บางครั้งฉันก็คิดเหมือนกันนะว่าการไม่มีสมอง ไม่มีหัวใจ หรือความรู้สึกแบบแมงกะพรุน อาจดูเหมือนชีวิตที่ไร้ความซับซ้อน ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความเศร้า ไม่มีความโกรธ จะเป็นชีวิตที่ง่ายและสงบมากกว่าคนที่ต้องรู้สึกทุกอย่างตลอดเวลา แต่ถ้าลองมองลึกเข้าไปจริงๆ การมีความรู้สึกนั่นแหละที่ทำให้ชีวิตของเรามีสีสันและความหมาย แมงกะพรุนถูกมองว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้สมอง ไม่มีการคิดวิเคราะห์ สิ่งนี้เปรียบเสมือนกับการไม่ต้องประสบกับปัญหาหรือความเศร้า แต่มันก็ส่งผลให้ไม่มีความสามารถที่จะรักหรือผูกพันกับใครเลย ในโลกของความจริง เรามักจะต้องเผชิญกับความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสุขและเศร้า การที่เรารู้สึกเจ็บปวดหรือคิดถึงใครสักคน ก็เป็นสิ่งที่พิสูจน์ว่าเรายังมีหัวใจยังเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีความรัก สำหรับฉันแล้ว ความรู้สึกเศร้าหรือความคิดถึงนั้นมันก็เหมือนบทเรียนที่สำคัญ ที่ช่วยให้เราเติบโตและเข้าใจคนรอบข้างมากขึ้น จึงเชื่อว่าการเกิดมาเป็น "แมงกะพรุน" อาจดูน่าสงสารในแวบแรก แต่ในความเป็นจริงแล้ว การมีสมองและหัวใจอยู่ครบถ้วนพร้อมความรู้สึกต่างๆ จริงๆ แล้ว คือของขวัญที่ล้ำค่าอย่างแท้จริง ถ้าใครที่กำลังรู้สึกเหนื่อยหรือท้อแท้กับความรู้สึกในวันนี้ ลองมองว่าความเจ็บปวดเหล่านั้น คือส่วนหนึ่งของการเติบโตและความหมายในชีวิต และยังมีคนที่เข้าใจและรู้สึกเหมือนกันกับคุณเสมอ