หลายครั้งที่เรากลัวว่าเมื่อผ่านเหตุการณ์สำคัญหรือการตัดสินใจในชีวิตไปแล้ว เราอาจจะไม่รู้สึกเสียใจหรือเจ็บปวดเลย ความกลัวนี้อาจฟังดูแปลก แต่จริงๆ แล้วมันสะท้อนถึงความกังวลใจลึกๆ ว่าการไม่เสียใจอาจหมายถึงการขาดความรู้สึกหรือความผูกพันกับเหตุการณ์นั้น ๆ จากประสบการณ์ส่วนตัว พบว่าเมื่อเราทำการตัดสินใจที่มีผลกระทบใหญ่ เราอาจต้องใช้เวลาปรับตัวและเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเองก่อน บางครั้งความเงียบหรือความไม่รู้สึกอะไรเกิดขึ้น เป็นเพียงกระบวนการในการยอมรับและประเมินเหตุการณ์ใหม่อย่างใจเย็น วิธีจัดการกับความกลัวนี้คือการเปิดโอกาสให้ตัวเองได้สัมผัสกับทุกความรู้สึกไม่ว่าจะเป็นดีใจ เสียใจ หรือเฉยชา โดยไม่ต้องเร่งรีบหาคำตอบหรือความหมายในทันที การพูดคุยกับคนใกล้ชิดหรือเขียนบันทึกประสบการณ์ก็ช่วยให้ความรู้สึกเป็นระบบและชัดเจนยิ่งขึ้น นอกจากนี้ การให้อภัยตัวเองและยอมรับว่าไม่จำเป็นต้องมีอารมณ์อย่างที่คิดเสมอไปคือกุญแจสู่การเติบโตทางอารมณ์ ความกลัวว่าจะไม่เสียใจจริง ๆ แล้วเป็นสัญญาณที่บอกให้เราหันมาดูแลใจตัวเองมากขึ้นและให้เวลาตัวเองเรียนรู้ความรู้สึกเหล่านั้นอย่างแท้จริง