จากประสบการณ์ตรง ผมมักจะเจอกับอาหารที่ถูกซื้อมาแล้วแต่ไม่ได้กินจนหมด บางครั้งอาหารก็ไม่ได้เสียหายจริงๆ แค่เปลี่ยนแปลงไปเป็นเวอร์ชันใหม่เหมือนคำว่า “ผมยังไม่บูดนะแค่พัฒนาเป็นเวอร์ชันใหม่” ซึ่งเหมือนกับการเปลี่ยนแปลงของรสชาติและสัมผัสบ้าง เวลาที่อาหารถูกทิ้งไว้จนเกินวันกำหนด บางทีมันก็เหมือนกับความรู้สึกที่ว่า “ถ้ายังไม่กินอีกคืนนี้กูพองโชว์” หมายถึงอาหารเริ่มบวม หรือเสียรูปทรง ซึ่งเป็นสัญญาณให้เรารู้ว่า ถึงเวลาต้องใช้หรือไม่ก็ทิ้งไป ถ้าเรายังเลื่อนเวลาไปเรื่อยๆ ด้วยคำว่า “พรุ่งนี้” โดยไม่ลงมือกินจริงๆ ก็จะทำให้อาหารเสียและสูญเปล่า การพูดว่า “ไม่กินก็ทิ้งนะ” เป็นวิธีสื่อสารที่ตลกแต่จริงจัง เตือนใจคนซื้ออาหารว่าควรบริโภคอย่างเหมาะสม ไม่ควรซื้อมาแล้วปล่อยให้เสียเปล่า เพื่อรักษาทั้งสุขภาพและการประหยัดทรัพยากร ผมเองก็เคยเจออาหารที่ซื้อมาแต่ไม่กล้ากินเพราะกลัวรสชาติจะเปลี่ยนหรือไม่สดใหม่ แต่ถ้าเรียนรู้ที่จะดูและสังเกตอาหาร แทนที่จะปล่อยให้เสีย เราจะสามารถใช้ประโยชน์จากอาหารเหล่านั้นได้อย่างเต็มที่มากขึ้น และลดอาหารเหลือทิ้งไปได้อีกด้วย ลองคิดดูว่าเวลาเรามีอาหารอร่อยๆ อยู่ในมือ อย่าเพียงแค่ “จัดให้ดม” หรือดูอย่างเดียว ควรลงมือกินและใช้ประโยชน์จากมันจริงๆ เพื่อให้ความหวังที่เรามีต่ออาหารไม่จบลงแค่ความสัญญาว่าจะกินพรุ่งนี้เท่านั้น