บางครั้งเราก็แค่ต้องการคนรับฟัง แม้จะรู้ว่าคนอื่นต่างก็มีปัญหาและงานที่ต้องรับผิดชอบอยู่เช่นกัน การรู้สึกเกรงใจจนไม่กล้ารบกวนใครอาจทำให้เรารู้สึกเหงาหรือโดดเดี่ยวมากขึ้น จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมมักจะรู้สึกอยากคุยกับใครสักคนเวลาที่เหนื่อยล้าหรือเครียด แต่ก็มักจะลังเลไม่กล้าติดต่อ เพราะกลัวว่าเขาจะไม่มีเวลาฟังหรือกำลังเจอปัญหาของตัวเองอยู่แล้ว เมื่อเป็นแบบนี้ วิธีที่ผมใช้คือการเขียนบันทึกความรู้สึกลงในสมุด หรือโพสต์ในโซเชียลที่มีคนเข้าใจและพร้อมรับฟัง ซึ่งช่วยให้ปลดปล่อยอารมณ์และไม่รู้สึกโดดเดี่ยวมากเกินไป อีกทั้งยังได้เห็นว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวที่มีความรู้สึกแบบนี้ สำหรับใครที่กำลังเผชิญกับความรู้สึกแบบนี้ ผมแนะนำให้ลองเปิดใจบอกใครสักคนที่ไว้ใจ หรือแม้แต่อ่านเรื่องราวของคนอื่น ๆ ที่แชร์ประสบการณ์คล้าย ๆ กัน บางครั้งการรับรู้ว่าเราไม่ได้โดดเดี่ยว ก็ช่วยให้เรามีกำลังใจและผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากไปได้ง่ายขึ้นครับ