จะกี่ปีก็ยังคงซื้อกิน "มะยมเชื่อม"

ช่วงนี้เดินผ่านแผงของกินเล่นแล้วสะดุดตา “มะยมเสียบไม้” ทุกที เห็นทีไรคือภาพวัยเด็กเด้งขึ้นมาเลยค่ะ สมัยก่อนซื้อไม้หนึ่งได้หลายเม็ดมาก กินไปเม้าท์ไปหน้าร้าน แต่เดี๋ยวนี้หลายร้านให้ไม่กี่เม็ด (บางร้าน 3 เม็ดจริง ๆ) ถึงอย่างนั้นถ้าทำถึง ๆ ความฉ่ำและรสหวานอมเปรี้ยวก็ยังเหมือนเดิม กินแล้วหายคิดถึงได้จริง เผื่อใครยังสงสัยว่า “มะยมเชื่อมเสียบไม้” คืออะไร—มันก็คือมะยมที่นำไปเชื่อมกับน้ำตาลจนเนื้อผลซึมน้ำเชื่อมเข้าไป แล้วเอามาเสียบไม้ขายแบบขนมกินเล่น บางร้านจะย้อมสีให้แดงเข้มดูน่ากิน หรือคลุกพริกเกลือนิด ๆ ให้ตัดรส (แล้วแต่สูตรร้าน) ทริกเล็ก ๆ ที่ฉันใช้เวลาเลือกซื้อมะยมเชื่อมเสียบไม้ให้ได้ไม้ที่ถูกใจ - ดูความฉ่ำ: ผลควรเงาวาว มีน้ำเชื่อมเคลือบบาง ๆ ไม่แห้งด้าน - เลือกเนื้อแน่นแต่ไม่แข็ง: ถ้าแข็งมากมักจะเชื่อมไม่เข้า เนื้อจะฝืด ๆ - กลิ่นต้องไม่แปลก: มีกลิ่นหวานหอมอ่อน ๆ ไม่มีกลิ่นเปรี้ยวหมัก - ถ้าเลือกได้ เลือกแบบเก็บในถุงพลาสติกใสที่ดูสะอาด และไม้ไผ่ไม่แตกเป็นเสี้ยน อีกคำถามที่เจอบ่อยคือ “มะยมเชื่อม ภาษาอังกฤษ” พูดยังไงดีให้คนต่างชาติพอเข้าใจ โดยทั่วไปฉันจะใช้คำอธิบายมากกว่าคำแปลตรงตัว เช่น - Candied star gooseberry (ใช้คำว่า star gooseberry = มะยม) - Star gooseberry in syrup / Preserved star gooseberry - ถ้าอยากสื่อว่าเป็นแบบเสียบไม้: candied star gooseberry on a skewer ถ้าจะเล่าให้เพื่อนต่างชาติฟังแบบง่าย ๆ ฉันมักบอกว่าเป็น “Thai candied fruit snack” รสหวานอมเปรี้ยว กินเพลินมาก โดยเฉพาะตอนอากาศร้อน ๆ สุดท้าย ใครที่เจอร้านที่ยังให้หลายเม็ดเหมือนเมื่อก่อนคือถือว่าโชคดีมาก แต่ต่อให้ได้น้อยลง ถ้ารสชาติยัง “ฉ่ำเหมือนเดิม” ก็ยังเป็นของกินวัยเด็กที่ควรซื้อกินอยู่ดีค่ะ