การตระหนักรู้และปล่อยวางความทุกข์เป็นเรื่องที่ต้องฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ ผู้ที่จิตเข้าสู่กระแสธรรมจริงๆ มักจะประสบกับสภาวะที่เรียกว่า “ความว่าง” ซึ่งไม่ใช่ความเว้นว่างเปล่า แต่เป็นการปลดปล่อยจากความยึดติดทั้งปวง เช่น ความกลัว ความโลภ และความโกรธ จากประสบการณ์ของผมเอง การเดินทางเข้าสู่กระแสธรรมนี้ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน แต่เป็นกระบวนการที่ต้องอดทนและมีการฝึกฝนจิตใจอย่างต่อเนื่อง เช่น การทำสมาธิ การพิจารณาตัวเอง และการเปิดใจยอมรับความจริงที่ไม่สมบูรณ์แบบของชีวิต การไม่มีความหวังหรือความกลัวไม่ได้หมายถึงการหมดหวัง แต่หมายถึงการไม่มีความยึดติดหรือความคาดหวังในสิ่งใด สิ่งนี้ทำให้เกิดความสงบภายในใจ และสามารถพบความสุขได้จากการดำเนินชีวิตปัจจุบันโดยปราศจากความวิตกกังวลในอนาคต สิ่งที่น่าสนใจคือ คนที่อยู่ในกระแสธรรมย่อมดำเนินชีวิตไปพร้อมกับการทำงานและการดูแลครอบครัวอย่างปกติ แต่มีความเข้าใจและมุมมองที่ลึกซึ้งต่อทุกข์และสุข ซึ่งทำให้ไม่ถูกกระทบต่อสถานการณ์ภายนอกอย่างรุนแรง ดังนั้นการเข้าสู่กระแสธรรมจึงเป็นทั้งการปลดพันธนาการความทุกข์จากใจ และเป็นกระบวนการเสริมสร้างการมองโลกอย่างเป็นกลางและใจเย็น ไม่ว่าคุณจะเป็นใครหรือผ่านอะไรมาก็ตาม การฝึกฝนจิตใจและใช้ชีวิตโดยยึดหลักธรรมะจะช่วยให้อุปสรรคต่างๆ ผ่านไปอย่างสงบและมีความสุขอย่างแท้จริง