จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยเห็นว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพียงอย่างเดียวไม่สามารถแก้ปัญหาของสังคมได้จริง หากคนในสังคมเองยังมีความขัดแย้งภายใน มีการแบ่งฝักฝ่ายอย่างรุนแรง การพูดจาหยาบคาย หรือพฤติกรรมที่ไม่เคารพกติกา สิ่งเหล่านี้จึงกลายเป็นอุปสรรคหลักต่อการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง หลายครั้งที่มีการเรียกร้องให้แก้ไขรัฐธรรมนูญ แต่กลับลืมไปว่าที่มาของปัญหาคือ “สันดาน” หรือพฤติกรรมของคนที่ไม่พร้อมจะปรับตัวและเปิดใจรับฟังกันก่อน การพูดคุยอย่างมีเหตุผลและการสร้างความเข้าใจในหลายกลุ่มสังคมจึงเป็นสิ่งที่ต้องทำควบคู่ไปกับการปฏิรูปกฎหมาย ตัวอย่างกรณีที่ผมได้ติดตาม คือกลุ่มผู้สนับสนุนรัฐธรรมนูญปี 60 ที่ยืนยันแนวทางของตนเองด้วยความรักและความจงรักภักดีต่อตำรวจและทหาร ซึ่งเป็นภาพสะท้อนของความเชื่อและความจริงใจที่มาจากสังคมอีกกลุ่มหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดความขัดแย้งกับกลุ่มอื่นๆ ที่เห็นต่าง การยุบพรรคประชาชนหรือการตั้งข้อกล่าวหาต่างๆ ก็เป็นตัวอย่างหนึ่งที่ทำให้ความแตกแยกในสังคมลึกซึ้งขึ้น ดังนั้น หากเราต้องการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน เริ่มต้นด้วยการปรับทัศนคติของตนเอง เปิดใจรับฟังความเห็นที่หลากหลาย และเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างเคารพซึ่งกันและกัน เป็นสิ่งสำคัญมากก่อนการแก้ไขรัฐธรรมนูญหรือระบบกฎหมายใด ๆ เพื่อให้การเปลี่ยนแปลงนั้นเกิดผลที่แท้จริงและลงรากลึกในสังคมไทย