ตอนเด็ก ๆ ที่เกิดในยุค 2520 ผมจำได้เลยว่าแทบทุกคนต้องมีแว่นตาติดตัวตลอดเวลา เพราะแว่นไม่ได้แค่ช่วยเรื่องสายตาเท่านั้น แต่ยังเป็นแฟชั่นและสัญลักษณ์ที่บ่งบอกความเป็นตัวตนของเรา ความทรงจำเกี่ยวกับการใส่แว่นในยุคนั้นทำให้คิดถึงเพลงเพราะยุค 90 ที่ยังมีเสน่ห์ไม่เสื่อมคลาย มันเหมือนกับเพลงเหล่านั้นช่วยเติมเต็มบรรยากาศและมู้ดในชีวิตประจำวันของเรา ผมรู้ว่าหลายคนที่ตอนนี้มีอายุราว 49 ปี ก็น่าจะมีความผูกพันกับทั้งเพลงและแว่นตาเหมือนกัน การที่แว่นกลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาตัวเองและการรับผิดชอบที่มากขึ้นด้วย นอกจากนี้ เพลงเพราะยุค 90 นั้นยังคงเป็นแรงบันดาลใจให้กับคนรุ่นใหม่ด้วย เพราะมันสื่อสารอารมณ์และเรื่องราวที่ลึกซึ้ง มีทั้งความรัก ความเศร้า และความสุขที่เราสามารถเชื่อมโยงกับประสบการณ์ชีวิตได้ เป็นยุคที่ดนตรีไทยเริ่มมีความหลากหลายและมีเอกลักษณ์ที่ชัดเจนเอง ผมมักจะเปิดฟังเพลงเหล่านี้ในเวลาที่ต้องการผ่อนคลายหรือคิดทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่าง พอมองย้อนกลับไป ความทรงจำเก่า ๆ เหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและมีพลังใจในการใช้ชีวิตประจำวันมากขึ้น ถ้าใครวัยเดียวกับผมลองมองไปรอบ ๆ ตัวดู คุณอาจจะพบว่าหลาย ๆ อย่างในชีวิตเราเชื่อมโยงกันระหว่างอดีตและปัจจุบัน เพลงเพราะยุค 90 และแว่นที่พกติดตัวทุกวันที่เคยเป็นของที่ขาดไม่ได้ กลายเป็นสัญลักษณ์เล็ก ๆ ที่ทำให้เรายิ้มและคิดถึงช่วงเวลาที่ดีในวัยเด็กได้เสมอ