ความรู้สึกเกร็งๆ แปลกๆ ต่อให้มีคนดังมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ ก็อาจไม่ช่วยเรื่องแรงจูงใจในการเดินทางเท่าที่ควร อีกจุดที่ถูกพูดถึงคือประเด็น AI/การจัดฉาก บางคนไม่ได้ติดว่า “ใช้ AI ไม่ได้” แต่ติดที่ผลลัพธ์ทำให้ความเป็นมนุษย์และเสน่ห์ของศิลปินหายไป หรือทำให้โลเคชันไทยดูไม่จริง พอเป็นแคมเปญท่องเที่ยว หลายคนอยากเห็นธรรมชาติจริง แสงจริง องค์ประกอบจริง หรืออย่างน้อยต้องทำให้ “เหมือนจริง” และเชื่อมโยงกับประสบการณ์ท่องเที่ยวได้ ถ้าจะทำให้ภาพโปรโมตแนวนี้ตอบโจทย์มากขึ้น (ในมุมคนดูทั่วไปนะคะ) ฉันคิดว่ามี 3 อย่างที่ควรมี: 1) โฟกัสความเป็นธรรมชาติของศิลปิน: แววตา ท่าทาง โทนสีผิว และการจัดไฟควรทำให้ดูมีชีวิต ไม่ใช่เหมือนรูปแปะ 2) เล่าเรื่องของสถานที่ให้ชัด: เช่น ทุ่งบัวแดง/บัวตอง ควรสื่อ “ฤดูกาล เวลา วิธีไป” แบบที่เห็นแล้วนึกภาพทริปได้ 3) ให้โลเคชันเด่นพอๆ กับพรีเซ็นเตอร์: คนดังช่วยเรียกความสนใจ แต่สุดท้ายคนจะคลิก/อยากไปเพราะสถานที่น่าไปและภาพพาเราไปถึงความรู้สึกนั้น ส่วนตัวฉันมองว่าโพสต์ของ Nitipong Honark ไม่ได้แค่ตำหนิภาพ แต่สะท้อนมาตรฐานที่คนคาดหวังจากงานระดับประเทศด้วย พอเป็นงานที่ใช้ชื่อเสียงระดับโลกมาเชื่อมกับ “Amazing Thailand” คนเลยอยากได้ภาพที่ทั้งสวย มีรสนิยม และทำให้ประเทศไทยดูน่าไปแบบไม่ต้องฝืนค่ะ