รีวิวหนังสือ คนที่ควรฆ่า
หลังอ่านงานของอาจารย์มาหลายเล่ม ผมก็เริ่มเดาทางเดาตัวฆาตกรได้แบบแม่น ๆ แล้ว แต่ยังชอบมากนะ ชอบความเสียดสีสังคม
死旨の紋章 | คนที่ควรฆ่า
9 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ★ ☆
“มิกุโมะ ทาดาคัตสึ” หัวหน้าแผนกสำนักงานสวัสดิการและสาธารณสุขถูกพบเป็นศพในอาคารร้างแห่งหนึ่ง ศพอยู่ในสภาพถูกมัดมือมัดเท้าและถูกทิ้งไว้ให้อดน้ำอดอาหารจนตาย คนใกล้ชิดต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาไม่ใช่คนที่ควรถูกฆ่าแบบนี้ งานยากจึงตกไปอยู่ที่ตำรวจเพราะไม่สามารถระบุแรงจูงใจที่แท้จริงได้
ในขณะเดียวกัน “โทเนะ คัตสึฮิสะ” อดีตคู่กรณีของเหยื่อเพิ่งถูกปล่อยออกมาจากเรือนจำ และกำลังวางแผนทำบางอย่างอยู่
พล็อต/เนื้อเรื่องดี สนุก เข้มข้น ไม่ได้มีอะไรให้ลุ้นระทึกมาก ไม่ซับซ้อน อ่านง่าย เข้าใจง่าย เรื่องทีอาจารย์อยากจะสื่อออกมาหรือเสียดสีในเล่มนี้เป็นเรื่องสวัสดิการของรัฐหรือการให้เงินช่วยเหลือคนยากคนจนที่ไปไม่ถึงคนที่สมควรได้จริง ๆ ซึ่งทำออกมาได้ดีมาก มันทำให้ผมนึกถึงบัตรคนจนในประเทศไทยอยู่เหมือนกันนะ และเล่มนี้ยังสะท้อนความยากจน ความไม่มีจะกินออกมาได้น่าหดหู่มาก ๆ
ความรวดเร็วในการดำเนินเรื่องกลาง ๆ ไปถึงช้าเพราะมีการทรอดแทรกประเด ็นที่อาจารย์อยากจะสื่อ แต่ไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่สำหรับผม การดำเนินเรื่องจะเป็นการเล่าถึงการสืบสวนของตำรวจ สลับกับเรื่องของโทเนะหรือผู้ต้องสงสัย ซึ่งทำออกมาได้น่าสนใจทั้งสองพาร์ท ถึงจะมีบางจุดอาจจะน่าเบื่อบ้างนิด ๆ แต่ส่วนใหญ่อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ อ่านแล้วติดมือมาก เกือบ 500 หน้า ผมใช้เวลาแค่วันครึ่ง
การเดาทางค่อนข้างง่าย ไม่ได้มีเหตุการณ์ที่เกินคาดหรือพีคมากเท่าไหร่ ส่วนการเดาตัวฆาตกรง่ายมากสำหรับผม ถ้าใครอ่านงานของอาจารย์ทุกเล่มที่แปลมาแล้วจะรู้เลยว่าจะมีตัวละครที่ดูเป็นคนร้ายเสมอ เพราะเรื่องราวมันจะชี้ไปที่คนนั้น ทำให้ตัดคนนี้ออกไปได้เลย พอตัดคนนี้ก็เหลือแค่คนเดียว ซึ่งผมเดาได้แม้กระทั่งตัวตนที่ฆาตกรเป็นอยู่ในปัจจุบัน แต่ก็คงไม่ได้เดาง่ายสำหรับคนอื่น ผมว่าอาจารย์หลอกได้เนียนอยู่
ตอนสุดท้ายไม่ได้รู้สึกพีคหรือมีความหักมุมอะไรเพราะเดาได้แล้ว เรื่องแรงจูงใจก็ไม่ได้ยากอะไร
โดยรวมดีถึงดีมาก ชอบความเสียดสีสังคมมาก เพราะมันได้อะไรมากกว่าความบันเทิง ทำให้ผมชอบมาก ถึงจะเดาทางได้และดำเนินเรื่องช้า แต่ก็ไม่ได้ติดขัดอะไร
เล่มนี้ไม่ได้เห็นความโหดร้ายของฆาตกร แต่จะได้เห็นความโหดร้ายของความจนที่มันน่าหดหู่มาก ๆ อีกอย่างคือจะเห็นการทำงานของหน่วยงานราชการที่ขาดความละเอียดรอบคอบจนทำให้คนที่ควรได้รับการเยียวยาจริง ๆ ตกหล่น ที่หล่นหายไปเลย
ผู้เขียน : ชิจิริ นากายามะ
ผู้แปล : อภิวัฒน์ พวงไธสง
สำนักพิมพ์ : Prism
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายฆาตรกรรม #คนที่ควรฆ่า #ชิจิรินากายามะ #ฆาตกรมนุษย์กับศพปริศนา
สำหรับผู้ที่สนใจสปอยล์ตอนจบของหนังสือ "คนที่ควรฆ่า" การดำเนินเรื่องจะไม่เน้นหักมุมหวือหวา แต่จะมุ่งเน้นให้ผู้อ่านเข้าใจแรงจูงใจเบื้องหลังเหตุการณ์ฆาตกรรมที่ดูเหมือนไม่มีเหตุผลชัดเจน สิ่งนี้สะท้อนปัญหาความยากจนและความไม่เป็นธรรมในระบบสวัสดิการรัฐอย่างลึกซึ้ง การอ่านถึงช่วงจบ ผู้เขียนทำให้เห็นภาพความโหดร้ายที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ฆาตกร แต่คือความยากจนและการทิ้งคนที่ควรได้รับความช่วยเหลือไว้ข้างหลัง นอกจากนี้ยังสะท้อนปัญหาการบริหารจัดการของหน่วยงานราชการที่ทำให้คนจนจริงๆ ตกหล่น หลายคนอาจเดาทางฆาตกรได้ไม่ยาก แต่เรื่องราวกลับชวนให้คิดตามถึงสภาพสังคมและคุณค่าของชีวิต ผมแนะนำว่าถ้าชอบนิยายที่มีการวางพล็อตไม่ซับซ้อนแต่เต็มไปด้วยประเด็นสังคม "คนที่ควรฆ่า" จะตอบโจทย์ เพราะนอกจากได้ลุ้นสืบสวนแล้วยังได้เห็นมุมมองที่สะท้อนประเด็นจริงในชีวิต และบทสรุปที่ชวนให้ตั้งคำถามว่าคนเราควรมีค่าแค่ไหนภายใต้ระบบที่ไม่สมบูรณ์แบบ จากประสบการณ์อ่าน ผมพบว่าเนื้อเรื่องเน้นสื่อสารประเด็นมากกว่าความระทึกขวัญ จึงเหมาะสำหรับผู้อ่านที่ชอบวรรณกรรมแปลที่มาพร้อมกับการเสียดสีสังคมและความคิดลึกซึ้ง
