ในฐานะคนที่มีประสบการณ์ใกล้ชิดกับเด็ก ๆ และวงการศึกษา การเห็นเหตุการณ์ที่เด็กถูกลงโทษด้วยความรุนแรงชนิดนี้สร้างความรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก จริงๆ แล้วการลงโทษเด็กควรเน้นไปที่การสอนและสร้างความเข้าใจมากกว่าการทำร้ายร่างกาย จากข้อมูลที่ได้รับ ได้เห็นว่ามีเด็ก ป.3 ที่โรงเรียนในกรุงเทพฯ เขตหนองจอก ถูกลงโทษด้วยไม้หวายถึง 17 ที เพราะอ่านหนังสือไม่ได้ 17 คำ ซึ่งเป็นจำนวนคำที่ไม่มากมายเท่าใด และแขนเด็กบวมผิดรูป ความรุนแรงนี้ส่งผลเสียทั้งร่างกายและจิตใจของเด็กอย่างร้ายแรง นอกจากนี้ ยังมีรายงานว่ามีเด็กบางคนถูกเฆี่ยนถึง 30 ที จนทั้งแขนและขาบวมขึ้นมาอีกด้วย ประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยดูแลเด็กพบว่า การใช้ความรุนแรงส่งผลให้เด็กเกิดความกลัว ความเครียด และไม่ต้องการไปโรงเรียน ซึ่งตรงกันข้ามกับเป้าหมายในการพัฒนาเด็กให้มีความรู้และเติบโตอย่างแข็งแรง ทางเลือกที่ดีกว่าคือการใช้วิธีลงโทษเชิงบวก เช่น การพูดคุยสั่งสอน การให้เด็กเข้าใจความผิดพลาดและผลกระทบของการกระทำตัวเอง หรือแม้แต่การมอบภารกิจเสริมสร้างความรับผิดชอบ กระแสสังคมในช่วงหลังแสดงให้เห็นว่ามีการเรียกร้องให้มีการยกเลิกการลงโทษรุนแรงในโรงเรียน เพราะเป็นการใช้กำลังที่ทำร้ายสิทธิเด็กและอาจละเมิดกฎหมาย การลงโทษเด็กควรคำนึงถึงพัฒนาการทางจิตใจและร่างกาย เด็กควรได้รับการอบรมในบรรยากาศที่ปลอดภัยและให้กำลังใจ การเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นจากจิตสำนึกของผู้ปกครอง ครู และชุมชน ที่ต้องร่วมกันให้ความรู้และส่งเสริมแนวทางที่เหมาะสมในการดูแลและสอนเด็ก หากเราอยากเห็นเด็กไทยเติบโตเป็นคนดีและมีคุณภาพ วิธีการลงโทษที่ยอมรับได้ต้องไม่สร้างบาดแผลทางกายและใจอย่างนี้แน่นอน