ช่วงนี้เข้าหน้าหนาวแล้ว ขอบอกเลยว่า “เจ้าปุยฝ้าย” ยิ่งติดคนหนักกว่าเดิม จากปกติที่เป็นเด็กดื้อ’อออยู่แล้ว พออากาศเย็นๆ คือเดินมาคลอเคลียไม่หยุด เหมือนจะบอกว่าให้เปิดผ้าห่มให้หน่อย ขำทุกครั้งที่น้องทำหน้าใสๆ แต่จริงๆ แอบแสบมาก นิสัยเด็กดื้อของเจ้าปุยฝ้ายที่เจอบ่อยๆ คือชอบทำเหมือนไม่สนใจ พอเราเรียกก็เชิดหน้า แต่พอเราหันไปทำอย่างอื่นเท่านั้นแหละ เดินตามมาติดๆ หรือไม่ก็ไปนอนทับของที่เราใช้อยู่ เช่น โทรศัพท์ สมุด หรือคีย์บอร์ด เป็นการประท้วงแบบแมวๆ ว่า “สนใจฉันเดี๋ยวนี้” ถ้าใครกำลังอยากเลี้ยงแมวอ้วนน่ารักแบบเจ้าปุยฝ้าย แนะนำทริคเล็กๆ ที่บ้านทำแล้วเวิร์ก: แบ่งมื้ออาหารให้ชัด (เช้า-เย็น) และใช้ของเล่นล่อให้วิ่งวันละ 10–15 นาที จะช่วยคุมน้ำหนักและลดความเบื่อที่ทำให้น้องซนเกินเหตุได้ด้วย ที่สำคัญคืออย่าตามใจเรื่องขนมมากไป เพราะเด็กดื้อ’อออย่างปุยฝ้าย “ทำหน้าอ้อน” เก่งมาก อีกอย่างที่รู้สึกว่าเหมาะกับหน้าหนาวคือจัดมุมอุ่นๆ ให้น้อง เช่น ผ้าห่มผืนเล็ก เบาะนุ่มๆ ใกล้หน้าต่างที่มีแดดอ่อนๆ น้องจะชอบไปขดเป็นก้อน กลายเป็นก้อนปุยฝ้ายสมชื่อ ถ่ายรูปออกมาน่ารักสุดๆ ถ้าใครอยากได้แคปชั่นแนวในรูปที่ว่า “เข้าหน้าหนาวแล้ว แล้วหน้าอย่างเรา เข้าตาเธอบ้างยัง” ลองเอาไปปรับใช้กับรูปน้องได้เลย เช่น - เข้าหน้าหนาวแล้ว แล้วความน่ารักของเจ้าปุยฝ้าย เข้าตาเธอบ้างยัง - หน้าหนาวต้องมีผ้าห่ม…แต่ถ้ามีปุยฝ้ายมานอนทับก็อุ่นกว่า - เด็กดื้อ’ออประจำบ้าน แต่กอดทีไรหายเหนื่อยทุกที สุดท้ายคือเสน่ห์ของเจ้าปุยฝ้ายมันอยู่ที่ความกวนปนเอ็นดูนี่แหละ ถึงจะดื้อ แต่เป็นเด็กดื้อที่ทำให้บ้านมีเสียงหัวเราะทุกวันจริงๆ