✨️
เมื่อวานตอนเราคิดงาน
เราก็คิดนะ มันจะไปได้แค่ไหนกันน้า
เราก็อยากทำให้ตัวเองภูมิใจ
คนที่เราชอบภูมิใจเหมือนกัน
แต่ว่าเราก็รู้สึกว่าแรงกดทับมัน
มากเกินไปอ่ะ
เพราะเราก็กลัวว่า เราจะไปไม่ถึง
แล้วเราก็ อยู่ที่เดิมเหมือนเดิม
เข้าใจในทุกๆความหวังดีของทุกคนเลย
แต่พอรู้ว่าแค่เป็นเราก็พอแล้ว
เราก็รู้สึกเหมือนกันว่า
แค่เป็นเค้าก็พอแล้วเหมือนกันอ่ะ
มันยังเหลือช่องให้หายใจไปเรื่อยๆอ่ะ
โดยไม่ต้องถามเลยว่าวันไหน
แค่นี้ก็พอแล้วจริง☺️
เราไม่เคยนิยาม ความสำเร็จได้เลยจริงๆอ่ะ
แค่น้ำ หรือของกินสักอย่าง
เราก็เดินต่อได้แล้วอ่ะ
ในชีวิตประจำวัน ผมเคยเจอกับความกดดันและความคาดหวังจากหลายด้าน ทั้งตัวเองและคนรอบข้าง ความรู้สึกนี้มันเหมือนแรงกดทับที่แทบจะทำให้เราหายใจไม่ออก บางครั้งก็กลัวว่าเราจะไปไม่ถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ และอาจจะติดอยู่กับจุดเดิมๆ ที่ทำให้รู้สึกตัน ทั้งนี้ ผมคิดว่าเรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งธรรมดาที่หลายๆ คนต้องเจอ เราจึงต้องเรียนรู้ที่จะมองตัวเองในมุมใหม่ ผมพบว่า ‘การเป็นตัวของตัวเอง’ คือคำตอบที่ดีที่สุด เพราะเมื่อเราไม่ต้องพยายามมากเกินไปเพื่อใครหรือเพื่อความคาดหวังที่ตนเองไม่สบายใจแล้ว มันเหมือนกับว่าช่องว่างให้หายใจและให้พักผ่อนระหว่างทางชีวิตก็มีมากขึ้น นั่นทำให้ผมรู้สึกว่า การเดินไปข้างหน้าด้วยตัวตนที่แท้จริงของเราเองเป็นสิ่งที่พอเพียง ไม่ต้องไปนิยามความสำเร็จด้วยมาตรวัดจากภายนอก เช่น เงินทอง หรือความสำเร็จในแบบสังคม แต่ใช้การเติมเต็มเล็กๆ น้อยๆ อย่างการได้ดื่มน้ำเย็นๆ หรือทานของกินสักอย่างเป็นแรงผลักดันให้เดินต่อไปได้ ผมเชื่อว่าคนที่เราชอบและคนที่รักเราจะภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น แม้เราอาจไม่ประสบความสำเร็จในแบบที่โลกคาดหวัง แต่ถ้าเราเป็นตัวเองและพอใจในทางที่เลือก สุดท้ายสิ่งนั้นก็เป็นความสำเร็จที่แท้จริงสำหรับเราได้เหมือนกัน
