ดอนกิโฆเต้ ร้านเช่าวิดีโอบริการตามหาความฝัน

เชปเตอร์อ่าน *ดอนกิโฆเต้ ร้านเช่าวิดีโอบริการตามหาความฝัน* ด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่ในร้านเช่าวิดีโอเก่า ๆ ที่ไฟไม่สว่างมาก แต่ก็ไม่มืดพอจะน่ากลัว เป็นพื้นที่กึ่งจริงกึ่งความทรงจำที่ไม่ได้เร่งให้เรา “ต้องได้อะไร” จากการอ่าน แต่ค่อย ๆ พาเราย้อนกลับไปมองตัวเองในวันที่ยังไม่รู้จักคำว่าล้มเหลวหรือสำเร็จดีพอ เรื่องของจินซลที่ตัดสินใจหยุดชีวิตการทำงานและกลับบ้านเกิด ไม่ได้ถูกเล่าแบบดราม่าใหญ่โต แต่มันเรียบและจริง เหมือนช่วงเวลาที่เรานั่งนิ่ง ๆ แล้วปล่อยให้ความเหนื่อยไหลผ่านตัวไปเฉย ๆ

สิ่งที่เชปเตอร์รู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้ทำได้ดีมาก คือการใช้ร้านเช่าวิดีโอเป็น “พื้นที่ความฝัน” ร้านดอนกิโฆเต้ไม่ได้เป็นแค่ฉาก แต่เป็นสัญลักษณ์ของช่วงวัยที่เราเคยเชื่อในบางอย่างโดยไม่ต้องพิสูจน์มันกับใคร การหายไปของลุงดอนจึงไม่ใช่แค่การตามหาคน แต่เป็นการตามหาร่องรอยของความฝันในอดีต ว่าเราทิ้งมันไว้ตรงไหน หรือมันค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับการโตเป็นผู้ใหญ่แบบไม่ทันตั้งตัว

ความน่ารักของเล่มนี้อยู่ตรงการหยิบ **ดอนกิโฆเต้** ของมิเกล เด เซร์บันเตส มาเล่าใหม่ในเวอร์ชันเกาหลี โดยให้ตัวละครแต่ละคนสวมบทบาทอย่างเป็นธรรมชาติ ลุงดอนในฐานะดอนกิโฆเต้ไม่ได้ถูกมองว่าเพ้อฝันไร้สาระ แต่เป็นคนที่ยังซื่อสัตย์กับสิ่งที่รัก ขณะที่จินซลในบทซานโช่ ปันซ่า ไม่ได้เป็นแค่ผู้ติดตาม แต่เป็นคนที่คอยยืนยันว่าความฝันยังมีที่ยืนในโลกจริง ความสัมพันธ์แบบนี้ทำให้เรื่องอบอุ่นและจริงใจมาก

อ่านจบแล้ว เชปเตอร์ไม่ได้รู้สึกอยากลุกไปเปลี่ยนชีวิตทันที แต่รู้สึกอยากอ่อนโยนกับตัวเองมากขึ้น เล่มนี้ไม่ได้บอกให้เรากลับไปไล่ตามความฝันแบบหุนหัน แต่มันชวนให้เราถามตัวเองเบา ๆ ว่า ถ้าเรายังเชื่อในสิ่งนั้นอยู่ เราจะดูแลมันยังไงดี และถ้าเราเผลอปล่อยมือไปแล้ว เราจะให้อภัยตัวเองได้ไหม เป็นหนังสือที่ไม่ตะโกน แต่กระซิบอยู่ข้าง ๆ เหมาะมากกับวันที่ใจต้องการความอบอุ่นมากกว่าคำตอบจริง ๆ 🤍📚

#chapterly #lemon8ไดอารี่