You and me, who do you choose, chapter 1, who am I?
It rained gently at work.
May stands in front of the company bathroom mirror like every day.
She didn't wear any more makeup. She didn't arrange her hair.
Just stand and look
Look at the same page
She knows every corner too well.
The nose is not prominent.
A non-slender jaw.
Skin that is never as clear as everyone else.
She sighed softly and was about to walk away.
"May."
A colleague's voice rang from behind.
"A customer asked me if we had more beautiful people."
He laughed. Like it was a joke.
"So we said, well, our accountancy will focus more on talent."
He didn't speak hard.
He didn't mean to hurt.
He's still smiling.
But at that second,
Like there's something in May's chest.
"Collapse Down"
It's not because she just knows
But because it's what she's "always been afraid of."
The words are like fingers.
That went to press on the old bruise
Roy that no one can see.
She smiled in response.
Smile the way she's trained her whole life.
"It's okay. We're used to it."
she said.
But in her head,
One voice is asking
"Really Chin?"
May went home that night.
She washed her face.
And then look in the mirror again.
This time, she didn't just see her face.
She saw
A girl.
That used to be teased in the classroom.
Who was last elected in physical education.
I used to pretend to laugh when I wanted to cry.
That kid's still there.
Never disappeared.
People without knots
When hearing words like that
Will feel "passive."
But the one with the knot
Will feel like
The whole world temporarily silenced.
Then the voice in the head will sound instead
A voice that says,
"See that?"
"It's true."
But another truth.
Is
Distressed
Not hurt because of other people's words
It hurts
Because deep down,
We haven't hugged ourselves in that part yet.
The next morning,
May is still the same May.
But something's a little different.
She's not getting prettier.
Not immediately convinced.
But when she looked in the mirror,
She's not drooping.
She looked
And then speak softly in your heart.
"It's okay."
And that.
Is the first time
That she is not self-aggravating.
Even if other people accidentally do
This is it.
The feeling of someone with a knot.
It's not just "regret."
But it is.
Being taken back is someone we've always tried to escape.
And gradually learning
Not leaving yourself anymore. 🤍
เรื่องราวในบทแรกของนิยาย "รักป่วนๆ เธอกับฉัน นายจะเลือกใคร" นำเสนอภาพความรู้สึกซับซ้อนภายในใจของเมย์ที่บ่งบอกถึงความไม่มั่นใจในตัวเองและบาดแผลในอดีตที่ยังคงหลอกหลอนอยู่ในจิตใจ แม้ว่าเมย์จะพยายามแสดงความเข้มแข็งและยิ้มรับคำพูดจากเพื่อนร่วมงาน แต่ภายในลึกซึ้งกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกเหมือนถูกย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาที่เคยถูกดูถูกด้อยค่า จากประสบการณ์ที่ได้อ่านเนื้อหานี้ ทำให้ได้เห็นว่าหลายคนก็เผชิญกับปมด้อยในแบบของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรูปร่างหน้าตาหรือความรู้สึกไม่เพียงพอที่สร้างจากคำพูดของผู้อื่น การได้เห็นเมย์เริ่มยอมรับตัวเองและพูดว่า "ไม่เป็นไรนะ" ต่อหน้ากระจก คือก้าวสำคัญที่ใครหลายคนอาจเคยข้ามผ่านมาหรือกำลังเผชิญอยู่ นี่ไม่ใช่แค่การเป็นนิยายรักทั่วไปแต่เป็นเรื่องราวสะท้อนความจริงของชีวิต แรงบันดาลใจที่เปรียบเสมือนการเตือนใจให้ทุกคนหันมารักและให้กำลังใจตัวเองในทุกสถานการณ์ ถ้าคุณเคยรู้สึกมีแผลในใจเหมือนเมย์ ขอแนะนำให้ลองใช้เวลามองกระจกและพูดกับตัวเองเบาๆ ว่า "ไม่เป็นไรนะ" เป็นคำพูดง่ายๆ ที่มีพลังมากกว่าที่คิด เพราะมันเป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยาใจและการปรับมุมมองชีวิตใหม่ นอกจากนี้เรื่องนี้ยังแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการให้คนรอบข้างสร้างแรงสนับสนุนและไม่ทำให้คนอื่นรู้สึกด้อยค่าจากคำพูดหรือท่าที แม้ว่าเพื่อนร่วมงานจะไม่ได้ตั้งใจทำร้าย แต่คำพูดนั้นก็มีน้ำหนักอย่างมากในหัวใจของเมย์ ในแง่ของนิยาย "รักป่วนๆ" เป็นการบรรยายความรักในหลากหลายแง่มุมทั้งความรักต่อตัวเองและความรักในความสัมพันธ์กับผู้อื่น ให้แง่คิดว่าการเยียวยาบาดแผลใจและการก้าวผ่านปมด้อยเป็นเรื่องที่ทุกคนสามารถทำได้ ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องความรักโรแมนติก แต่เป็นความรักที่แท้จริงที่เริ่มจากใจตัวเอง