ผมเคยลองศึกษาเรื่องการแก้ไขรัฐธรรมนูญและผลกระทบต่างๆ พบว่า การเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่ควรเร่งรีบโดยไม่แก้ไขรากฐานของปัญหาที่แท้จริงก่อน เหมือนกับที่หลายคนพูดว่า "แก้สันดานก่อน...ก่อนแก้รัฐธรรมนูญ" จากข้อมูลที่เห็น ไม่ว่าจะเป็นข้อเสนอที่เปลี่ยนแปลงรากฐานของรัฐและสถาบันพระมหากษัตริย์ หรือปัญหาการปราบทุจริตที่องค์กรอิสระเสื่อมประสิทธิภาพ สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่ซับซ้อนและเกี่ยวพันกับความมั่นคงของประเทศ ประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยเห็น คือในหลายช่วงเวลา การเปลี่ยนรัฐธรรมนูญโดยไม่ได้คำนึงถึงการสร้างความเข้าใจและความพร้อมของประชาชน อาจนำไปสู่ความขัดแย้งและความไม่สงบได้ ดังนั้น การเปิดเวทีพูดคุยระหว่างทุกฝ่ายและการสร้างกลไกที่โปร่งใสร่วมกัน เป็นแนวทางที่ผมเห็นว่าควรเริ่มก่อนการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งใหญ่ สำหรับประเด็นเกี่ยวกับกลไกป้องกันการทุจริตที่ถูกยกเลิกหรือย่ำแย่ลง ก็ต้องตั้งคำถามว่าการแก้ไขนั้นช่วยเสริมสร้างความยุติธรรมหรือแค่เปิดช่องให้เกิดปัญหาใหม่หรือไม่ ตัวอย่างเช่น การปรับโครงสร้างองค์กรอิสระต้องเน้นความเป็นอิสระโปร่งใสไม่ใช่เพื่อเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง สุดท้ายนี้ ผมคิดว่าความเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืนต้องมาจากความเห็นร่วมและการเปลี่ยนแปลงทัศนคติของผู้คนในสังคมก่อนที่จะแก้ไขกฎหมายใดๆ การแก้ไขสภาพจิตใจและทัศนคติของคนในชาติให้ยอมรับความต่างและร่วมมือกันน่าจะเป็นก้าวแรกที่มั่นคงกว่า