เจ้าหมาน้อย

เอ็มโฟลเป็นยอร์คเชียร์เทอร์เรียร์ตัวเล็กๆ ที่หลายคนเรียกติดปากว่า “เจ้าหมาน้อย” ของบ้านเราเลยค่ะ น้องขนยาวสีน้ำตาลทองปนเทา เวลาเราผูกจุกด้วยยางสีเหลืองแล้วน้องมองกล้องคือใจละลายมาก ถึงจะดูขี้กลัวๆ เวลาเจอเสียงดังหรือคนแปลกหน้า แต่พอกลับเข้าบ้านจะกลายเป็นโหมดขี้อ้อนทันที ชอบเดินตามต้อยๆ เหมือนเจ้าตูบจอมขี้ขลาดที่ต้องมีคนคอยอยู่ใกล้ๆ ตลอด ถ้าใครเลี้ยงยอร์คกี้หรือหมาขนยาวคล้ายๆ กัน สิ่งที่เราให้ความสำคัญคือ “ขนกับผิวหนัง” เพราะพันธุ์นี้ขนยาวสวยก็จริง แต่พันกันง่ายมาก โดยเฉพาะบริเวณหลังหู ใต้คาง รักแร้ และช่วงก้น เราใช้หวีซี่ห่างสางก่อน แล้วค่อยใช้หวีซี่ถี่เก็บรายละเอียด วันไหนรีบจริงๆ อย่างน้อยขอหวีตรงจุดที่พันง่ายไว้ก่อน ขนจะไม่จับเป็นก้อนจนต้องตัดทิ้ง เรื่องผูกจุก (topknot) เราเคยทำพลาดตอนแรกๆ คือรัดยางแน่นเกินไป น้องจะสลัดหัวแรงและดูไม่สบายตัว หลังจากนั้นเลยเปลี่ยนมาใช้ยางรัดผมแบบนิ่มๆ (ซิลิโคนหรือผ้า) และรัดพอให้ผมอยู่ทรง ไม่ดึงตึงหนังหน้า ถ้าจะให้ดี แบ่งผมเป็นช่อเล็กๆ แล้วค่อยรวบ จะไม่เจ็บ และยังช่วยกันผมทิ่มตา ลดคราบน้ำตาได้ด้วย สำหรับนิสัยขี้กลัวแบบเคอเรจเจ้าตูบจอมขี้ขลาด ฉบับบ้านเรา เราใช้วิธีค่อยๆ ฝึกให้ชินกับสิ่งเร้า เริ่มจากเสียงเบาๆ ระยะไกล ให้ขนมหรือชมทันทีที่น้องนิ่ง ไม่ดึงลากไปเผชิญตรงๆ เพราะยิ่งบังคับน้องยิ่งกลัว ช่วงพาออกนอกบ้าน เราจะพกขนมเม็ดเล็กๆ ไว้เสมอ เจอคนใหม่ให้เขานั่งยองๆ ยื่นมือให้ดมก่อน แล้วค่อยลูบเบาๆ ที่อกหรือไหล่แทนการจับหัว สุดท้ายคือเช็กสุขภาพพื้นฐานที่ทำให้หมาขี้กลัวมากขึ้น เช่น หูอักเสบ คันผิวหนัง หรือปวดฟัน เพราะถ้าน้องไม่สบายตัวจะไวต่อเสียงและขี้ตกใจง่ายขึ้น บ้านเราจะสังเกตท่าทาง การเกา กลิ่นหู และพฤติกรรมกินทุกวัน ใครมีเจ้าหมาน้อยขนยาวเหมือนเอ็มโฟล ลองแชร์ทริคหวีขน/ผูกจุกกันได้นะคะ เราชอบอ่านไอเดียของคนเลี้ยงยอร์คกี้มากๆ