นานแค่ไหนแล้ว…ที่ไม่มีใครคิดถึงเราเลย?

ในเวลาที่เรารู้สึกเหมือนไม่มีใครคิดถึง การได้ออกมาสูดอากาศในเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟและความเคลื่อนไหว แม้จะดูเหมือนไม่มีใครรอเราอยู่ แต่การได้โผล่หน้ามาให้ใครบางคนเห็นก็นับว่ามีกำลังใจไม่น้อย ผมเองก็เคยเปิดร้านกลางดึก บางครั้งความโดดเดี่ยวทำให้เรารู้สึกเหมือนไม่มีใครสนใจ แต่การที่มีคนเดินผ่านมา ให้คำทักทาย หรือแม้แต่เพียงสบตากัน มันก็ทำให้เรารู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้ นอกจากการเปิดร้านแล้ว การพยายามอยู่เงียบๆ และดูแลตัวเองทั้งกายและใจอย่างต่อเนื่องก็สำคัญ เพราะเราทุกคนต้องการความอบอุ่นและการยอมรับ ไม่จำเป็นต้องมีซิกแพคหรือความสมบูรณ์แบบ ขอแค่เราขยันและอดทน ก็พอจะสร้างโอกาสและความสุขให้ตัวเองได้ ถ้าใครกำลังรู้สึกเหมือนไม่มีใครคิดถึง อยากให้ลองออกมาสักนิด แล้วครุ่นคิดถึงเรื่องดีๆ ที่เคยเกิดขึ้น และเปิดใจรับความรู้สึกใหม่ๆ ไว้ใจว่าวันหนึ่งจะมีใครสักคนที่มองเห็นและคิดถึงเราจริงๆ