ในช่วงวัย 54 ปี ผมพบว่าการใช้ชีวิตให้มีความสุขนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับการมีทรัพย์สินหรือความสำเร็จทางหน้าที่การงานเท่านั้น แต่คือการที่เราได้รู้จักตัวเองอย่างแท้จริง รู้ว่าจุดไหนที่ทำให้เรารู้สึกพอใจและสงบใจมากที่สุด รวมถึงการเลือกใช้เวลาร่วมกับครอบครัวและเพื่อนฝูงอย่างมีคุณภาพ สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้คือการเปิดใจรับฟังและโอบกอดเทรนด์ใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในสังคม ไม่ว่าจะเป็นเพลงเพราะๆ ที่ช่วยให้จิตใจผ่อนคลาย และยังทำให้เราได้สัมผัสสิ่งที่สดใหม่ในแต่ละวัน การใช้ชีวิตในวัยนี้จึงเป็นเรื่องของการยอมรับและปรับตัวไปพร้อมกัน ด้วยการให้ความสำคัญกับสุขภาพกายและใจ เพิ่มกิจกรรมที่สร้างแรงบันดาลใจ รวมถึงการมีมุมมองแง่บวกต่อความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทั้งหมด ผมเชื่อว่าความสุขไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อม หากเราใส่ใจและปฏิบัติตัวในทุกวันเหมือนเป็นของขวัญที่ควรค่าแก่การรักษาและดูแล