นึกเสียว่าสงสาร :)

ถ้าใครเสิร์ชคำว่า “นึกเสียว่าสงสาร” ส่วนใหญ่ก็มักจะตามหาเนื้อเพลงท่อนที่ติดหู หรืออยากรู้ว่าท่อนไหนคือประโยคที่ทำให้เพลงนี้เจ็บแบบนุ่ม ๆ สำหรับเรา เพลงนี้ของอ้อย กระท้อนเป็นเพลงที่ฟังทีไรก็เหมือนโดนย้ำความรู้สึกเดิม ๆ ว่าคนที่รักมาก ๆ บางทีไม่ได้ต้องการคำสัญญายิ่งใหญ่ แค่อย่า “เดินหนีไปจากฉัน” ก็พอแล้ว ท่อนที่เราชอบมากคือ “ฟ้าทุกวันเปลี่ยนสี แต่ฉันไม่เคยเปลี่ยนใจ” มันเป็นประโยคที่พูดแทนความมั่นคงได้ชัดเลย ต่อให้โลกเปลี่ยน คนรอบตัวเปลี่ยน อารมณ์ในแต่ละวันเปลี่ยน แต่ใจเรายังอยู่ที่เดิม และอีกท่อนที่เป็นเหมือนภาพเปรียบเทียบชัด ๆ คือ “ถามว่ารักแค่ไหน นับเม็ดทรายทั้งทะเลก็รู้” ฟังแล้วรู้สึกถึงความรักที่เยอะจนวัดไม่ได้ เหมือนตั้งใจจะบอกว่า ต่อให้ถามกี่ครั้งก็ยังคำตอบเดิม พอฟังต่อจะเจอความเจ็บแบบค่อย ๆ ไหลมา เช่น “ลมหายใจที่มีอยู่ คือความคิดถึงจากฉัน” และ “ก็ลองนับดูสายฝนนั้น นั่นคือน้ำตาจากใจ” สองประโยคนี้ให้ความรู้สึกว่า คนร้องไม่ได้แค่คิดถึงธรรมดา แต่ใช้ชีวิตอยู่กับความคิดถึงตลอดเวลา แล้วความเศร้าก็เยอะพอ ๆ กับฝนที่ตกลงมา สิ่งที่ทำให้เพลงนี้ต่างจากเพลงอกหักหลายเพลง คือไม่ได้ขอให้คนรักกลับมาแบบยิ่งใหญ่ แต่ขอแบบอ้อนวอนนิด ๆ ว่า “นึกเสียว่าสงสาร…อย่าลงทัณฑ์ด้วยการลาจาก” สำหรับเรา คำว่า “นึกเสียว่าสงสาร” มันไม่ได้แปลว่าอ่อนแออย่างเดียว แต่มันคือความรักที่ยังอยากรักษาความสัมพันธ์ไว้ ต่อให้จะเจ็บ ก็ยังขอแค่ไม่ทิ้งกันไปเฉย ๆ ถ้าอยากเอาเพลงนี้ไปลงสตอรี่หรือแคปชั่นแบบไม่ยาว ลองเลือกท่อนที่สื่อชัด ๆ เช่น - “ฟ้าทุกวันเปลี่ยนสี แต่ฉันไม่เคยเปลี่ยนใจ” - “ถามว่ารักแค่ไหน นับเม็ดทรายทั้งทะเลก็รู้” - “นึกเสียว่าสงสาร อย่าลงทัณฑ์ด้วยคำว่า…ลาก่อน” ส่วนตัวเรารู้สึกว่าเพลงนี้เหมาะมากในวันที่คิดถึงใครสักคน หรือวันที่อยากบอกว่าเรายังอยู่ตรงนี้เหมือนเดิม ถึงจะพูดตรง ๆ ไม่เก่ง แต่เปิดเพลงแล้วทุกประโยคมันพูดแทนใจได้หมดเลย