“บางทีสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าได้ใช้ชีวิต อาจไม่ใช่ว่าเรามีเวลากี่วัน

จากประสบการณ์ของหลายคน รวมถึงตัวเอง พบว่าเมื่อเราโตขึ้น และเข้าสู่ช่วงวัยผู้ใหญ่ ชีวิตมักจะวนลูปอยู่กับกิจวัตรประจำวันที่ซ้ำซาก ทำให้แต่ละวันดูเหมือนเหมือนกันหมด เช่น ตื่น, ทำงาน, กลับบ้าน, และพักผ่อนในรูปแบบเดิมๆ สิ่งนี้ส่งผลต่อการรับรู้เวลาของเรา ทำให้เวลารู้สึกผ่านไปเร็วมากขึ้น การที่เราไม่ได้เจอหรือทำอะไรใหม่ ๆ ให้น่าจดจำ ทำให้สมองเก็บข้อมูลใหม่ๆ ได้น้อยลง และเวลาจึงดูสั้นกว่าที่เป็นจริง ฉันจึงลองปรับเปลี่ยนกิจวัตรเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น การเปลี่ยนเส้นทางเดินทางกลับบ้าน ลองร้านอาหารใหม่ ๆ หรือหาเวลาศึกษาหรือเรียนรู้สิ่งที่ไม่เคยทำ สิ่งเหล่านี้แม้ดูเล็กน้อย แต่ช่วยกระตุ้นให้สมองได้สร้างความทรงจำใหม่ ทำให้แต่ละวันมีเอกลักษณ์ และรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่มากขึ้น นอกจากนี้ การจดบันทึกความทรงจำในแต่ละวัน หรือถ่ายภาพเหตุการณ์สำคัญ ๆ ก็เป็นวิธีที่ช่วยให้เรารักษาความทรงจำไว้และทำให้วันเวลากลายเป็นเรื่องราวที่มีความหมายมากขึ้น โดยสรุป การใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย ไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนวันที่เรามี แต่อยู่ที่ว่าเราสามารถเติมเต็มและสร้างความทรงจำให้กับชีวิตในแต่ละวันอย่างไรให้หลากหลายและน่าจดจำ ซึ่งจะช่วยให้เรารู้สึกว่าวันเวลานั้นมีคุณค่าและช้าลงในแง่ของความรู้สึก