รีวิวหนังสือ บาปของแวมไพร์
ถ้าเทียบกับเล่มก่อนหน้า เล่มนี้อย่างตึง
吸血鬼の原罪 天久鷹央の事件カルテ | บาปของแวมไพร์
8 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ★
พบศพชายปริศนา ที่คอถูกเจาะเป็นรูสองรู ศพถูกดูดเลือดออกไปจนเกือบหมด และยังพบอีกศพที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน ทำให้ตำรวจให้ฉายาฆาตรกรคนนี้ว่า “ผีดูดเลือด” คดีนี้มีความประหลาดอย่างมาก ทำให้ตำรวจไม่สามารถเข้าใจได้ ก็เลยต้องไปปรึกษา “อาเ มคุ ทาคาโอะ” แพทย์สาวอัจฉริยะหัวหน้าแผนกวินิจฉัยพิเศษโรงพยาบาลเท็นอิไคให้มาสืบความจริงของคดีนี้
พล็อต/เนื้อเรื่องดี สนุก เป็นสืบสวนฆาตกรรมแท้ ๆ เลย ซึ่งต่างจากเล่มที่รีวิวไปก่อนหน้าที่เบาสมอง พอมาเล่มนี้คือตึงเลย แต่ถ้าเทียบกับสืบสวนด้วยกันก็ค่อนข้างเบา สืบสวนเข้มข้นอยู่นะ มีความซับซ้อนประมาณนึง มีเรื่องของวิทยาศาสตร์และการแพทย์มาเกี่ยวข้อง ทำให้บางจุดเข้าใจอยาก แต่ภาพรวมยังอ่านง่าย เข้าใจง่ายนะ
การดำเนินเรื่องไม่ได้รวดเร็วมาก ยังคงดำเนินผ่าน “ทาคานาชิ ยู” หมอรุ่นน้องจากเล่มก่อนหน้า ช่วงแรก ๆ ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ แต่พอมีเรื่องของวิทยาศาสตร์เข้ามาเกี่ยวข้องทำให้น่าสนใจมากขึ้นยิ่งขึ้น อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ อาจจะมีน่าเบื่อบ้างบางจุด แต่ยังคงอ่านติดมือ
การ คาดเดาเนื้อหาถือว่ายาก เพราะมีเรื่องของการแพทย์นี่แหละ ทำให้ความจริงหลาย ๆ อย่างคาดไม่ถึง และพีคมาก ๆ บางอย่างว้าวเลยแหละ ถ้าไม่ใช่หมอน่าจะเขียนไม่ได้ ส่วนการเดาตัวฆาตกรเดายากเช่นกัน ไม่ค่อยมีใครดูน่าสงสัย คนที่น่าสงสัยก็ดูน่าสงสัยเกินไป ทำให้ตอนเฉลยออกมาก็ค่อนข้างพีคเลย
ช่วงท้าย ๆ มีการเฉลยอะไรบางอย่างที่เกิดคาดอยู่ แต่ก็แอบงงนิด ๆ เพราะมันการแพทย์สุด ๆ ส่วนตอนจบก็ตามสไตล์อาจารย์ชิเน็นเลย อบอุ่นหัวใจ และแอบดราม่านิด ๆ ด้วย
โดยรวมดี สนุก มีความการแพทย์สูง ทำให้บางจุดเข้าใจยาก แต่ภาพรวมยังอ่านง่ายนะ การสืบสวนเข้มข้น น่าติดตาม แต่ก็มีเบื่อ ๆ อยู่บ้าง อาจจะอ่านของอาจารย์ติดกันเกินไปก็ได้ ความจริงหลาย ๆ อย่างพีคมาก ว้าวมาก สมกับที่หมอเป็นคนเขียน อยู่ในเกณฑ์ที่ชอบนะ มีเรื่องของโรคที่ไม่เคยได้ยินมากก่อน พออ่านแล้วแบบ โอ้ว! มีโรคแบบนี้อยู่ด้วยหรอ ถ้าชอบสืบสวนทางการแพทย์ ไม่ควรพลาดครับ
ผู้เขียน : มิกิโตะ ชิเน็น
ผู้แปล : ปาวัน การสมใจ
สำนักพิมพ์ : Prism
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายฆาตรกรรม #บาปของแวมไพร์ #มิกิโตะชิเน็น #prismpublishing
ถ้าใครกำลังเล็ง “บาปของแวมไพร์ (吸血鬼の原罪)” แล้วสงสัยว่ามันเป็นแนวแวมไพร์แฟนตาซีหรือเปล่า—จากที่อ่านจบ บอกเลยว่าแกนหลักคือ “สืบสวนฆาตกรรม + การแพทย์/วิทยาศาสตร์” มากกว่าเรื่องเหนือธรรมชาติค่ะ คำว่าแวมไพร์ในเรื่องทำหน้าที่เป็นฉายาคดี เพราะศพถูกเจาะคอเป็นรู 2 รูและมีลักษณะเหมือนถูกดูดเลือด ทำให้ตำรวจตามแกะรอยแบบจริงจัง ก่อนจะไปขอความช่วยเหลือจากแพทย์สาวอัจฉริยะหัวหน้าแผนกวินิจฉัยพิเศษ (สายเคสคาร์ด) ซึ่งเป็นเสน่ห์ของซีรีส์นี้เลย สิ่งที่ชอบคือ “ความพีคจากเหตุผลทางการแพทย์” บางประเด็นคือถ้าไม่ใช่คนเขียนที่มีพื้นฐานหมอ น่าจะทำให้มันเนียนและน่าเชื่อแบบนี้ยากมาก อ่านไปจะรู้สึกว่าเรื่องค่อย ๆ วางข้อมูลเหมือนให้เราลองเป็นทีมสืบสวนด้วย แต่ก็ไม่ใช่แนวที่เฉลยง่าย ๆ เพราะรายละเอียดทางวิทยาศาสตร์มันชวนหลงทางได้เหมือนกัน ใครที่ชอบความรู้สึกแบบอ่านแล้วอุทานว่า ‘อ๋อ มันเป็นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!’ น่าจะถูกใจ สำหรับคนที่กังวลว่าอ่านยากไหม: มีศัพท์/แนวคิดการแพทย์โผล่มาเป็นช่วง ๆ จริงค่ะ บางตอนต้องอ่านช้าลงนิดนึง แต่ภาพรวมยังถือว่าอ่านลื่น ไม่ได้เป็นตำรา และยังมีจังหวะให้พักหายใจอยู่ เพียงแต่ช่วงต้นอาจจะค่อนข้างตั้งหลัก เพราะเดินเรื่องผ่านมุมของหมอรุ่นน้อง (ทาคานาชิ ยู) ทำให้โทนเหมือนค่อย ๆ อุ่นเครื่องก่อนเข้าประเด็นหนัก ๆ ถ้าถามว่าเหมาะกับใคร - เหมาะ: คนชอบนิยายสืบสวนสอบสวน/นิยายฆาตรกรรม ที่มีลูกเล่นทางการแพทย์, ชอบคดีปริศนา “ผีดูดเลือด” แบบมีคำอธิบายสมเหตุสมผล, ชอบแนวเดายากและเฉลยแรง - อาจไม่เหมาะ: คนที่อยากได้แวมไพร์โรแมนติกหรือแฟนตาซีเต็มตัว, หรือคนที่ไม่ชอบช่วงเฉลยยาว ๆ เชิงวิทยาศาสตร์ ทริคส่วนตัวก่อนอ่านเพื่ออินขึ้น: ลองอ่านแบบ “เก็บหลักฐาน” ไปด้วยค่ะ จดในใจว่าอะไรคือข้อเท็จจริง (รอยเจาะคอ เลือดหายไป ฯลฯ) อะไรคือคำลือ (ผีดูดเลือด) แล้วเดาทฤษฎีของตัวเอง จะสนุกมาก เพราะเรื่องนี้เดาคนร้ายไม่ง่าย และคนที่ดูน่าสงสัยก็อาจจะ ‘น่าสงสัยเกินไป’ จนเราหลงทางได้ สุดท้ายเรื่องงานเล่ม—ของสำนักพิมพ์ Prism เล่มสวยมาก (ปกกับธีมเถาวัลย์/หยดเลือดเข้ากับคดีสุด ๆ) ใครสะสมหนังสือแปลน่าจะถูกใจค่ะ โดยรวมถ้าชอบสืบสวนการแพทย์ “บาปของแวมไพร์” เป็นเล่มที่แนะนำให้ลองจริง ๆ
