หิมะแรกของปี

สำหรับฉัน “ความทรงจำในหิมะแรก” ไม่ได้เป็นแค่ภาพสวยๆ ในกล้อง แต่มันคือความรู้สึกตอนยืนอยู่กลางอากาศหนาวๆ แล้วเห็นเกล็ดสีขาวค่อยๆ ลอยลงมาต่อหน้า แบบที่เคยเห็นแต่ในหนัง พอหิมะแตะลงบนเสื้อและละลายทันที เราจะรู้เลยว่ามันเกิดขึ้นจริง ไม่ใช่แค่ฝัน เช้าวันนั้นฉันตื่นค่อนข้างเช้าเพราะแสงข้างนอกดูนวลผิดปกติ พอเปิดม่านคือเงียบมาก เงียบแบบแปลกๆ เหมือนเมืองโดนกดปุ่มลดเสียง แล้วทุกอย่างกลายเป็นสีขาวนุ่มไปหมด นั่นแหละที่ทำให้ “หิมะแรกของฉัน” กลายเป็นความทรงจำที่จำได้ละเอียดตั้งแต่ลมหายใจแรกที่ออกมาเป็นไอ ถ้าใครอยากเก็บความทรงจำในหิมะแรกให้ครบกว่าแค่ถ่ายรูป ฉันแนะนำให้ทำ 3 อย่างนี้ 1) ตั้งใจ “ฟัง” ความเงียบ: ตอนหิมะตกจริงๆ เสียงรอบตัวจะนุ่มลง เดินแล้วได้ยินเสียงกรอบแกรบเบาๆ มันเป็นบรรยากาศที่รูปถ่ายให้ไม่ได้ 2) ถ่ายภาพแบบเล่าเรื่อง: นอกจากถ่ายหิมะใกล้ๆ ลองถ่ายรอยเท้าบนพื้นขาวๆ หน้าต่างที่มีเกล็ดเกาะ หรือมือที่ยื่นไปรับหิมะ ภาพพวกนี้ทำให้ย้อนกลับมาแล้วจำความรู้สึกได้ทันที 3) เขียนบันทึกสั้นๆ ทันที: แค่ 5–6 บรรทัด เช่น “วันไหน เวลาไหน หนาวแค่ไหน กลิ่นอากาศเป็นยังไง” เพราะความทรงจำในหิมะแรกจะชัดที่สุดในวันนั้น เรื่องความเชื่อที่ว่า “หิมะตกวันแรกของปีจะโชคดี” ฉันไม่รู้พิสูจน์ได้ไหม แต่ความรู้สึกดีๆ มันเกิดขึ้นจริงนะ เหมือนได้เริ่มปีด้วยฉากใหม่ที่สะอาดและสบายตา บางทีแค่ได้เห็นความงามธรรมชาติแบบนี้ก็ถือว่าเป็นความโชคดีแล้ว ทริคเล็กๆ สำหรับมือใหม่ในหิมะแรก: ใส่รองเท้าพื้นกันลื่น พกถุงมือและที่อุ่นมือ (hand warmer) และอย่าลืมถ่ายคลิปสั้นๆ เก็บเสียงบรรยากาศไว้ด้วย เพราะเวลาย้อนดู มันทำให้ความทรงจำในหิมะแรก “มีชีวิต” มากกว่ารูปนิ่งจริงๆ