รีวิวหนังสือ มหรสพมอดไหม้
ช่วงแรก ๆ งั้น ๆ แต่ช่วงหลัง ๆ ดีเลย
The Puppet Show | มหรสพมอดไหม้
7.5 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ☆
เกิดเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องขึ้นหลายครั้ง ศพทุกศพอยู่ในสภาพถูกเผาไหม้จนแทบไม่เหลือซาก ศพรายล่าสุดถูกกรีดชื่อ “วอชิงตัน โพ” ไว้ เขาเป็นตำรวจสายสืบที่ถูกพักงานอยู่ ทำให้เขาถูกเรียกตัวกลับมาทำงานอีกครั้ง ไม่ใครสามารถเชื่อมโยงโพกับเหยื่อหรือฆาตกรได้ เบาะ แสเียวที่มีคือซากศพนิรนาม นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่มีชื่อของโพสลักอยู่ แต่มันเป็นการเชิญเขาเข้ามาเป็นส่วนสำคัญของความสยองในครั้งนี้
พล็อต/เนื้อเรื่องดี ตามสไตล์สืบสวนสอบสวนตะวันตก สำหรับเล่มนี้ช่วงแรก ๆ สนุกประมาณนึง แต่พอผ่านครึ่งเล่มไปสนุกมาก เข้มข้น ไม่ได้มีอะไรให้ลุ้นระทึกมากเท่าไหร่ มีความซับซ้อนไม่มาก อ่านง่าย เข้าใจง่าย
การดำเนินเรื่องไม่ได้รวดเร็วมากเท่าไหร่ ช่วงแรก ๆ ไม่ค่อยน่าสนใจ ทำให้ไม่ติดมือเลยจนต้องสลับไปอ่านเล่มอื่น แต่พอพ้นช่วงกลาง ๆ ไปน่าสนใจมายิ่งขึ้น อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ ไม่น่าเบื่อ
การคาดเดาเนื้อหายากมาก แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรไว้ แค่ปล่อยใจอ่าน ๆ ไป เหตุการณ์ที่เกิดคาดหรือพีคก็มีอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ว้าวอะไร ส่วนการเดาตัวฆาตกรก็ยากเช่นกัน ไม่ได้คิดใครไว้ ก็เลยไม่ได้รู้สึกพีคเท่าไหร่ ที่รู้สึกทึ่งหรือเกิดคาดมาก ๆ คือแรงจูงใจเบื้องลึกเบื่องหลังของฆาตกร
ในช่วงท้าย ๆ ช่วงที่เปิดเผยตัวฆาตกรจะมีการเล่าถึงแรงจูงใจ และวิธีการ เป็นช่วงที่ชอบที่สุดในเล่ม อธิบายได้ละเอียด กระจ่าง ชัดเจนดี ชอบ หลังดคีจบก็เหมือนจะมีปริศนาอยู่นะ ไม่ได้เฉลยเอาไว้ในเล่มนี้ และไม่รู้ว่าเป็นการปูไปเล่มต่อไปรึเปล่า
ผู้เขียน : M.W. Craven
ผู้แปล : ชญาธิป วีระขจร
สำนักพิมพ์ : น้ำพุ
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายฆาตรกรรม #มหรสพมอดไหม้ #thepuppetshow #น้ําพุสํานักพิมพ์
ถ้าใครเสิร์ช “มหรสพมอดไหม้” แล้วลังเลว่าจะอ่านดีไหม เราว่าหนังสือเล่มนี้เหมาะกับคนที่ชอบนิยายสืบสวน/นิยายฆาตรกรรมแบบอ่านง่าย ไม่ต้องจำตัวละครเยอะ ๆ แต่ยังมีปมให้ตาม และมีช่วงเฉลยที่อธิบายแรงจูงใจของฆาตกรค่อนข้างละเอียด (ซึ่งเป็นพาร์ตที่เราชอบที่สุดเหมือนกัน) ภาพรวมโทนเรื่องจะเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ “ศพถูกเผาไหม้” จนแทบไม่เหลือหลักฐาน แล้วมีการทิ้งชื่อ “วอชิงตัน โพ” ไว้กับศพ ทำให้ตำรวจที่ถูกพักงานคนนี้ต้องกลับมาสืบ ทั้งที่ดูเหมือนไม่มีเหตุผลให้เชื่อมโยงเขากับเหยื่อหรือฆาตกร จุดนี้ทำให้ช่วงต้น ๆ อาจดูค่อยเป็นค่อยไป เพราะผู้เขียนปูพื้นโลกของคดีและวิธีทำงานของทีมสืบสวนก่อน แต่ถ้าอดทนผ่านไปได้ หลังครึ่งเล่มจังหวะจะดีขึ้น อ่านเพลินขึ้นแบบหยุดยากกว่าเดิม สิ่งที่ควรรู้ก่อนอ่าน (กันคาดหวังผิด): - เล่มนี้ไม่ได้เน้น “ลุ้นระทึกตลอดเวลา” แบบไล่ล่าหนัก ๆ แต่เด่นที่ปมคดี + การแกะรอย + แรงจูงใจ - ความซับซ้อนอยู่ระดับกลางค่อนง่าย เหมาะกับคนอยากได้สืบสวนสไตล์ตะวันตกที่อ่านสบาย แต่ยังมีจุดพีคเป็นระยะ - ถ้าคุณเป็นสายเดาฆาตกรตั้งแต่ต้น อาจรู้สึกว่าไม่ได้ว้าวทุกช็อต แต่ความน่าสนใจจริง ๆ จะไปอยู่ที่ “ทำไมถึงทำ” มากกว่า “ใครทำ” อีกคำที่หลายคนเสิร์ชคู่กันคือ “puppet คือ” อธิบายแบบสั้น ๆ: - puppet (พัป-เพ็ต) แปลว่า “หุ่นเชิด” หรือ “หุ่นกระบอก” - ในเชิงเปรียบเทียบ puppet ยังหมายถึง “คนที่ถูกชักใย/ถูกบงการ” เหมือนหุ่นที่มีคนเชิดอยู่เบื้องหลัง พอโยงกับชื่ออังกฤษ The Puppet Show จะทำให้ฟีลมันชวนคิดว่า คดีนี้อาจมี “คนถูกชักใย” หรือมีการจัดฉากให้ทุกอย่างเหมือนการแสดง และเราต้องค่อย ๆ ดูว่าใครคือคนเชิดตัวจริง (อ่านจบแล้วจะยิ่งเข้าใจความหมายของชื่อเรื่องมากขึ้น) ปิดท้ายสำหรับคนอยากซื้อ: เล่มนี้เป็นวรรณกรรมแปล ผู้เขียน M.W. Craven แปลไทยโดย ชญาธิป วีระขจร (สำนักพิมพ์น้ำพุ) ถ้าคุณชอบคดีฆาตกรรมโทนหม่น ๆ มีภาพจำอย่าง “เปลวไฟ/การเผาศพ” และอยากได้เล่มที่หลัง ๆ เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ เราว่าลองได้เลย