ลองอ่านดูนะ
วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยมาก เหนื่อยจนไม่รู้จะอธิบายให้ใครเข้าใจยังไง
คนข้างๆ ยังรับฟังฉันเสมอ แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากเล่าให้เขาฟังแล้ว เพราะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่เขาไม่ควรต้องมารับภาระ หรืออาจเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากได้ยินซ้ำๆ
สิ่งที่ฉันพยายามอธิบายมาตลอดคือ หัวใจของฉันเต้นเร็วผิดปกติ แม้ในตอนที่นั่งเฉยๆ ฉันก็ยังรู้สึกเหนื่อย เหมือนร่างกายต้องใช้พลังงานตลอดเวลา เหมื อนหัวใจไม่เคยได้พัก
วันนี้ฉันลองวัดชีพจรระหว่างฉันกับเขา ในขณะที่เราทั้งคู่นั่งพักอยู่เฉยๆ ชีพจรของเขาอยู่ประมาณ 70–85 ครั้งต่อนาที แต่ของฉันอยู่ประมาณ 100–130 ครั้งต่อนาที
ตอนที่เห็นตัวเลขนั้น ฉันไม่ได้รู้สึกตกใจ แต่กลับรู้สึกว่า อย่างน้อยมันก็อธิบายสิ่งที่ฉันรู้สึกได้
เพราะความเหนื่อยของฉันไม่มีใครมองเห็นจากภายนอก การบอกว่า "ฉันเหนื่อย" อาจทำให้คนอื่นไม่เข้าใจว่ามันเหนื่อยแค่ไหน แต่ตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาทำให้ฉันรู้ว่า สิ่งที่ฉันกำลังรู้สึกไม่ได้เกิดจากการคิดไปเอง
ตัวเลขนั้นไม่ใช่แค่จำนวนครั้งที่หัวใจเต้นต่อนาที แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยอธิบายให้คนอื่นเห็นว่า ร่างกายของฉันกำลังทำงานหนักกว่าปกติ และนี่คือเหตุผลที่ทำไมฉันถึงเหนื่อย แม้ในวันที่ไม่ได้ทำอะไรเลย
หลายคนชอบบอกฉันว่า "สู้ๆ นะ อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรง"
ทุกครั้งที่ได้ยิน ฉันรู้ว่าทุกคนหวังดี แต่ในใจฉันกลับรู้สึกว่า คนที่ไม่เคยเป็น คงไม่มีวันเข้าใจว่าการใช้ชีวิตกับโรคนี้มันเป็นยังไง
วันหนึ่งฉันคุยกับแฟน ฉันบอกเขาว่า "เธอรู้ไหม บางครั้งฉันรู้สึกว่า คนที่เป็นมะเร็งกับเรา แทบไม่ต่างกันเลย"
แฟนตอบว่า "ถ้าเป็นมะเร็ง เธอต้องให้คีโมนะ ผมจะร่วง ต้องเจ็บ ต้องทรมาน"
ฉันเข้าใจทุกคำที่เขาพูด และฉันรู้ดีว่ามะเร็งเป็นโรคที่หนักและโหดร้ายมาก
แต่สิ่งที่ฉันตอบกลับไปคือ
"ใช่... แต่มะเร็งบางคนมีวันที่รักษาหาย บางคนมีวันสิ้นสุดของโรค ไม่ว่าจะหายหรือจากไป แต่โรคที่ฉันเป็น มันไม่มีวันที่ฉันจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าหายขาด ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่กับมันทุกวัน"
สิ่งที่เจ็บที่สุด ไม่ใช่แค่การมีโรคนี้
แต่คือการที่ความเจ็บปวดของมันมองไม่เห็น
ไม่มีแผล ไม่มีเลือด ไม่มีเฝือก ไม่มีอะไรที่ทำให้คนอื่นรู้ว่าข้างในฉันกำลังต่อสู้อยู่มากแค่ไหน
หลายวันที่ฉันยิ้ม หัวเราะ ทำงาน หรือใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ แท้จริงแล้วข้างในอาจกำลังเหนื่อยจนแทบไม่เหลือแรง
ฉันไม่ได้อยากให้ใครสงสาร
ฉันแค่อยากให้คนเข้าใจว่า โรคที่มองไม่เห็น ไม่ได้แปลว่ามันไม่เจ็บ และการที่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ในทุกๆ วัน ก็เป็นการต่อสู้ของฉันเหมือนกัน
หลายคนไม่เข้าใจฉันด้วยซ้ำ บางคนบอกว่า "ทำไมต้องเป็นแบบนี้" หรือ "คนเราทุกคนก็เหนื่อยเหมือนกัน"
ใช่... ฉันรู้ว่าทุกคนต่างก็มีปัญหา มีวันที่ท้อ มีวันที่เหนื่อย ไม่มีชีวิตของใครที่ง่าย
แต่สำหรับคนที่ต้องใช้ช ีวิตร่วมกับโรคนี้ ทุกอย่างที่คนทั่วไปทำได้โดยธรรมชาติ บางวันกลับกลายเป็นเรื่องที่ต้องออกแรงต่อสู้
ไม่มีใครอยากเป็นโรคนี้หรอก
ไม่มีใครอยากใช้ชีวิตโดยไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้อารมณ์ของตัวเองจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครอยากต้องคอยระวังความคิดของตัวเอง หรือกังวลว่าวันนี้จะเป็นวันที่ควบคุมตัวเองได้หรือเปล่า
ช่วงที่อาการแมเนียเกิดขึ้น ฉันอยากนอน แต่สมองกลับไม่ยอมหยุดคิด เหมือนมันทำงานตลอดเวลา ทั้งที่ร่างกายอ่อนล้า แต่กลับหลับไม่ได้ ฉันต้องใช้พลังงานมหาศาลเพื่อจัดการความคิดและความรู้สึกของตัวเองในทุกๆ วัน
ก่อนหน้านี้ ฉันไม่เคยจินตนาการเลยว่า วันหนึ่งโรคนี้จะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
ถ้าฉันเลือกได้ ฉันคงไม่เลือกให้ตัวเองต้องเป็นแบบนี้
แต่ในเมื่อโรคนี้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตแล้ว สิ่งเดียวที่ฉันทำได้ คือค่อยๆ เรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน ดูแลตัวเองให้ดีที่สุด และใช้ชีวิตต่อไป แม้ว่าบางวันมันจะยากกว่าที่ใครหลายคนมองเห็นก็ตาม
ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครสงสาร
ฉันเพียงแค่อยากให้คนเข้าใจว่า สิ่งที่ดูเหมือนง่ายสำหรับบางคน อาจเป็นการต่อสู้อย่างหนักสำหรับอีกคนหนึ่ง และทุกวันที่ฉันยังลุกขึ้นมาใช้ชีวิตได้ นั่นคือความพยายามของฉันแล้ว
จากประสบการณ์ตรงที่ได้เล่าไว้นี้ ฉันเข้าใจดีว่าการใช้ชีวิตร่วมกับโรคเรื้อรังที่มองไม่เห็น เช่น โรคที่ทำให้หัวใจเต้นผิดปกติ หรือโรคทางจิตเวชอย่างโรคซึมเศร้าหรือโรคไบโพลาร์ มีผลกระทบทั้งทางร่างกายและจิตใจอย่างลึกซึ้ง หลายครั้ง คนที่มีอาการเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงอาจถูกมองข้าม เนื่องจากไม่มีสัญญาณชัดเจนภายนอก เช่น ไม่มีบาดแผลหรือแผลถลอกที่เห็นได้ชัด ทำให้คนรอบข้างอาจไม่เข้าใจว่าคุณกำลังทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน การที่หัวใจเต้นเร็วผิดปกติแม้ในขณะพัก หรือความเหนื่อยล้าที่ร่างกายต้องใช้พลังงานตลอดเวลา สัญญาณเหล่านี้เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ต้องการการดูแลรักษาอย่างจริงจัง ฉันเองก็เคยพบว่าการอธิบายความรู้สึกเหล่านี้กับคนรอบตัวเป็นเรื่องยาก เพราะมันซับซ้อนและยากที่อื่นจะเข้าใจ การได้รับคำพูดให้กำลังใจแบบทั่วไปจึงอาจไม่เพียงพอ หรือบางครั้งยิ่งทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้น แต่สิ่งที่ช่วยฉันได้มากคือการมีเพื่อนและคนใกล้ตัวที่พร้อมรับฟังอย่างไม่ตัดสินใจ รวมถึงการวัดชีพจรและติดตามอาการทางร่างกายอย่างเป็นระบบ เพราะมันทำให้ฉันมั่นใจได้ว่าความรู้สึกเหนื่อยไม่ได้เกิดจากการคิดไปเอง แต่มีเหตุผลทางการแพทย์ที่ชัดเจน นอกจากนี้ การเรียนรู้จะอยู่กับโรคอย่างใจเย็นและให้เวลาตัวเองได้พักผ่อน รวมถึงการเข้ารับคำปรึกษาทางจิตวิทยาหรือจิตเวชช่วยให้มีเครื่องมือในการจัดการความคิดและความรู้สึก ลดความเครียดและความกังวลเกี่ยวกับอารมณ์ที่ไม่แน่นอนได้ดีขึ้น ฉันอยากเน้นว่า สำหรับทุกคนที่มีคนรักหรือคนรู้จักที่เผชิญกับโรคเรื้อรังที่ไม่เห็นด้วยตา การแสดงความเข้าใจ รับฟังอย่างเปิดใจ และไม่ตัดสินเป็นสิ่งสำคัญมาก การสนับสนุนและความเห็นใจ ไม่ใช่แค่ทำให้ชีวิตของคนเหล่านั้นดีขึ้นในแต่ละวัน แต่ยังเป็นกำลังใจในการต่อสู้และฟื้นฟูสุขภาพจิตใจอย่างยั่งยืนอีกด้วย สุดท้ายนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ป่วยหรือคนรอบข้าง อย่าลืมว่าการดูแลใจตัวเองและใส่ใจสุขภาพจิตสำคัญไม่แพ้สุขภาพกาย และความเข้าใจที่มาจากประสบการณ์ตรงนั้น ทำให้เราไม่รู้สึกโดดเดี่ยวในการต่อสู้กับโรคนี้อย่างแน่นอน