รีวิวหนังสือ ของว่างที่เฝ้ารอกับคำขออย่างสุดท้าย
เพราะเป็นเรื่องของของกินก็เลยไม่อินเท่าไหร่
ライオンのおやつ | ของว่างที่เฝ้ารอกับคำขออย่างสุดท้าย
7 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ☆
เรื่องราวของ “อูชิโนะ ชิสุกุ” หญิงวัยสามสิบกว่าปีที่ป่วยเป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้าย ก่อนที่ชีวิตเธอจะจากไป เธอตัดสินใจไปอยู่ที่ “บ้านสิงโต” สถานที่ฟื้นฟูผู้ป่วยระยะสุดท้าย เพื่อให้ช่วงสุดท้ ายของชีวิตสุขสงบอย่างแท้จริง
พล็อต/เนื้อเรื่องดี อ่านง่าย เข้าใจง่าย สนุก อบอุ่นหัวใจมาก ไม่ได้ลึกซึ้งหรือกินใจเท่าไหร่ น่าจะเป็นเรื่องของของกินด้วย คิดไว้แล้วแหละว่าจะไม่อิน ก็ไม่ค่อยอินจริง ๆ ทำให้ไม่ได้รู้สึกเศร้าเท่าไหร่ อีกอย่างผมคงไม่มีรสชาติอะไรในความทรงจำ เพราะมันยังอยู่กับความเป็นจริงอยู่
การดำเนินเรื่องไม่ได้รวดเร็วมาก เป็นการดำเนินผ่านมุมมองของชิสุกุหรือนางเอกโดยตรง ทำออกมาได้น่าสนใจดี อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ ไม่มีจุดไหนน่าเบื่อ เนื้อเรื่องค่อนข้างสั้นและกระชับด้วย อ่านแล้วติดมือมาก มีช่วงท้ายที่จะดำเนินผ่านมุมมองของน้องนางเอกที่ทำผมสับสนนิด ๆ
การคาดเดาเนื้อหาถือว่ายากนะ ผมแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยด้วย เห็นคนบอกว่าดีก็เลยซื้อมาอ่าน เน ื้อหามันเกินจากที่คาดอยู่ แต่มันเป็นเกินคาดที่ออกไปในทางลบนิดนึง เพราะคิดว่าน่าจะดีมากกว่านี้ แต่ไม่ใช่ไม่ดีนะ
ช่วงท้าย ๆ แอบงงนิด ๆ งงว่าตกลงพูดถึงอดีตหรือปัจจุบัน รู้แหละคนพูดอยู่ในปัจจุบันที่พูดถึงอดีต แต่มันปน ๆ กันจนงง แต่มันก็เป็นเรื่องราวที่ทำให้เนื้อเรื่องก่อนหน้ามีความลึกซึ้งกินใจมากขึ้น
ผู้เขียน : โอกาวะ อิโตะ
ผู้แปล : ธนพล ศักดิ์สมุทัยรานันท์
สำนักพิมพ์ : Piccolo
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายอบอุ่นหัวใจ #นิยายฮีลใจ #นิยายชีวิต #ของว่างที่เฝ้ารอกับคําขออย่างสุดท้าย #piccolopublishing
สำหรับใครที่สนใจนิยายอบอุ่นหัวใจที่ไม่ใช่แค่เรื่องราวของความเศร้าแต่ยังผสมผสานความหวังและการยอมรับชีวิต 『ของว่างที่เฝ้ารอกับคำขออย่างสุดท้าย』เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจมากครับ เรื่องราวของอูชิโนะ ชิสุกุ ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย ที่เลือกใช้เวลาที่เหลือด้วยการไปที่ "บ้านสิงโต" สถานที่พักฟื้นผู้ป่วยระยะสุดท้าย ซึ่งการดำเนินเนื้อเรื่องผ่านมุมมองของเธอโดยตรง ทำให้ผู้อ่านสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริง ทั้งความสงบและความหวานปนขมจากความทรงจำ ความโดดเด่นของหนังสือเล่มนี้อยู่ที่การนำ "ของว่าง" มาเป็นสัญลักษณ์และแรงบันดาลใจให้ผู้ป่วยได้ระลึกถึงความทรงจำที่แสนอบอุ่น ผ่านการจัดงานเลี้ยงน้ำชาที่ผู้เข้าพักได้เขียนคำขอเมนูของว่างในความทรงจำซึ่งถูกจำลองขึ้นมาใหม่อย่างพิถีพิถัน สิ่งนี้กลายเป็นการย้ำเตือนว่าแม้เวลาจะใกล้หมด แต่วินาทีปัจจุบันก็ยังมีความหมายและความสุขที่จับต้องได้อยู่ ผมชอบวิธีที่ผู้เขียนทำให้เราได้เห็นหลายมุมของความเป็นมนุษย์ ผ่านเส้นเรื่องที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความลึกซึ้ง และถึงแม้ว่าจะมีบางช่วงที่อ่านแล้วสับสนเล็กน้อยกับช่วงเวลาของอดีตและปัจจุบัน แต่สิ่งนั้นก็ช่วยเพิ่มความซับซ้อนของเรื่องราวและทำให้รู้สึกถึงความจริงแท้ของชีวิตมากขึ้น นอกจากนี้สำหรับคนที่สนใจนิยายฮีลใจหรือนิยายชีวิต 『ของว่างที่เฝ้ารอกับคำขออย่างสุดท้าย』ยังแสดงให้เห็นว่าแม้แต่ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เราก็ยังสามารถรักษาความงดงามและความทรงจำที่ดีไว้ได้อย่างลึกซึ้ง ถ้าคุณไม่อินกับเรื่องของกินเหมือนผู้รีวิวคนแรก ผมอยากแนะนำให้ลองเปิดใจอ่านเพราะนี่ไม่ใช่แค่เรื่องของอาหาร แต่มันเกี่ยวกับความทรงจำและการจากลาที่เป็นธรรมชาติของชีวิตจริงๆครับ