Tidak memandang berat bahasa kebangsaan.

Bila saya tulis tentang “tidak memandang berat bahasa kebangsaan bermakna tidak menghormati negara”, sebenarnya saya sendiri pernah melalui fasa tertanya-tanya: apa maksud bahasa kebangsaan yang sebenar, dan kenapa semua orang asyik tekankan kepentingan Bahasa Melayu? Kalau ikut Perlembagaan Persekutuan, bahasa kebangsaan ialah Bahasa Melayu. Maksud bahasa kebangsaan bukan sekadar “bahasa rasmi kerajaan”, tetapi bahasa yang jadi simbol identiti negara dan medium penyatuan rakyat. Dalam Perkara 152, jelas dinyatakan BM ialah bahasa kebangsaan, namun bahasa lain langsung tidak diharamkan. Maksudnya, kita masih bebas guna bahasa ibunda – Mandarin, Tamil, Iban, Kadazan, dan sebagainya – cuma bila masuk urusan rasmi negara, bahasa kebangsaan patut diberi keutamaan. Daripada pengalaman saya dan juga kisah yang saya baca tentang seorang graduan yang menyesal “lari” daripada Bahasa Melayu, saya nampak sendiri kenapa karangan kepentingan Bahasa Melayu yang kita tulis masa sekolah sebenarnya sangat dekat dengan realiti hidup. Bila nak isi borang kerajaan, urus lesen, baca dokumen rasmi, atau berurusan di kaunter, hampir semuanya dalam BM. Kalau lemah, kita akan rasa sangat bergantung pada orang lain, dan ini boleh menjejaskan keyakinan diri. Di tempat kerja pula, tak kira kita di bandar besar seperti Kuala Lumpur atau di pekan kecil, akan sentiasa ada rakan sekerja Melayu dan juga pelanggan yang lebih selesa berbahasa Melayu. Di sinilah saya sedar, BM bukan hanya subjek peperiksaan, tapi alat untuk membina kepercayaan dan hubungan. Saya sendiri pernah beberapa kali tersekat bila perlu jelaskan sesuatu dalam BM, dan dari situ saya mula paksa diri banyak membaca, menonton kupasan isu semasa dalam Bahasa Melayu dan cuba bercakap walaupun berterabur. Kalau anda sekarang tengah siapkan karangan kepentingan Bahasa Melayu, cuba fikir dalam konteks hidup harian: BM memudahkan kita faham dasar kerajaan, membuka peluang kerja di sektor awam, memudahkan urusan niaga dengan pelanggan tempatan, dan yang paling penting, menjadikan kita sebahagian daripada naratif negara. Bahasa ialah jiwa bangsa – tanpa menguasai bahasa kebangsaan, sukar untuk rasa benar‑benar ‘belong’ dalam masyarakat Malaysia. Pada masa sama, kita tak perlu buang bahasa lain. Saya sendiri guna BM untuk kandungan video, Inggeris untuk urusan antarabangsa, dan bahasa Cina serta dialek untuk kawan dan keluarga. Cuma saya semakin jelas, selagi kita tinggal di Malaysia, menguasai Bahasa Melayu adalah satu bentuk penghormatan kepada Perlembagaan dan negara, di samping satu pelaburan praktikal untuk masa depan sendiri.