Who is it? It has to be. All in all, it's worthless.

ผมเองก็เคยเจอกับสถานการณ์ที่เหมือนในบทความนี้อย่างมาก หลายครั้งที่วิ่งตามของที่อยากได้ ใจแทบสลาย แต่พอได้มาแล้วกลับรู้สึกเฉย ๆ เหมือนของที่ได้ไม่น่าจะคุ้มกับที่เสียไป ทั้งเวลาและเงิน วันนี้เลยอยากแชร์วิธีที่ช่วยให้ผมจัดการกับความอยากและคุณค่าของสิ่งของได้ดีขึ้น แรกเลย ผมพยายามถามตัวเองก่อนจะซื้อทุกครั้งว่า “เรากำลังอยากได้จริงๆ หรือแค่ติดกับความรู้สึกอยากได้ชั่ววูบ?” บางทีเราแค่เห็นของสวย เลยอยากมี ทั้งที่จริงๆ แล้วไม่ได้ใช้งานหรือไม่จำเป็น เมื่อถามแบบนี้ก็ช่วยลดการซื้อมากเกินจำเป็นได้ ผมยังลำดับความสำคัญของสิ่งที่จะซื้อด้วยว่า สิ่งนี้จะช่วยตอบโจทย์ชีวิตหรือเพิ่มคุณค่าได้จริงไหม หรือแค่ชั่วคราว เมื่อเราเจอคำตอบชัดเจนก็จะไม่หลงไปกับความตื่นเต้นที่มาพร้อมกับการซื้อของ อีกเรื่องที่เจ๋งมากคือการตั้งกฎให้ตัวเอง เช่น ต้องรออย่างน้อย 1 สัปดาห์ก่อนซื้อถ้ามันไม่จำเป็นมาก หรือเก็บเงินก้อนนั้นไว้ก่อนเสมอ การเว้นจังหวะนี้ทำให้เราได้เวลาคิดทบทวนมากขึ้น และเห็นคุณค่ากับสิ่งที่มีอยู่มากขึ้น ท้ายสุด การดูแลรักษาของที่มีและใช้มันอย่างตั้งใจ ทำให้ของเหล่านั้นยังคงความหมายและมูลค่าในใจเรามากขึ้น ผมเคยเห็นของที่ซื้อมาแพงมาก แต่ถูกวางทิ้งจนไร้ค่า ถ้าโยงกับเนื้อความ OCR ในบทความที่ว่าด้วย “ความอยากชั่ววูบ” และ “คุณค่าที่แท้จริง” เหล่านั้น จะชัดเจนว่าการตระหนักถึงคุณค่าและใช้ของให้เป็นสิ่งสำคัญกว่าการแค่ได้ครอบครอง สรุปง่ายๆ คือ การยอมรับและเข้าใจธรรมชาติของความอยากจะช่วยให้เราใช้ชีวิตได้มีความสุขกับของที่มี ไม่ใช่วิ่งตามของใหม่ตลอดเวลา โดยไม่รู้ว่าคุณค่าที่แท้จริงคืออะไร การเรียนรู้ที่จะเห็นคุณค่าจากสิ่งเดิม ๆ ที่เรามีอยู่ ทำให้ชีวิตไม่ฟุ้งซ่าน เก็บเงินได้และมีความสุขมากขึ้นครับ