รีวิวหนังสือ มิพรากจาก มิอำลา
ไม่ได้หดหู่เท่า “มนุษยทำ” และไม่ได้ว้าวเหมือน “เดอะเวเจอเทเรียน
작별하지 않는다 | มิพรากจาก มิอำลา
8 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ★
เรื่องราวการทำโปเจกต์หรือหนังสือที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ “เหตุการณ์สังหารหมู่ที่เกาะเชจู” โดย “คย็องฮา” และ “อินชอน” สองสาวเพื่อนสนิทที่อีกคนคืออินชอนเป็นคนในพื้นที่โดยตรง ทำให้สิ่งที่ถ่ายทอดออกมาจากเธอค่อนข้าง สัมผัสได้ว่าเธอก็สะเทือนใจกับเหตุการณ์นี่ไม่ต่างจากคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ความเศร้าสลดนี้มันถ่ายจากแม่มาสู่เธอ อีกทั้งมันยังส่งผลกับเพื่อนสนิทอย่างคย็องฮาอีกด้วย
พล้อต/เนื้อเรื่องดี หม่น ๆ หมอง ๆ อึมครึม เศร้า ๆ ความหดหู่ค่อย ๆ ไร่ระดับไปเรื่อย ๆ แต่ไม่เท่ากับมนุษยทำ ถ้าเทียบกันเล่มนี้ค่อยข้างเบา สิ่งที่สะท้อนมันเป็นเรื่องของคนที่ต้องใช้ชีวิตหลังจากเหตุการณ์นั้นมากกว่า ว่ามันส่งผลอะไรบ้าง มันส่งผลแม้กระทั่งคย็องฮาที่เป็นแค่คนที่เข้ามาหาข้อมูลมาทำหนังสือยังเก็บไปฝันร้าย วิธีการเล่าเล่มนี้ค่อนข้างใหม่สำหรับผม มีแอบงงนิด ๆ จนต้องวนกลับไปอ่านบทแรก ๆ ใหม่ พอเข้าใจผม ว้าวเลย แต่ไม่เท่าเดอะเวเจอเทเรียนนะ
การดำเนินเรื่องไม่ได้รวดเร็วมาก เป็นการดำเนินผ่านมุมมองคย็องฮา และมีการทรอ ดแทรกมุมมองของอินชอน และญาติเธอที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สังหารหมู่ในอดีต ซึ่งทำออกมาได้น่าสนใจดีนะ ชอบความไล่ระดับความรุนแรงของเนื้อหาขึ้นไปเรื่อย ๆ มันทำให้คนอ่านได้ปรับความหม่นในใจจนอาจจะรับไม่ไหวไปด้วย ทำให้อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ อาจจะน่าเบื่อบ้าง เพราะไม่ได้มีอะไรว้าว หรืออึ้ง ทึ่งเท่าไหร่ แต่ก็ติดมือมากนะ
ตอนอ่านจบผมมีงง ๆ อยู่บ้างนะ เพราะวิธีการเล่านี่แหละ ทำให้ต้องกลับไปอ่านบทแรก ๆ ใหม่ และไปหาข้อมูลเพิ่มด้วยว่าที่ตัวเองเข้าใจถูกไหม เอาเป็นว่ามีบางเรื่องผมเข้าใจผิดด้วย แต่ก็ดีนะที่เล่มนี้ก็เป็นอีกเล่มของคุณฮันกังที่ทำให้ผมได้ไปหาอ่านข้อมูลนั่นนี่เพิ่มเติม
โดยรวมดี อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ ไม่ได้หดหู่มาก และไม่ได้ว้าวมากเช่นกัน แต่ชอบที่คุณอันกังกล้าที่จะเอาเรื่อ ง “เหตุการณ์สังหารหมู่ที่เกาะเชจู” มาเขียน ก่อนอ่านคือไม่รู้เลยว่ามีเหตุการณ์นี้ด้วย จนได้อ่านนี่แหละ ถ้าของมนุษยทำเรายังพอรู้มาบ้าง แต่เล่มนี้คือไม่รู้อะไรเลย เปิดโลกมาก ทำให้มีอีกมุมมองหรือเปลี่ยนภาพการมองเกาะเชจูไปอีกแบบเลย จากที่มีแต่ความสวยงามที่ถ่ายออกมาผ่านสื่อต่าง ๆ ไปเป็นเกาะที่ซ่อนเรื่องเลวร้ายเอาไว้
เล่มนี้อยู่ในเกณฑ์ที่ชอบนะ อยากแนะนำ แต่ถ้ายังไม่เคยอ่านของของนักเขียนคนนี้ลองอ่าน “เดอะเวเจอเทเรียน“ ดูก่อนก็ดีครับ
ผู้เขียน : ฮันกัง
ผู้แปล : มินตรา อินทรารัตน์
สำนักพิมพ์ : Page Publishing
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายอิงประวัติศาสตร์ #นิยายดราม่า #มิพรากจากมิอำลา #ฮันกัง #hankang
ถ้ากำลังลังเลว่า ‘มิพรากจาก มิอำลา’ เหมาะกับเรามั้ย อันนี้เป็นสิ่งที่ผมอยากเติมจากประสบการณ์อ่านจริง เผื่อช่วยตัดสินใจก่อนซื้อ (เล่มไทยของ Page Publishing ราคา 395 บาท ตามปกหลัง) 1) เล่มนี้ “หม่นแบบค่อย ๆ ซึม” ไม่ได้บีบคั้นทันที บรรยากาศจะอึมครึม เงียบ และค่อย ๆ ไล่ระดับความหนักไปเรื่อย ๆ จุดที่ทำให้มันเจ็บไม่ใช่ฉากหวือหวา แต่เป็นความรู้สึกของคนที่ต้องอยู่ “หลังเหตุการณ์” มากกว่า ใครที่กลัวอ่านแล้วจิตตกหนัก ๆ อาจพอไปไหว แต่ก็ยังเป็นความเศร้าที่ติดค้างนะ 2) โครงเรื่องเกี่ยวกับการทำงาน/ทำโปรเจกต์ และการรับรู้บาดแผลทางประวัติศาสตร์ แกนหลักคือการตามเก็บข้อมูล/เรื่องเล่าเกี่ยวกับ “เหตุการณ์สังหารหมู่ที่เกาะเชจู” ผ่านมุมมองตัวละคร ทำให้เราเห็นว่าความทรงจำส่วนรวมมันส่งผ่านรุ่นสู่รุ่นยังไง บางช่วงอ่านเหมือนกำลังเดินเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามทีละก้าว แล้วใจเราก็เริ่มหนักตาม 3) สไตล์การเล่ามีจังหวะที่ทำให้งงได้ (และไม่ใช่ความผิดของเรา) ผมว่าหลายคนน่าจะมีโมเมนต์แบบ “เดี๋ยว ใครเล่าตอนนี้?” หรือ “ไทม์ไลน์ตัดไปตรงไหนนะ” วิธีรับมือคืออ่านช้าลงนิดนึง และยอมย้อนกลับไป 1–2 หน้า พอจับจังหวะได้แล้วมันจะไหลขึ้นมาก และความว้าวของเล่มนี้คือพอเรา ‘เข้าใจวิธีเล่า’ ทุกอย่างจะกระทบใจทันที 4) แนะนำให้เตรียมตัวก่อนอ่านนิดเดียว จะอินขึ้นมาก ถ้าไม่คุ้นกับเหตุการณ์เชจู ลองหาข้อมูลพื้นฐานสั้น ๆ ก่อนอ่าน (เช่น เกิดอะไรขึ้น ช่วงปีไหน ใครได้รับผลกระทบ) จะช่วยให้เรารับน้ำหนักของเรื่องได้เต็มขึ้น และอ่านแล้วไม่หลุดโฟกัส 5) เหมาะกับใคร / ไม่เหมาะกับใคร เหมาะกับคนที่ชอบวรรณกรรมแปล โทนหม่น ๆ เน้นอารมณ์และบาดแผลทางสังคม ชอบหนังสือที่อ่านแล้วอยากไปค้นข้อมูลต่อ อาจไม่เหมาะถ้าต้องการพล็อตเร็ว ๆ มีจุดพีคชัด ๆ หรือหวังความ “ว้าว” แบบฉับพลัน ส่วนตัวผมมองว่า ‘มิพรากจาก มิอำลา’ เป็นเล่มที่อ่านแล้วภาพเกาะเชจูในหัวเปลี่ยนไปจริง ๆ จากที่เคยเห็นแค่ความสวยงาม กลายเป็นพื้นที่ที่มีเรื่องเลวร้ายซ่อนอยู่ ถ้าอยากลองงานฮันกังและยังไม่แน่ใจแนวทาง แนะนำให้เทียบกับ ‘เดอะเวเจอเทเรียน’ เป็นจุดเริ่มก่อนก็ได้ แล้วค่อยกลับมาเก็บเล่มนี้เพื่ออีกมุมของความหม่นที่ “นิ่ง แต่หนัก”
