จะให้ถูกใจคนทั้งโลก คงเป็นไปไม่ได้หรอก

ประโยคที่ว่า “จะให้ถูกใจคนทั้งโลกคงเป็นไปไม่ได้หรอก” เป็นเหมือนสวิตช์ที่ทำให้ฉันหยุดวิ่งไล่ความคาดหวังของคนอื่นได้จริงๆ ก่อนหน้านี้ฉันเป็นคนที่ชอบเอาใจ เกรงใจ และกลัวโดนมองไม่ดี เวลาโพสต์อะไรหรือทำอะไรจะคิดวนไปหมดว่าเขาจะชอบไหม เขาจะหาว่าเราแปลกหรือเปล่า สุดท้ายคือเหนื่อยมาก แต่ก็ยังมีคนไม่พอใจอยู่ดี สิ่งที่ช่วยมากคือการ “แยกเสียงรอบตัวออกจากเสียงในใจ” ฉันเริ่มถามตัวเองบ่อยขึ้นว่า ที่ทำอยู่นี่เพราะเราอยากทำจริงๆ หรือแค่อยากให้คนอื่นชม พอแยกได้ เราจะเริ่มเห็นว่า บางอย่างเราไม่ได้อยากทำเลย แค่กลัวโดนตัดสินเท่านั้น อีกอย่างที่ทำให้เบาขึ้นคือการตั้ง “ขอบเขต” แบบสุภาพ เช่น ถ้ามีคนขอให้ช่วยจนกระทบเวลาพัก ฉันจะตอบว่า “ขอเวลาคิดก่อนนะ” หรือ “ช่วงนี้ไม่ไหวจริงๆ แต่ขอบคุณที่นึกถึง” แรกๆ รู้สึกผิดมาก แต่พอทำซ้ำๆ จะเห็นว่าคนที่เคารพเรา เขาจะเข้าใจ และคนที่ไม่เข้าใจ…ก็ยิ่งยืนยันว่าเราไม่จำเป็นต้องทำให้ถูกใจเขา เวลาโดนคำพูดแรงๆ ฉันใช้วิธีถามกลับในใจ 3 ข้อ: 1) คนนี้สำคัญกับชีวิตเราขนาดไหน 2) คำพูดนี้มีข้อเท็จจริงที่เราปรับปรุงได้ไหม 3) ถ้าเป็นเพื่อนเราโดนแบบนี้ เราจะปลอบเขาว่ายังไง ถ้าข้อ 1 ไม่สำคัญ และข้อ 2 ไม่มีสาระ ก็ปล่อยผ่านให้ไว อีกมุมที่ฉันชอบทำคือ “ดูแลภาพลักษณ์ให้ตัวเองรู้สึกดี” ไม่ใช่เพื่อให้คนทั้งโลกชอบ แต่เพื่อให้เรามั่นใจขึ้นเอง อย่างวันที่อยากรีเซ็ตความคิด ฉันจะหาเวลาแต่งตัวง่ายๆ เสื้อเชิ้ตกับกางเกงสีดำ นั่งมุมสงบๆ ถือโทรศัพท์ไว้เหมือนเป็นช่วงพักใจ แล้วค่อยกลับมาทบทวนว่า วันนี้เราอยากเป็นเวอร์ชันไหนของตัวเอง สุดท้าย อยากบอกว่าเราไม่จำเป็นต้องถูกใจคนทั้งโลก แค่ถูกใจคนที่รักเรา และที่สำคัญที่สุดคือ “ถูกใจตัวเอง” ก็พอแล้ว พอเลิกแคร์ทุกเสียง ชีวิตจะมีพื้นที่ให้ความสุขเล็กๆ มากขึ้นจริงๆ