オリジナルタイトル: Buddha Ash Dong and the Memory of the Black Rose Cat

ถ้าใครกำลังเสิร์ช “พุทธศักราชอัสดง” หรือ “พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ” แล้วลังเลว่าจะเริ่มอ่านดีไหม ส่วนตัวคิดว่าเล่มนี้เหมาะกับคนที่ชอบนิยายไทยที่ “อิงประวัติศาสตร์” แบบไม่ได้มาเป็นไทม์ไลน์ชัด ๆ แต่เป็นความทรงจำซ้อนความทรงจำมากกว่า คืออ่านแล้วไม่เหมือนกำลังท่องข้อมูล แต่เหมือนนั่งฟังผู้ใหญ่ในบ้านเล่าชีวิตคนคนนึงให้ฟัง แล้วค่อย ๆ พาเราไปชนกับเหตุการณ์บ้านเมืองทีละนิด สิ่งที่ควรรู้ก่อนหยิบอ่านคือโครงสร้างเล่าเรื่องจะ “สลับไปมา” ตามชีวิตและมุมมองของตัวละคร ทำให้ช่วงแรกอาจต้องปรับจังหวะนิดนึง โดยเฉพาะคนที่ชอบเรื่องเล่าเรียงลำดับเวลาแบบตรงไปตรงมา แต่ถ้าผ่านช่วงตั้งหลักได้ จะเริ่มสนุกกับการที่ผู้เขียนค่อย ๆ โปรยรายละเอียดให้เราเก็บเอง แล้วพอเรื่องกลับมาชนกันทีหลังมันจะให้ฟีลอ๋อแบบแรงมาก อีกอย่างที่ชอบคือบรรยากาศและสัญลักษณ์ในเล่ม “แมวกุหลาบดำ” ไม่ได้เป็นแค่ชื่อสวย ๆ แต่เป็นเหมือนเงาของความทรงจำที่เดินวนอยู่ในเรื่อง ทำให้โทนมันทั้งอบอุ่นและหลอนนิด ๆ ในเวลาเดียวกัน (ยิ่งใครเห็นปกสีแดงสดที่มีผู้หญิงอุ้มแมวดำ จะยิ่งเข้าใจอารมณ์นั้น) และพออ่านถึงจุดที่เรื่องไปแตะกับเหตุการณ์จริงของไทย จะรู้สึกว่าเล่มนี้กำลังตั้งคำถามเรื่อง “สิ่งที่ควรถูกจำ” กับ “สิ่งที่ถูกทำให้ลืม” ตลอดทาง สำหรับจังหวะการอ่าน แนะนำให้เผื่อเวลาอ่านแบบต่อเนื่องสักช่วงหนึ่ง เพราะเล่มนี้ไม่ได้เน้นพีคทุกบท แต่มันพาเราไหลไปเรื่อย ๆ แล้วไปหนักเอาท้าย ๆ ถ้าอ่านแบบเว้นช่วงนาน อาจหลุดอารมณ์ง่าย และอาจงงว่าเรากำลังอยู่ช่วงเวลาไหน (ซึ่งเป็นหนึ่งในเสน่ห์ของเรื่องด้วย) ใครที่ชอบเดาทางเพื่อหักมุม อาจต้องทำใจว่าเล่มนี้ “เดายาก” แบบเดาไม่ค่อยออกจริง ๆ เพราะเรื่องจะเฉลยด้วยการเล่าให้เห็น ไม่ใช่ด้วยการใบ้ตรง ๆ แต่ถ้าชอบงานภาษา ชอบสำนวนมีเอกลักษณ์ หรือเคยอ่านงานอื่นของผู้เขียนมาก่อน น่าจะยิ่งอิน สรุปจากประสบการณ์อ่านของตัวเอง: “พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ” เป็นนิยายที่อ่านแล้วเหมือนถูกทิ้งไว้กับความคิดเยอะมาก โดยเฉพาะตอนจบที่ทำให้เหวอจริง ๆ เหมาะกับคนที่อยากอ่านนิยายไทยอิงประวัติศาสตร์ที่ทั้งละเมียดและเจ็บแปลบไปพร้อมกัน