เมื่อได้ลองนึกถึงการพูดคุยกับตัวเองในวัยเด็ก มันรู้สึกเหมือนเปิดประตูสู่ความทรงจำที่อบอุ่นและมีความหมายมากทีเดียว ชีวิตตอนนั้นแม้อาจจะ 'เหนื่อยจ๊ะ...แต่ก็สนุก' อย่างที่ภาพบรรยายไว้ เพราะช่วงวัยเด็กเป็นช่วงเวลาที่ได้เรียนรู้และค้นพบโลกใบใหม่ด้วยความสดใสและไม่มีข้อจำกัดมากนัก แม้จะมีอุปสรรค ความลำบากบ้าง แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตที่เติมเต็มให้ชีวิตมีคุณค่า คำถามที่เคยตั้งใจว่า 'โตสนุกไหม?' และ 'และมีความสุขมากๆ' อาจจะตอบตัวเองได้แบบตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์ที่สุด เพราะในฐานะผู้ใหญ่ที่ผ่านบทเรียนของชีวิตมาแล้ว เราจะรู้ว่าความสุขนั้นไม่ได้มาจากสิ่งที่วัดได้ง่ายอย่างความสำเร็จหรือเงินทอง แต่เป็นการเห็นคุณค่าของทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาและความรักที่เรามีต่อตัวเองและผู้อื่น การได้ย้อนกลับมามองตัวเองในวัยเด็กช่วยให้เรามีความเมตตาต่อตัวเองมากขึ้น ไม่ตัดสินหรือกังวลมากเกินไปกับความผิดพลาดและการเลือกในอดีต แต่ใช้เป็นแรงผลักดันให้สร้างสรรค์ชีวิตในปัจจุบันอย่างเต็มที่ หากใครได้ลองเขียนจดหมายถึงตัวเองในวัยเด็ก หรือจินตนาการบทสนทนาเช่นนี้ อาจช่วยให้ค้นพบแรงบันดาลใจใหม่ๆ และเข้าใจตัวเองได้ลึกซึ้งขึ้น ทั้งนี้ยังเป็นการเสริมสร้างความสุขใจและความสงบทางความคิดในแต่ละวันอีกด้วย ลองเปิดใจให้ความทรงจำสวยงามเหล่านั้นพาเรากลับไปสู่วันเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยความรักและความหวังกันนะครับ