รีวิวหนังสือ ลืม ลวง หลอก
เหมือนจะเดาง่าย แต่ผมกลับเดาอะไรไม่ได้เลย
That's Not My Name | ลืม ลวง หลอก
8 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ★
เรื่องรางของเด็กสาวคนหนึ่ง เธอตื่นขึ้นมากลางป่าในสภาพสะบักสะบอม โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเธอเป็นใครมาจากไหน และมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เธอจำอะไรไม่ได้เลย
เด็กสาวคนนี้ได้รับการช่วยเหลือจากตำรวจและถูกพาไปสถานีตำรวจใกล้ ๆ เวลา ผ่านไปไม่นานก็มีชายคนหนึ่งมาตามหาลูกสาวที่หายไป และบอกว่าเธอเป็นลูกของเขา เธอชื่อ “แมรี”
แมรีถูกพากลับบ้านและได้รับการดูแลเอาใจใส่จากชายคนนี้เป็นอย่างดี โดยที่เธอก็คิดเหมือนกันกันว่าชีวิตเธอกำลังจะกลับมาเป็นปรกติแล้ว แต่แล้วก็มีเรื่องที่ทำให้เธอคิดว่านี่ใช่ชีวิตที่เธอเคยใช้มาจริง ๆ หรือเปล่า
ในขณะเดียวกัน “ดรูว์” เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อาศัพอยู่ในเมืองใกล้ ๆ กำลังตามหา “โลลา” แฟนสาวของเขาที่หายไปอย่างปริศนามาห้าสัปดาห์แล้ว
เรื่องราวของหนุ่มสาวสองคนนี้จะเป็นอย่างไร แมรีเป็นลูกของชายที่อ้างว่าเป็นพ่อของเธอใช่ไหม และดรูว์จะตามหาไลลาเจอหรือไม่ ก็คงต้องไปลองอ่านกันแล้วแหละครับ
พล็อต/เนื้อเรื่องดี สนุก ลุ้น หงุดหงิด อึดอัด ตลกบ้าง ขำบ้าง และแอบเศร้า นิด ๆ ก่อนอ่านผมคิดว่ามันจะละทึกมากกว่านี้นะ แต่มันกลับรู้สึกอึดอัดมากกว่า และผมไม่คิดด้วยว่ามันจะเป็น YA ด้วย แต่ความ YA นี่แหละที่ทำให้เนื้อเรื่องไม่หน่วงมากเกินไป
การดำเนินเรื่องรวดเร็วประมาณนึง เนื้อเรื่องน่าติดตามมาก อ่านแล้วมันอยากรู้ตลอดว่าตกลงความจริงจะเป็นยังไงกันแน่ มันจะตรงกับที่เราคาดไว้ไหม ทำให้ติดมือมาก ๆ แต่ก็มีบางฉากในช่วงแรก ๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดจนเนือย ทำให้อ่านรวดเดียวยาว ๆ ไม่ได้
การดำเนินเรื่องจะดำเนินผ่านตัวละครสองตัว เริ่มจากแมรีที่อ่านแล้วให้ความรู้สึกอึดอัดตามที่บอกไว้ก่อนหน้า อ่านแล้วอยากรู้ว่าเธอเป็นใครตลอดเวลา อ่านแล้วคิดหนัก เอะตลอดว่าใช่หรอ จริงหรอ มันมีแต่ความสงสัย มันมีแต่อะไรที่ไม่น่าเชื่อเลย และไม่อยากเชื่อด้วย มันอาจจะเป็นความอึดอัดข องตัวละครที่คนเขียนถ่ายทออดออกมาดีมากจนคนอ่านสัมผัสถึงความรู้สึกนั้นของตัวละครได้ก็ได้นะ
ต่อมาคือบทของดรูว์ การดำเนินเรื่องผ่านดรูว์อ่านแล้วโคตรสนุก ตลกบ้าง ขำบ้าง เป็นสืบสวน YA แบบจ๋า ๆ จัด ๆ มูดคนละแบบกับของแมรีเลย แต่ก็จะมีความหงุดหงิดกับตัวละครบางตัวอยู่บ้าง การดำเนินเรื่องแบบสลับนี่แหละที่ทำให้เนื้อเรื่องมันไม่น่าเบื่อ
การเดาทางมันเหมือนจะเดาง่ายนะ แต่ผมเดาไม่ถูกเลย ไม่รู้ผมคิดมากหรือคิดน้อยเกินไป ผมเดาเกือบจะไปคนละทางกับความจริงเลย ทั้ง ๆ ที่มันควรเดาได้ เพราะเนื้อเรื่องประมาณนี้ก็มีให้อ่านกันบ่อย ๆ
ในช่วงสุดท้ายของเรื่อง ตอนที่ความจริงทุกอย่างค่อย ๆ เปิดเผยออกมาก็รู้สึกว่ามันพีคมาก ๆ พีคจนเหวอ พีคจนเหม่อ ตอนอ่านมันไม่มีความคิดเลยว่าความจริงจะเป็นแบ บนี้ มันเป็นเพราะผมมั่นใจมาก ๆ ในสิ่งที่คาดเดาไว้ด้วยแหละ
โดยรวมดีมาก ไม่คิดว่าจะเป็นงานเขียนเล่มแรกของนักเขียนคนนี้ การถ่ายทอดอารมณ์ ความคิด คำพูด และการกระทำของตัวละครดูสมวัยมาก ๆ และอีกอย่างที่อยากชื่นชมเลยคือการแปล สำนวนการแปลดีมาก สำนวนมันสะท้อนความเป็นวัยรุ่นของตัวละครออกมาได้ดีมาก
ผู้เขียน : เมแกน ลัลลี่ (Megan Lally)
ผู้แปล : อาริศา
สำนักพิมพ์ : Shadow
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายละทึกขวัญ #นิยายฆาตรกรรม #ลืมลวงหลอก #thatisnotmyname
ถ้าคุณกำลังลังเลว่า “ลืม ลวง หลอก (That’s Not My Name)” เหมาะกับตัวเองไหม หรืออยากรู้ว่าหนังสือให้อารมณ์ประมาณไหน (โดยไม่โดนสปอยล์) นี่คือสิ่งที่ผมอยากเสริมจากที่อ่านจบครับ อย่างแรกเลย เล่มนี้เด่นมากเรื่อง “ความไม่ไว้ใจคนใกล้ตัว” ตามคำโปรยบนปกที่ว่า ในวันที่ไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวความทรงจำ เราจะเชื่อใครได้แค่ไหน—พออ่านจริงมันกดดันแบบค่อย ๆ บีบ ไม่ได้เน้นฉากโหดหรือเลือดสาด แต่เป็นความอึดอัดจากรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทำให้เราสงสัยไปหมดว่า สิ่งที่ตัวละครเห็น/เชื่อมันจริงหรือเปล่า โครงเรื่องสลับมุมมอง “แมรี” กับ “ดรูว์” ทำให้จังหวะอ่านสนุกขึ้นมาก สำหรับผม พาร์ตแมรีจะเป็นโทนก้ำกึ่งระแวง ๆ ชวนคิดหนัก ส่วนพาร์ตดรูว์จะมีความสืบสวนแบบวัยรุ่น (YA) ที่อ่านเพลินกว่า และคอยช่วยให้บรรยากาศไม่หม่นจนเกินไป ใครที่ชอบนิยายสืบสวนที่เดินเรื่องเร็ว มีคำถามโยนใส่ผู้อ่านตลอด เล่มนี้ตอบโจทย์เลย สิ่งที่ผมแนะนำก่อนอ่านคือ “อย่าพยายามเดาทางแบบรีบสรุป” เพราะเล่มนี้ชอบเล่นกับสมมติฐานของคนอ่านมาก ๆ แนะนำให้ลองจดในหัวเบา ๆ ว่าเราสงสัยใคร/เหตุการณ์ไหน แล้วค่อยดูว่าหนังสือค่อย ๆ เปิดข้อมูลอะไรเพิ่มบ้าง จะสนุกกว่าอ่านแบบพยายามจับผิดตั้งแต่หน้าแรก อีกอย่างที่หลายคนอาจอยากรู้: ถึงจะมีโทนลึกลับและมีประเด็นการหายตัวไป แต่มันไม่ได้เป็นนิยาย “ละทึกขวัญหนัก ๆ” ตลอดเวลา จะเป็นความระทึกแบบกดดันและค่อย ๆ เฉลยมากกว่า และเพราะเป็น YA ภาษากับบทสนทนาจะอ่านง่าย ไหลลื่น (ฉบับแปลทำได้ดีจริง ๆ) เหมาะกับคนที่อยากได้เล่มสืบสวนที่อ่านไว ติดมือ และมีจุดพีคช่วงท้าย สำหรับคนที่เสิร์ชหาแนวอ่านคล้าย ๆ กัน (หรือเผลอเจอคำค้นแปลก ๆ อย่าง “vk มนุษย์ล่องหน” แล้วหลงเข้ามา) อันนี้ขอยืนยันว่าเล่มนี้โฟกัสที่ปริศนาตัวตน/ความทรงจำและการหายตัวไป ไม่ได้เป็นแนวซูเปอร์ฮีโร่หรือมนุษย์ล่องหนอะไรครับ สรุปแบบคนอ่านจริง: ถ้าคุณชอบนิยายสืบสวนที่ “หลอกเก่ง” อ่านแล้วตั้งคำถามตลอดเวลา และชอบโมเมนต์เฉลยที่ทำให้เราเหวอเงียบ ๆ ตอนจบ ลืม ลวง หลอก เป็นเล่มที่คุ้มเวลามากครับ
