รีวิวหนังสือ เสียงกระซิบในยามสนธยา
สำหรับผมที่ชอบเซ็ทนี้มาก ๆ ไม่ผิดหวัง
黄昏の囁き | เสียงกระซิบในยามสนธยา
8.5 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ★
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ “ชินอิจะ” พี่ชายของ “โชจิ” พลัดตกจากระเบียงแมนชั่นจนเสียชีวิต ตำรวนสันนิษฐานว่าเป็นการฆ่าตัวตาย ส่วนพ่อแม่คิดว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่โชจิคิดว่านี่อาจจะเป็นการฆาตกรรมหลังจากพบเบาะแสบางขลอย่างในแมนชั่นที่พี่ชายอาศัยอยู่ หลังจากสืบไปสืบมาภาพในอดีตเมื่อ 15 ปีก่อน พร้อมกับยังมีเสียงกระซืบในอดีตก็ผุดขึ้นมา
พล็อต/เนื้อเรื่องดี สนุกมาก มันจะมีความลุ้นระทึกแปลก ๆ และมีความหลอน ๆ อยู่ซึ่งเป็นทุกเล่มในเซ็ทนี้ ซึ่งผมชอบ ชอบมาเลยแหละ หายากในงานฝั่งตะวันออก แต่สำหรับเล่มนี้ก็เท่ากับ 2 เล่มก่อนหน้า โดยเฉพาะเล่มแรก The Best เลย การสืบสวนเข้มข้นถึงแม้จะเด่นเรื่องระทึกขวัญ ไม่มีอะไรซับซ้อน อ่านง่าย เข้าใจง่าย
การดำเนินเรื่องไม่ได้รวดเร็วมาก ดำเนินได้น่าสนใจมาก ๆ อ่านแล้วอยากรู้ตลอดว่าความจริงจะเป็นยังไง มันเป็นมีความลุ้น ๆ หลอน ๆ ด้วย ทำให้อ่านได้เรื่อย เพลิน ๆ มีน่าเบื่อบางนิด ๆ ช่วงก่อนท้าย ๆ แต่ไม่ถึงกับอยากวาง อ่านแล้วติดมือมาก
การคาดเดาเนื้อหาไม่ยากมาก แต่ก็มีเหตุการณ์ที่เกินคาดหรือพีค ๆ เยอะอยู่ ส่วนการเดาตัวคนร้าย ไม่ยากมากเช่นกัน ผมไม่ได้เดาถูกซะทีเดียวนะ ผมเดาคนคนนึงไว้ แต่ตอนเฉลยมากลับเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้น พีคอยู่ พีคมากเลยแหละ ถือว่าเนียนจัดเลย
ในช่วงท้าย ๆ ช่วงที่เฉลยความจริงทุกอย่างคือพีคมาก มันหักล้างทุกอย่างที่คิดไว้หมด และหักล้างเกือบทุกอย่างที่เป็นปริศนาด้วย ตอนอ่านไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้เลย หักมุมได้แบบ โอ้ว! แอบเหวออยู่เหมือนกัน
โดยรวมดี-ดีมากสำหรับคนที่ชอบอะไรลุ้น ๆ หลอน ๆ ไม่หลอนได้ไง มีคนโทรมาพูดว่า “ขอเล่นด้วยคนนะ” ตลอด โคตรชอบ อ่านแล้วมันน่าสงสัย น่าค้นหาดีว่าไอคนที่โทรมาเป็นใคร ใช่ฆาตกรไหม ทำให้อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ ถึงจะมีจุดน่าเบื่ออยู่ แต่คิดว่าน่าจะเป็นเพราะผมรีบอยากให้เฉลย ๆ เร็ว ๆ มากกว่า สำหรับใครที่ชอบเซ็ทนี้มาตั้งแต่เล่มแรก เล่มนี้ไม่ผิดหวังครับ
ผู้เขียน : อายาสึจิ ยูกิโตะ
ผู้แปล : ธนกร บรรจงปรุภัทรา
สำนักพิมพ์ : Prism
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายระทึกขวัญ #เสียงกระซิบในยามสนธยา #อายาสึจิยูกิโตะ #เสียงกระซิบ
ก่อนอ่าน “เสียงกระซิบในยามสนธยา (黄昏の囁き)” เราแอบไปไล่ดูคำที่คนค้นเยอะอย่าง “สนธยา แปลว่า” กับ “การตีความกระซิบ” แล้วรู้สึกว่ามันช่วยเพิ่มอรรถรสตอนอ่านจริง ๆ เพราะบรรยากาศของเล่มนี้เล่นกับ “ช่วงรอยต่อ” ได้เก่งมาก สนธยาแปลว่าอะไร? โดยทั่วไป “สนธยา” คือช่วงเวลาใกล้ค่ำ ระหว่างกลางวันกับกลางคืน (twilight) เป็นเวลาที่แสงเริ่มน้อยลง ภาพต่าง ๆ ไม่ชัดเจนเท่าตอนกลางวัน พอมันถูกเอามาใช้ในงานเขียน มักสื่อถึงความคลุมเครือ ความไม่แน่ใจ และสิ่งที่ “กำลังเปลี่ยนผ่าน” ซึ่งเข้ากับโทนเรื่องนี้สุด ๆ เพราะคดีเริ่มจากการตกระเบียงที่ทุกคนตีความต่างกัน—ฆ่าตัวตาย, อุบัติเหตุ, หรือฆาตกรรม ส่วนคำว่า “กระซิบ” ถ้าพูดถึงการตีความกระซิบในบริบทนิยายสืบสวน/ระทึกขวัญ มันไม่ใช่แค่เสียงเบา ๆ แต่มักเป็น “ข้อมูลที่ไม่ควรถูกได้ยิน” หรือ “ความลับที่หลุดรอด” ยิ่งเรื่องนี้มีองค์ประกอบของเสียงโทรศัพท์ที่วนกลับมาเรื่อย ๆ ความรู้สึกมันจะเหมือนถูกใครบางคนชี้นำให้สงสัยตลอดเวลา แบบคนอ่านถูกชวนให้ “เล่นด้วย” ไปพร้อมตัวละคร คำที่ผุดขึ้นมาอีกคำคือฟีล “ยามสนธยากลืนกิน” (ถึงจะเป็นคำค้นมากกว่าเนื้อเรื่องตรง ๆ) สำหรับเรา มันอธิบายอารมณ์ตอนอ่านได้ดีเลย คือความมืดไม่ได้มาปุ๊บเดียว แต่มันค่อย ๆ ครอบงำทีละนิด—เริ่มจากรายละเอียดเล็ก ๆ ในแมนชั่น หลักฐานบางอย่างที่ดูไม่น่าเกี่ยว แล้วค่อยพาไปชนอดีตเมื่อ 15 ปีก่อน เหมือนความจริงค่อย ๆ โผล่จากเงามืด ถ้าใครกำลังลังเลว่าจะเหมาะกับตัวเองไหม เราว่าหนังสือเล่มนี้เหมาะกับคนที่ชอบสืบสวนอ่านง่าย ไม่ซับซ้อน แต่ต้องการบรรยากาศหลอน ๆ แบบกดดันเงียบ ๆ มากกว่าสายแอ็กชันเลือดสาด และถ้าได้อ่านช่วงหัวค่ำจริง ๆ (ยามสนธยาแบบในชื่อเรื่อง) จะอินเป็นพิเศษ เพราะแสงกำลังเปลี่ยนพอดี ทำให้ความรู้สึก “ไม่ชัดเจน” มันมาเต็ม ทิปส่วนตัวก่อนเริ่มอ่าน: ลองตั้งคำถามไว้ 2 อย่างตลอดทาง 1) ทุกคนในเรื่อง “ตีความ” การตายครั้งนี้จากอะไร (อคติ/หลักฐาน/ความสัมพันธ์) 2) เสียงหรือคำพูดที่เหมือน “กระซิบ” ในเรื่อง กำลังบอกความจริง หรือกำลังหลอกเราให้เชื่อบางอย่างกันแน่ พออ่านไปถึงช่วงเฉลยจะสนุกขึ้นมาก เพราะเราได้ทบทวนการตีความของตัวเองด้วย
