รีวิวหนังสือ รถตู้แสงตะวัน รับส่งฝันสู่วันพรุ่งนี้
รู้แหละว่าตอนจบจะเป็นไง แต่ก็แอบเศร้านิด ๆ อยู่ดี
7 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ☆
รถตู้แสงตะวัน รับส่งฝันสู่วันพรุ่งนี้
เรื่องราวของ “ซ่งอีหลี่” ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ชีวิตช่างสิ้นหวังจนไม่อยากอยู่บนโลกนี้ต่อ จนกระทั่งเขาได้เจอ “เสี่ยวจวี้” เด็กหญิงคนหนึ่งที่จะมีชีวิตบนโลกได้อีกแค่ไม่กี่วันเพราะเป็นมะเร็งสมอ ง เธอมีเหตุผลมากมายที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกต่ออีกหน่อย ทั้งสองจึงตัดสินใจเดินทางไปสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งระหว่างทางก็ได้พบเจอผู้คนและเรื่องราวต่าง ๆ มากมายจนทำให้ซ่งอีหลี่มีความคิดเปลี่ยนไปตลอดกาล
เรื่องราวของการเดินของทั้งคู่จะเป็นอย่างไร ทั้งคู่จะไปที่ไหน และทั้งคู่จะต้องเจอกับอะไร ก็คงต้องไปลองอ่านกันแล้วแหละครับ
พล็อต/เนื้อเรื่องธรรมดา ๆ ไม่ได้หวือหวาหรือมีอะไรพิเศษมาก แต่ดีนะ อ่านสนุก เบาสมอง
การดำเนินเรื่องไม่ช้าไม่เร็ว เนื้อเรื่องน่าติดตามประมาณนึง อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ ไม่น่าเบื่อ และไม่เนือย
ตอนจบเป็นสิ่งที่ใคร ๆ หลาย ๆ คนน่าจะเดาได้ แต่สำหรับผมก็รู้สึกเศร้าอยู่ดี แต่ไม่มากเท่าเล่มก่อนหน้า
เล่มนี้เป็นเล่มที่ผมคาดหวังมาก ๆ เพราะเล่มก่อนหน้าของนักเขียนคนนี้ที่ได้อ่านคือ “ร้านชำอิงอิง ที่พักพิงสำหรับผู้อ่านล้า“ เป็นเล่มที่ผมชอบมาก ๆ สิ่งที่เจอในเล่มนั้นมันมีแต่สิ่งที่ไม่คาดคิด พอมาอ่านเล่มนี้มันเลยเดา ๆ ได้ มันเดาง่ายด้วยแหละ ก็เลยไม่ได้เศร้าหรือว้าวมากเท่าไหร่
ผู้เขียน : จางเจียเจีย
ผู้แปล : ฟานยี่ทีม
สำนักพิมพ์ : Piccolo
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายน่าอ่าน #นิยายอบอุ่นหัวใจ #นิยายฮีลใจ #รถตู้แสงตะวันรับส่งฝันสู่วันพรุ่งนี้ #จางเจียเจีย
หลายคนที่เสิร์ชหาคำว่า “สปอย” ของเรื่อง รถตู้แสงตะวัน รับส่งฝันสู่วันพรุ่งนี้ น่าจะอยากรู้ว่าเล่มนี้เศร้าหนักไหม และจบแบบคาดเดาได้จริงหรือเปล่า—ของเราคือคาดเดาได้พอสมควร แต่ระหว่างทางยังมีจังหวะที่ทำให้ใจหวิวอยู่ค่ะ/ครับ สปอยแบบเล่าโครงหลัก (ไม่ลงรายละเอียดทุกฉาก): เรื่องเริ่มจาก “ซ่งอีหลี่” ผู้ชายธรรมดาที่ชีวิตหมดแรงใจ จนได้พบ “เสี่ยวจวี้” เด็กผู้หญิงที่ป่วยมะเร็งสมองและเหลือเวลาอีกไม่นาน จุดเปลี่ยนคือเด็กคนนี้ยังมี “เหตุผลที่จะอยู่ต่อ” มากมาย และชวนให้การเดินทางครั้งนี้กลายเป็นภารกิจเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ดึงซ่งอีหลี่กลับมาเห็นคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ ระหว่างทางทั้งคู่ขึ้นรถตู้/เดินทางผ่านผู้คนหลายแบบ (ฟีลวรรณกรรมอบอุ่นหัวใจของจางเจียเจีย) แต่ละคนที่เจอเหมือนเป็น “บทสนทนาหนึ่งตอน” ให้ซ่งอีหลี่ได้ทบทวนตัวเอง บางตอนอ่านเพลิน ๆ เบาสมอง แต่บางตอนจะโดนเรื่องครอบครัว ความฝันที่ค้างอยู่ และการยอมรับความจริงแบบนิ่ม ๆ สปอยตอนจบในภาพรวม: โทนตอนท้ายจะพาไปสู่การยอมรับสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เกี่ยวกับอาการของเสี่ยวจวี้ (ใครอ่านแนวนี้มาจะเดาได้ไม่ยาก) แต่สิ่งที่หนังสือพยายามย้ำคือ “การเดินทาง” สำคัญพอ ๆ กับ “ปลายทาง” สำหรับเรามันไม่ได้บีบคั้นแบบดราม่าหนักตลอดเวลา แต่เป็นเศร้าแบบค่อย ๆ ซึม และทิ้งความอบอุ่นไว้มากกว่า ถ้าถามว่าเหมาะกับใคร: เหมาะกับคนที่ชอบนิยายฮีลใจ อ่านง่าย จบในฟีลอิ่ม ๆ ปนหม่นนิด ๆ และคนที่ชอบงานของผู้เขียนเดียวกับ ร้านชำอิงอิง ที่พักพิงสำหรับผู้อ่านล้า แต่ต้องบอกตรง ๆ ว่าเล่มนี้ “เซอร์ไพรส์น้อยกว่า” พล็อตค่อนข้างเรียบ เลยเหมาะกับวันที่อยากอ่านอะไรไหลลื่น ไม่ต้องคิดซับซ้อน ทริคก่อนอ่าน (กันพลาด): ถ้าคุณไม่ชอบพล็อตแนวเด็กป่วย/การจากลา แนะนำเตรียมใจไว้หน่อย หรือแบ่งอ่านทีละนิดจะไม่ดิ่งเกินไป ส่วนงานเล่มของสำนักพิมพ์ Piccolo ทำออกมาน่าเก็บมาก—ปกกับที่คั่นหนังสือลายรถตู้สีแดงคือสวยจริง เหมาะกับสายสะสมหนังสือค่ะ/ครับ
