โตขึ้นถึงได้รู้ว่า..
โตขึ้นจึงรู้ว่า… “ช่วงเวลาระหว่างเลิกงานกับเข้านอน ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เราขี้เกียจนอน แต่มันคือชั่วโมงเดียวของวันที่โลกยังเป็นของเรา” เราใช้เวลาเกือบทั้งวันไปกับการเป็น “ของคนอื่น” เป็นพนักงานในสายตาหัวหน้า เป็นลูกน้องที่ต้องรับคำสั่ง เป็นคนที่ต้องยิ้มแม้ใจจะไม่ไหว พอนาฬิกาเดินมาถึงหัวค่ำ ร่างกายบอกให้หลับ แต่ใจยังไม่ยอม เพราะนี่คือเวลาเดียวที่ไม่ต้องขออนุญาตใคร ไม่ต้องตอบแชตที่ไม่อยากตอบ ไม่ต้องพิสูจน์อะไรให้ใครเห็น บางคนเปิดซีรีส์ที่ดูค้างไว้ บางคนนั่งกินอะไรที่ชอบโดยไม่รีบ บางคนแค่นอนเฉยๆ โดยไม่ต้องคิดถึงพรุ่งนี้ก็ยังรู้สึกดี การนอนดึกของคนวัยทำงานจึงไม่ใช่ความประมาท มันคือความพยายามเล็กๆ ของใครบางคนที่อยากมีชีวิตเป็นของตัวเองสักสองสามชั่วโมง… ก่อนที่นาฬิกาปลุกจะดังขึ้นอีกครั้งในเช้าวันถัดไปกิจกรรม #โตขึ้นจึงรู้ว่า #มนุษย์เงินไม่ถึงเดือน #ความสุขง่ายๆ
หลายคนเมื่อโตขึ้นได้ค้นพบว่าเวลาหลังเลิกงานไม่ใช่แค่เวลาที่เรารู้สึกขี้เกียจนอน แต่เป็นเวลาสำคัญของวัน ที่เราสามารถเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่ หลังจากที่ต้องเผชิญกับความกดดันและบทบาทต่างๆ ตลอดวันทำงาน ไม่ว่าจะเป็นการเป็นพนักงานที่ต้องรับคำสั่งหัวหน้า หรือผู้ที่ต้องปรับตัวและแสดงออกตามที่สังคมต้องการ ในช่วงเวลานี้ หลายคนเลือกจะทำสิ่งที่ชอบ เช่น ดูซีรีส์ที่ติดค้างไว้นาน หรือนั่งกินอาหารโปรดอย่างไม่รีบร้อน บางคนใช้เวลานี้นอนเฉยๆ โดยไม่คิดเรื่องงานหรือวันพรุ่งนี้ เพราะนี่คือโอกาสที่เปิดให้เราได้พักใจจากภาระที่สะสมมาทั้งวัน การให้อิสระใจกับตัวเองในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ทำให้รู้สึกมีความสุขและเติมพลังได้มากกว่าการพักผ่อนใดๆ ในฐานะคนทำงานมากประสบการณ์ ฉันพบว่าการยอมปล่อยวางและใช้เวลานี้กับตัวเองอย่างแท้จริง ช่วยให้สมองได้พักอย่างมีคุณภาพและช่วยลดความเครียดสะสมได้ดี นอกจากนี้ การตระหนักว่าตอนเย็นเป็นเวลาที่สำคัญสำหรับตัวเอง ทำให้เราเรียนรู้วิธีสร้างสมดุลในชีวิต และหาความสุขง่ายๆ ที่ไม่ต้องรอให้มีโอกาสพิเศษใดๆ มาเยือน การนอนดึกในวัยทำงานจึงไม่ใช่ความประมาท แต่เป็นการแบ่งเวลาสำหรับเติมเต็มความสุขส่วนตัว ความสุขที่ไม่ต้องแสดงออก ไม่ต้องพิสูจน์ใคร เป็นช่วงเวลาที่เราได้นำชีวิตกลับมาเป็นของเราเองจริงๆ ก่อนที่นาฬิกาปลุกจะดังขึ้นอีกครั้งในเช้าวันใหม่
ใจเรายังคงฟุ้งซ่าน และต้องการเวลาเพื่อตัวเอง แต่ก็ต้องให้เวลาร่างการได้พักผ่อนบ้างนะคะ