ในช่วงเวลาที่เรียนปวส. บริหารธุรกิจที่วิทยาลัยชุมชนนครเขลางค์ จังหวัดลำปาง การหารายได้ระหว่างเรียนเป็นสิ่งที่ท้าทายและเต็มไปด้วยประสบการณ์ชีวิตที่น่าสนใจ ผมเคยมีโอกาสทำงานเป็นนักร้องกลางคืนในร้านอาหารที่ตั้งอยู่หน้าโรงเรียนตำรวจภูธรภาค 5 ที่ห้างฉัตร โดยไม่มีเงินเดือนประจำ แต่รับค่าทิปและเงินติดมาลัยจากลูกค้าซึ่งมีฐานะให้กำลังใจทุกคืน บางคืนได้ค่าตอบแทนต่ำสุดก็ประมาณ 100-200 บาท และสูงสุดถึง 1,500 บาทเลยทีเดียว ด้วยเครื่องดนตรีเพียงแค่เครื่องอิเล็คโทนที่มีช่องใส่แผ่นดิสก์ขนาด 1.44 นิ้วเพื่อเปิดเพลงคาราโอเกะ นักร้องแต่ละคนต้องเตรียมแผ่นดิสก์เพลงส่วนตัวไปให้ เพื่อความสะดวกในการแสดงโชว์ในแต่ละคืน มันช่วยสร้างบรรยากาศที่สนุกสนานให้กับทั้งนักร้องและแขกที่มาใช้บริการ ชีวิตในแต่ละวันค่อนข้างวุ่นวาย เริ่มตั้งแต่เช้าต้องขี่รถสกู๊ตเตอร์ไปเรียนที่วิทยาลัยซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของเมือง จากร้านที่ทำงานซึ่งอยู่ใกล้กับบ้าน ในช่วงเลิกเรียนก็รีบกลับมาร้องเพลงที่ร้านเพื่อหารายได้มาเลี้ยงตัวเองและเล่าเรียน โดยที่กินและนอนอยู่ที่ร้านเลย ซึ่งทำให้ผมได้เรียนรู้การบริหารจัดการเวลาและการสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้าและเพื่อนร่วมงาน สิ่งที่ประทับใจมากคือความรู้สึกของการพึ่งพาตัวเองและความอดทนที่ต้องใช้ในช่วงเวลานี้ การร้องเพลงกลางคืนพร้อมกับเรียนไปด้วย ถือเป็นบทเรียนชีวิตที่ไม่มีใครสามารถสอนในห้องเรียนได้ เมื่อสำเร็จการศึกษาและได้รับใบประกาศนียบัตรที่โรงแรมลำปางเวียงทองในปี 2542 ความพยายามและประสบการณ์ในช่วงเวลานั้นก็กลายเป็นแรงผลักดันให้ผมเติบโตขึ้นทั้งในเรื่องการงานและทักษะชีวิตอย่างแท้จริง ผมแนะนำให้ผู้ที่กำลังศึกษาและต้องการหาเลี้ยงชีพไปพร้อมๆ กับการเรียน อย่ากลัวที่จะลองอะไรใหม่ๆ และต้องมีความตั้งใจ เรียนรู้ที่จะบริหารเวลาให้ดี และรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้คนรอบข้าง เพราะทั้งหมดนี้จะช่วยสร้างโอกาสและประสบการณ์อันล้ำค่าที่จะนำไปใช้ในชีวิตต่อไปได้อย่างแน่นอน