ในฐานะคนที่เกิดและเติบโตในอีสานใต้โดยเฉพาะที่สุรินทร์ ผมรู้สึกได้ถึงความรักและความภาคภูมิใจในภาษาและวัฒนธรรมที่สืบทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษ แม้ว่าในบางครั้งจะเห็นว่ามีคนบางกลุ่มรู้สึกอายหรือพยายามปกปิดรากเหง้าของตัวเองเพราะความเชื่อหรือทัศนคติที่มีต่อความเป็นอีสาน แต่สำหรับผม การพูดภาษาถิ่นคือความเท่ ความเป็นตัวเอง และเป็นสิ่งที่ยืนยันตัวตนของเราในสังคมได้อย่างชัดเจน การใช้ภาษาถิ่นอย่างกันตรึมอีสานใต้ไม่เพียงแต่ช่วยสร้างความผูกพันในชุมชนเท่านั้น แต่ยังส่งเสริมให้เด็กๆ และคนรุ่นใหม่รับรู้และรักษาวัฒนธรรมท้องถิ่นให้ดำรงอยู่ต่อไป นอกจากนี้ การภาคภูมิใจในบ้านเกิดยังช่วยปลุกจิตสำนึกในการอนุรักษ์วิถีชีวิตแบบดั้งเดิม รวมถึงวิธีคิดและค่านิยมที่ดีงามในสังคมอีสานใต้ ผมขอเชิญชวนทุกคนที่มีเข็มทิศชีวิตอยู่ที่นี่ มาร่วมแบ่งปันเรื่องราวความเป็นมาของแต่ละจังหวัดในอีสานใต้ โดยเฉพาะสุรินทร์ที่ทรงเสน่ห์ทั้งความเป็นคนและวัฒนธรรมท้องถิ่นอันโดดเด่น ความภูมิใจนี้จะไม่หยุดอยู่แค่คำพูด แต่ถึงจะเป็นการถ่ายทอดออกมาในรูปแบบของการใช้ชีวิตอย่างแท้จริงในแต่ละวัน