Morning Dharma, June 30, 69

การได้อ่านธรรมะยามเช้าชิ้นนี้ทำให้ผมได้นึกถึงประสบการณ์ส่วนตัวที่เกี่ยวกับการถ่อมตนและการไม่ยกตัวสูงกว่าผู้อื่น ภายในชีวิตประจำวันมักมีโอกาสที่เราจะรู้สึกว่าตัวเองเก่งหรือดีจนอยากอวด เพื่อยืนยันคุณค่าของตนเอง แต่ในความเป็นจริง การยกตนขึ้นสูงกลับเป็นสิ่งที่จำกัดความสุขที่แท้จริงของเรา ผมจำได้ครั้งหนึ่งที่ต้องเข้าร่วมประชุมใหญ่ในที่ทำงาน ขณะที่มีความคิดเห็นหลากหลาย ผมเคยพยายามแสดงความเก่งกาจของตัวเองอย่างเต็มที่เพื่อให้ผู้อื่นยอมรับ แต่สุดท้ายกลับทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงานตึงเครียดและผมรู้สึกเหนื่อยใจมาก เมื่อได้หยุดคิดและนำหลักธรรมะนี้มาใช้ คือ การอ่อนน้อมถ่อมตนและไม่ถือตัว ผมเริ่มฟังคนอื่นมากขึ้น และไม่รีบเร่งแสดงความเห็นของตัวเองก่อนเวลา ทำให้บรรยากาศการทำงานดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความสุขและความสงบใจจึงเริ่มเข้ามาแทนที่ จากประสบการณ์นี้ ผมเรียนรู้ว่าแท้จริงแล้ว ความสุขที่ยั่งยืนนั้นไม่ได้มาจากการเอาชนะคนอื่นหรืออวดเก่ง แต่เกิดจากการรู้จักถ่อมใจและเคารพผู้อื่นอย่างจริงใจ การฝึกใจเช่นนี้หากทำเป็นประจำในทุกเช้า ไม่เพียงแต่ช่วยให้เรามีวันที่สดใสและสงบขึ้น แต่ยังส่งผลดีต่อความสัมพันธ์กับคนรอบข้างอีกด้วย ธรรมะยามเช้าในวันนี้จึงเป็นการเตือนใจให้เราไม่ลืมที่จะรักษาความสุภาพและความเป็นมนุษย์ที่แท้จริงไว้ในใจ ไม่ว่าจะเก่งหรือดีแค่ไหน ความถ่อมตนและการไม่ถือตนเป็นหัวใจสำคัญของความสุขและความสำเร็จในชีวิตจริง