จากประสบการณ์ส่วนตัว การให้อภัยไม่ได้หมายความว่าจะต้องลืมทุกอย่างหรือยอมรับการกระทำที่ทำร้ายเราโดยไม่ตั้งคำถาม แต่เป็นการปลดปล่อยพลังงานลบที่เราถือในใจ เพื่อไม่ให้ความเครียดและความโกรธมาตีกรอบจิตใจเราเรื่อยไป การให้โอกาสตัวเองในการพักผ่อนใจด้วยการให้อภัยเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะเมื่อเรายังเก็บความโกรธ ความเคืองใจหรือความอาฆาตไว้ มันเหมือนเราจุดไฟเผาตัวเองโดยไม่รู้ตัว หลายครั้งที่เจอคนรอบตัวมีอารมณ์เสียใส่เรา หรือเราก็เผลอแสดงอารมณ์เช่นนั้นกับผู้อื่น สิ่งสำคัญคือการรู้จักเข้าใจว่าทุกคนมีพื้นฐานทางจิตใจและกรรมสะสมมาก่อน ซึ่งบางครั้งอาจสะสมอารมณ์ลบจนนำพามาสู่การขัดแย้งในชีวิตปัจจุบัน ดังนั้น การให้อภัยจึงเหมือนการดับไฟในใจเรา ไม่จำเป็นต้องเป็นการลืมหรือจบความสัมพันธ์เสมอไป แต่เป็นการเลือกที่จะไม่ยึดติดกับความทุกข์ เพื่อให้จิตใจเราเติบโตและสุขภาพจิตดีขึ้น นอกจากนี้ การฝึกใจให้ไม่โกรธไม่เคือง ไม่อาฆาตพยาบาทจะช่วยสร้างบรรยากาศที่ดีในความสัมพันธ์และช่วยลดวงจรกรรมที่ไม่สิ้นสุดลงได้อย่างแท้จริง