Book Review The Frog Man Murderer and the Enigmatic Body. It's Time to Kill Again.

คำเตือน: ย่อหน้านี้ “สปอยฉากจบ” แบบพูดภาพรวม (ไม่เฉลยทุกดีเทลรายฉาก) และมีพูดถึงความรุนแรง/ศพเละเทะตามโทนเรื่องนะ ถ้าถามว่า “ฉากจบ” ของ ฆาตกรมนุษย์กบกับศพปริศนา ถึงเวลาออกฆ่าอีกครั้ง ให้อารมณ์ยังไง สำหรับผมมันเป็นตอนจบที่เล่นกับความคาดหวังคนอ่านเก่งมาก ๆ คือระหว่างทางเราจะรู้สึกว่าเล่มนี้เดินช้ากว่าเล่มแรกนิดนึง เพราะเน้นฝั่งตำรวจสืบสวนยาว ๆ มีรายละเอียดเรื่องกระบวนการ/กฎหมายที่คนไทยอาจไม่อินเท่าคนญี่ปุ่น แต่ทั้งหมดนั้นมันไม่ใช่ “น้ำล้วน” ซะทีเดียว เพราะมันถูกเอาไปใช้เป็นบันไดให้ตอนท้ายพุ่งแรงขึ้น ภาพรวมก่อนเข้าช่วงจบ: คดีในเล่มนี้ไม่ซับซ้อนแบบต้องจดโน้ตเยอะ แต่ความน่ากลัวอยู่ที่ “วิธีการ” มากกว่า ฆาตกรยังโหดเหมือนเดิม และเล่มนี้ผมรู้สึกว่าภาพศพมันอี๋กว่าเดิมอีก (ใครแพ้แนวชิ้นส่วน/สยองกายภาพต้องทำใจ) บรรยากาศมันจะสลับระหว่างฉากสืบสวนที่ค่อนข้างจริงจัง กับฉากเหตุฆาตกรรมที่โผล่มาเป็นระยะ ๆ เพื่อย้ำว่า ‘บุรุษกบ’ กลับมาแล้วจริง ๆ พอเข้าสู่ช่วงท้าย (ที่เป็น “ฉากจบ” ในความรู้สึกคนอ่าน) จุดที่ผมชอบคือมันไม่ได้เฉลยแบบเส้นตรงว่า “คนนี้แหละทำ” แล้วจบ แต่จะค่อย ๆ พาให้เราเชื่ออย่างหนึ่งก่อน แล้วค่อยหักให้เห็นอีกชั้น ทำให้ความพีคมันเกิดจากการโดนหลอกหลายรอบติด ๆ กัน แบบอ่านไปแล้วต้องย้อนคิดว่า เออ…ก่อนหน้านี้มันมีสัญญาณอยู่จริง แต่เรามองข้ามเอง สิ่งที่ฉากจบทำได้ดีมาก ๆ คือ 1) ปิดคำถามค้าง ๆ ที่เล่มระหว่างเรื่องโยนไว้ 2) ทำให้แรงจูงใจ/ความเชื่อมโยงของเหตุการณ์ดู “สมเหตุสมผลขึ้น” แม้จะยังคงความเหนือจริงแบบนิยายระทึกขวัญ 3) ทิ้งอารมณ์ค้างให้จำได้ โดยเฉพาะถ้าคุณอ่านเล่มแรกมาแล้ว จะยิ่งรู้สึกว่าโทนการหักมุมมันต่อเนื่องกัน ถ้าคุณเข้ามาจากการหา “สปอยฉากจบ” เพราะลังเลว่าจะอ่านดีไหม ผมว่าเหมาะกับคนที่ชอบนิยายสืบสวนผสมความสยองที่เน้นความโหดแบบเห็นภาพ และโอเคกับจังหวะเล่าที่ไม่ได้วิ่งฉิวตลอดเวลา ส่วนคนที่ไม่ชอบ “เนื้อสืบสวนยาว/พูดประเด็นกฎหมายเยอะ” อาจรู้สึกหน่วง แต่ถ้าผ่านช่วงกลางไปได้ ตอนท้ายคือคุ้มมากจนผมเพิ่มคะแนนให้เลย ทริคส่วนตัวก่อนอ่านเพื่อไม่ให้เสียอรรถรสจากสปอย: ถ้ายังไม่ได้อ่านเล่มแรก แนะนำให้เริ่มเล่มแรกก่อนจริง ๆ เพราะรายละเอียดบางอย่างในเล่ม 2 มันแตะเหตุการณ์เก่า และความรู้สึกตอนหักมุมจะทำงานได้เต็มกว่า