บางครั้งมิตรภาพที่ดีต่อกันไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่เลย แค่ “อยู่ตรงนี้” ในวันที่อีกฝ่ายเหนื่อย หรือส่งข้อความสั้นๆ ว่าไหวไหม ก็ทำให้วันนั้นเบาลงได้มาก ฉันเลยอยากเขียนเป็นโพสต์เล็กๆ เพื่อบอก “ขอบคุณ แด่ มิตรภาพ ที่มีให้กัน” แบบจริงใจ เพราะพอได้ทบทวนแล้วรู้สึกว่าเราผ่านหลายเรื่องมาได้ก็เพราะมีคนคอยให้กำลังใจกันทุกวันนี่แหละ สิ่งที่ฉันชอบที่สุดในมิตรภาพที่อบอุ่นคือความสม่ำเสมอ ไม่ต้องคุยกันทั้งวัน แต่ยังจำได้ว่าอีกฝ่ายชอบอะไร กลัวอะไร หรือกำลังเจออะไรอยู่ บางทีแค่ถามว่า “กินข้าวหรือยัง” “พักบ้างนะ” มันเป็นประโยคธรรมดาที่กลายเป็นพลังพิเศษได้ และถ้าใครไม่รู้จะเริ่มขอบคุณเพื่อนยังไง ลองใช้ประโยคง่ายๆ แบบนี้ได้เลย: - ขอบคุณที่รับฟังเราในวันที่เราพูดไม่เก่ง - ขอบคุณที่ไม่ตัดสิน และอยู่ข้างๆ กัน - ขอบคุณที่ให้กำลังใจกันทุกวัน แม้จะไกลกัน อีกอย่างที่ทำให้ฉันนึกถึงคำว่า “แด่มิตรภาพที่มีให้กัน” คือภาพบรรยากาศธรรมชาติแบบแม่น้ำกว้างๆ ล้อมด้วยภูเขาเขียวๆ เหมือนเวลาชีวิตวุ่นวายแล้วเราได้หยุดพัก มองฟ้าสีคราม สูดอากาศดีๆ ใจมันจะนิ่งขึ้น แล้วเราจะนึกถึงคนที่คอยพาเรากลับมาสงบได้เสมอ บางคนเป็นเพื่อน บางคนเป็นพี่น้อง หรือคนที่เจอกันในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ทิ้งความอบอุ่นไว้ยาวนาน ถ้าอยากรักษามิตรภาพให้ดีต่อกันต่อไป ฉันลองทำ 3 ข้อนี้แล้วเวิร์กมาก: 1) ทักไปก่อนบ้าง ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเริ่มเสมอ 2) รับฟังให้จบก่อนให้คำแนะนำ (บางทีเพื่อนแค่อยากระบาย) 3) ให้พื้นที่กันได้ มีช่วงเงียบได้ แต่ไม่หายไปแบบไร้คำอธิบาย สุดท้ายนี้ ขอใช้ประโยคเดิมที่อยากบอกจริงๆ ว่า “ขอบคุณ แด่ มิตรภาพ ที่มีให้กัน” เพราะความสัมพันธ์ดีๆ แบบนี้ ทำให้โลกใจดีขึ้นทุกวัน