ในชีวิตจริง บางครั้งความเหงานั้นไม่ได้มาจากการเป็นคนเดียว แต่เกิดจากความรู้สึกว่าคนสำคัญที่เราหวังว่าจะอยู่ข้างๆ กลับไม่อยู่ ด้วยประสบการณ์ส่วนตัว ฉันเคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจ หรือไม่มีใครที่สามารถฮีลใจได้เหมือนกัน การนั่งเงียบๆ หน้าคอม สักพักสองชั่วโมงในช่วงตี 5-6 โมงเช้า ขณะที่ความคิดม้วนวนไปมา ทำให้รู้สึกว่าความเหงานี้หนักกว่าที่คิดมาก การฮีลใจตัวเองสำหรับฉันจึงเป็นการเริ่มต้นจากการยอมรับความรู้สึกนั้นอย่างไม่ปิดบัง จากนั้นจึงหาวิธีทำกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ ที่ช่วยให้จิตใจสงบขึ้น เช่น การฟังเพลงโปรดหรือการออกไปเดินเล่นในสวนสาธารณะใกล้บ้าน รวมถึงการเขียนบันทึกความรู้สึกลงในสมุด เพื่อปลดปล่อยความกังวลและความเศร้าออกมา การเปิดรับความช่วยเหลือจากเพื่อนหรือคนรอบข้างก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ช่วยบรรเทาความเหงา แม้จะไม่ได้แก้ไขสถานการณ์ทั้งหมด แต่การมีใครสักคนฟังและเข้าใจก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาก นอกจากนี้ การตั้งเป้าหมายเล็กๆ ในชีวิตประจำวันที่ช่วยให้โฟกัสและมีแรงผลักดันก็ช่วยให้ใจรู้สึกเข้มแข็งและมีความหวังมากขึ้น สุดท้ายนี้ อยากให้ทุกคนรู้ว่าความเหงาเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน และการฮีลใจตัวเองไม่ใช่เรื่องผิด บางครั้งการปล่อยให้ใจได้พัก รับรู้และเข้าใจอารมณ์เหล่านั้นอย่างแท้จริง เป็นก้าวแรกที่สำคัญในการกลับมามีความสุขอีกครั้ง