The last descendant of white descent in Sri Ayutthaya.

The return of villagers with evidence that this is a house of Ayutthaya descent from the village of Suka or Sukkha in Mandalay, Mianma (or Burma), who descended from Ayutthaya or Ayutthaya in Panju. This is a prisoner of war (captive Yodia) in Ayutthaya, when he lost his second city, which had a chance of lying on the land of Sriyutthaya, 260 years ago, at the Temple of Mount Thong from Sriyutthaya.

TIN HTWE, at 83 years old, the seventh-generation descendant of Ayodhya (or the Jodians) at that time, with the ultimate dream of revisiting Ayutthaya, smiles and tears of joy, when he returned to his ancestral land, and his grandmother (perhaps the last) wanted to come to the land of Ayodhya at the behest of his ancestors. When he lost Sriyutthaya in 1767, hundreds of thousands of villagers and princes were taken captive, and no one returned to Ayodhya.

This good story is thanks to the faculty of the grandmother and the other villagers and the group of Khun Pupaputra. In mind, the scholars of Isabad and others who have made such an impressive story come here.

# News

2025/10/19 Edited to

หลายคนที่ค้นคำว่า “ทายาทสองสายเลือด” อาจกำลังสงสัยว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร และ “สองสายเลือด” ในบริบทของชาวโยเดียหมายถึงแบบไหน จากที่ได้ติดตามเรื่องคุณยายดอตินทวย (TIN HTWE) แล้ว เราจะเห็นภาพชัดว่า “สองสายเลือด” ในชีวิตจริงมันไม่ใช่แค่คำเท่ๆ แต่คือรากเหง้าที่ผสมกันระหว่างสายเลือดอโยธยา/อยุธยา กับการใช้ชีวิต เติบโต และสืบเชื้อสายอยู่ในเมียนมา (พม่า) มาหลายชั่วอายุคน เรื่องนี้พาเราย้อนกลับไปช่วงเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 พ.ศ. 2310 เมื่อมีการกวาดต้อนผู้คนจำนวนมากไปเป็นเชลยศึก (ที่หลายคนคุ้นคำว่า “เชลยโยเดีย”) แล้วชุมชนบางส่วนก็ปักหลักตั้งถิ่นฐาน กลายเป็นหมู่บ้านและเครือญาติที่ยังเล่าขานว่า “บรรพบุรุษมาจากอยุธยา” หนึ่งในพื้นที่ที่ถูกพูดถึงก็คือหมู่บ้านซูกา/หมู่บ้านสุขขะ ในเมืองมัณฑะเลย์ สิ่งที่ทำให้เรื่องของคุณยายดอตินทวยสะเทือนใจคือภาพความฝันของคนที่แบกรากเหง้ามาทั้งชีวิต แล้วได้กลับมายืนบนแผ่นดินบรรพบุรุษจริงๆ หลังเวลาผ่านไปกว่า 260 ปี ฉากที่คุณยายเช็ดน้ำตา ยิ้มทั้งน้ำตา หรือได้นั่งรถตุ๊กตุ๊ก มีคนคล้องพวงมาลัยต้อนรับ มันทำให้เรารู้สึกว่า “ประวัติศาสตร์” ไม่ได้อยู่แค่ในหนังสือ แต่อยู่ในคนธรรมดาที่อยากกลับมาทำบุญ กราบไหว้ และเห็นกรุงเก่าด้วยตาตัวเอง ถ้าใครอยากตามรอยแบบเบาๆ แนะนำให้เริ่มที่วัดภูเขาทอง อยุธยา เพราะเป็นจุดที่หลายคณะนิยมพาผู้สืบเชื้อสายโยเดียมากราบผืนแผ่นดินและทำบุญ ภายในวัดบรรยากาศสงบ มีผู้คนมากราบไหว้พระพุทธรูปทององค์ใหญ่ ได้ทั้งความอิ่มใจและได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นไปพร้อมกัน สำหรับคนที่ค้นหา “ทายาทสองสายเลือด” แล้วอยากอ่านให้เข้าใจมากขึ้น ลองมอง 3 ประเด็นนี้ค่ะ 1) สายเลือด: สืบเชื้อสายอยุธยาจากรุ่นสู่รุ่น (คุณยายเป็นทายาทรุ่นที่ 7) 2) วัฒนธรรม: แม้ใช้ชีวิตในเมียนมา แต่บางครอบครัวยังรักษาความทรงจำ คำเรียก หรือพิธีบางอย่างไว้ 3) ความหมายทางใจ: การได้กลับมาเหยียบแผ่นดินอโยธยา/อยุธยา เป็นเหมือนการเติมเต็มคำสัญญาของบรรพบุรุษ สุดท้ายขอชื่นชมคณะผู้จัดและผู้ประสานงานที่ทำให้การเดินทางนี้เกิดขึ้นจริง เพราะมันไม่ใช่แค่ทริปท่องเที่ยว แต่เป็นการพาคนหนึ่งคนกลับมาหา “บ้าน” ในความหมายที่ลึกที่สุด