เอลซ่าไม่ได้สร้าง แต่มนุษย์สร้าง

หลายคนชอบคิดว่า “เจ้าหญิงน้ำแข็ง” คือคนหยิ่ง เย็นชา หรือไม่อยากคุยกับใคร แต่ประสบการณ์ของผมทำให้รู้ว่า ภาพลักษณ์แบบนั้นบางครั้งมันถูก “มนุษย์สร้าง” จากคำลือและการมองแค่เปลือกนอกมากกว่า เรื่องมันเริ่มจากวันหนึ่งที่ผมบังเอิญเจอรุ่นพี่/เพื่อนจากโรงเรียนอื่นมาดักคุยกับเธอ น้ำเสียงไม่ได้รุนแรงถึงขั้นมีเรื่อง แต่ก็ทำให้เธออึดอัดชัดเจน ผมเองไม่ได้เป็นคนกล้าหรืออยากเด่น แค่มองแล้วรู้สึกว่า “ถ้าเป็นเรา เราก็คงไม่ไหว” เลยเดินเข้าไปช่วยแบบเนียน ๆ เช่น ชวนคุย ทำเป็นถามการบ้าน หรือบอกว่าครูเรียก (เลือกวิธีที่ไม่ทำให้สถานการณ์บานปลาย) สุดท้ายเธอได้เดินออกมาจากตรงนั้นอย่างปลอดภัย หลังจากนั้นผมไม่ได้หวังอะไร แค่คิดว่าทำในสิ่งที่ควรทำ แต่เธอทักมาขอบคุณสั้น ๆ ซึ่งสำหรับคนที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชา นั่นคือการเริ่มต้นที่สำคัญมาก วันถัด ๆ มาเราเริ่มคุยกันทีละนิด จากเรื่องเรียน เรื่องชมรม ไปจนถึงเรื่องที่เธอเจอคำพูดแรง ๆ จากคนอื่น ผมเพิ่งเข้าใจว่า ความเงียบของเธอไม่ใช่ดูถูกใคร แต่เป็นเกราะป้องกันตัวเอง สิ่งที่ทำให้เรา “เริ่มต้นเป็นเพื่อน” ได้จริง ๆ คือผมพยายามทำ 3 อย่างนี้ 1) ไม่ถามจี้จุดตั้งแต่แรก ผมไม่ไปถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับโรงเรียนอื่น หรือทำไมคนถึงเรียกเธอแบบนั้น ผมเริ่มจากเรื่องทั่วไปก่อน เพื่อให้เธอเลือกเล่าเองเมื่อพร้อม 2) ทำให้การคุยกันรู้สึกปลอดภัย ผมไม่เอาเรื่องที่เธอเล่าไปเม้าท์ต่อ และไม่ทำเป็นผู้กอบกู้ เวลาเธอระบาย ผมแค่ฟังและถามว่าอยากให้ช่วยแบบไหน 3) ชวนทำกิจกรรมเล็ก ๆ ที่ไม่กดดัน แทนที่จะชวนไปไหนใหญ่โต ผมชวนซื้อของหน้ารร. ชวนอ่านหนังสือก่อนสอบ หรือเดินไปส่งที่ป้ายรถเมล์ กิจกรรมเล็ก ๆ ทำให้ความไว้ใจค่อย ๆ โต อีกอย่างที่ผมสังเกตคือ คนที่ดูเหมือน “น้ำแข็ง” มักมีโลกของตัวเองชัดเจน เหมือนงานเทศกาลน้ำแข็งที่บางเมืองทำได้อลังการมาก (ผมนึกถึงภาพแนว Harbin International Ice and Snow Festival หรือพวกประติมากรรมน้ำแข็งยักษ์ ๆ) คือมันไม่ได้เกิดเองตามธรรมชาติทั้งหมด แต่มันถูก “ออกแบบ” ด้วยฝีมือคนและสภาพแวดล้อม เช่นเดียวกับภาพลักษณ์ในโรงเรียน หลายครั้งถูกปั้นด้วยคำพูดและท่าทีของคนรอบข้าง ถ้าคุณกำลังอยู่ในสถานการณ์คล้ายผม ข้อแนะนำคือ อย่าพยายามเปลี่ยนเขาในวันเดียว แค่เริ่มจากความเมตตาเล็ก ๆ และความสม่ำเสมอ แล้วความสัมพันธ์จะค่อย ๆ กลายเป็นมิตรภาพที่จริงใจเอง