The word "I'll do it" makes us miss a lot.
The word "I'll do it."
Is a word that we speak to ourselves very often... until used to
Back then, we thought it was okay.
Just postpone it. You can start.
I'll call you later
I'll apologize
I'll do what I want to do.
But when you really grow up,
That's why we sometimes know "wait."
It doesn't mean "there's still time."
Sometimes... passed and didn't come back.
Some relationships... disappear because we "take the day."
Some dreams... stop just in the thought
It's not because we're not good.
But it's because we "haven't started yet."
So today I want to tell myself that
If there is anything you want to do
If there are still people who want to talk
If there's still a chance in front of you,
Don't wait for the word "wait."
Because sometimes... this word
That makes us miss the most "many things" in life.
หลายครั้งที่ตัวผมเองก็เคยหลงใช้คำว่า “เดี๋ยวค่อยทำ” จนทำให้สิ่งที่อยากทำหรือสิ่งสำคัญบางอย่างในชีวิตต้องหลุดลอยไป ตอนแรกคิดว่าแค่ผัดวันไปก่อน เดี๋ยวค่อยเริ่มก็ได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลับมองเห็นชัดเจนว่าโอกาสและเวลาที่เสียไปบางอย่างไม่สามารถเรียกคืนได้อีกแล้ว ผมสังเกตว่าเวลาที่เราผัดวันหรือรอจนสายเกินไป ผลกระทบอาจไม่ใช่แค่เรื่องเล็กน้อย แต่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกและความสัมพันธ์ที่แข็งแรง อย่างเช่น การขอโทษคนที่เราทำผิด หรือการโทรหาคนสำคัญที่อยากพูดคุยด้วย หากเรารอจนสายเกินไป ความสัมพันธ์เหล่านั้นก็อาจจะแหลกสลายก่อนที่เราจะลงมือทำจริงๆ นอกจากนี้ ความฝันหรือเป้าหมายที่เรามีในใจ บางครั้งก็หยุดอยู่แค่ในความคิด เพราะเรามัวแต่รอโอกาสหรือรอให้ตัวเองพร้อม แต่ในความจริง การลงมือทำทันทีนั้นแหละคือกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จ ถึงแม้จะเริ่มต้นเล็กๆ ก็ยังดีกว่าการนิ่งดูดายและปล่อยผ่านเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมได้เรียนรู้ว่าการเข้าใจและตระหนักถึงคุณค่าของเวลานั้นสำคัญมาก ไม่ใช่แค่เรื่องงานหรือความสำเร็จส่วนตัว แต่รวมถึงการดูแลความสัมพันธ์กับคนรอบข้างด้วย เพราะโอกาสบางอย่างไม่สามารถนำกลับมาได้อีกครั้ง ส่งผลให้คำว่า “เดี๋ยว” จะกลายเป็นคำที่ทำให้เราพลาดเรื่องราวมากมายในชีวิต ดังนั้นถ้าคุณมีสิ่งที่อยากทำ คนที่อยากคุยด้วย หรือโอกาสดีๆ ที่อยู่ตรงหน้า อย่ารอช้าที่จะเริ่มลงมือทำ อย่าปล่อยให้คำว่า “เดี๋ยว” กลายเป็นอุปสรรคที่ทำให้ชีวิตพลาดโอกาสดีๆ ไปอย่างน่าเสียดาย